Gezgine Blog

PALMYRA'DAN ŞAM'A

2011-01-13T19:29:00.001+02:00

Sabah güneş doğarken Palmyra'ya geldik. Arada bir mola daha verdiğimizi hayal meyal hatırlıyorum ama o kadar güzel uyumuşum ki..Yol arkadaşım 14 yaşındaki Furkan da uyuyunca gün doğarken tamamen dinlenmiş olarak dikiliverdim. İyiki de uyanmışım. Çok uzun zamandır bu kadar güzel bir gün doğumu görmemiştim. Bu güzel gündoğumlarının çöl iklimiyle de ilgisi var bence. Namibya'da da böyleydi...Mehmet abiyi uyandırsam da fotoğraf çekmeden geçemedim..

Biz kahvaltı edeceğimiz otele gelene kadar saat 07:30 olmuştu. Otelin kahvaltı salonu terasta olduğu için, bir iki lokma yedikten sonra elimde çayım, sigaram ve makinem kendimi terasa attım..Bir tarafta köy, bir tarafta Palmyra harabeleri..Palmyra pek güzeldi ama vahadaki zeytin ve hurma ağaçlarının aralarında o kadar çok çöp vardı ki, pek o tarafa bakmamayı yercih ettim..

Köy tarafı...Çöpler görünmeyince güzel:))

Baal tapınağı..

Palmyra...
Kahvaltıdan sonra antik şehri dolaşmaya başladık. Tamamen harabe olsa da eski halinin görkemi hala bir yerlerde duruyor. Mezar kuleleri, tiyatro ve Baal tapınağı için 500 paundluk tek bilet kesiliyor ama oralara girilmezse şehri gezmek ücretsiz. Ücretsiz olan kısım çok bakımsız. Bir yerden bir yere gittiğimizde motosikletiyle bizden önce oraya gidip bekleyen satıcılar, hatta şehrin ana caddesinde turistleri deveyle gezdiren bir adam. Antik şehri yol olarak kullanan bir sürü motorsikletli adam da cabası. Tamam, şehir çöl koşullarından çok hasar görmüş ama insan eliyle verilmeye de devam ediliyor..

Baal tapınağı..

Dinlendiğimi sanmayın..Altta çok güzel frizler vardı:))
Palmyra'dan çıkıp öğle yemeğine hemen yakındaki bir restorana gittik..Ben yemek yemek yerine dışarda oturup ilk Suriye biramla yazı yazmayı tercih ettim. Buranın yemekleri çok ünlü ama en son istediğim şey süper turistik bir restoranda süper turistik bir yemek yemekti..
Oradan çıktığımızda 230 km uzaklıktaki Şam'a doğru yola çıktık. Tek molayla Şam'a geldiğimizde bizi ilk önce özellikle İranlılar için çok kutsal olan Seyide Zeynep Camii'ne götürdüler..Ne kadar kapanmak zorunda olduğumu anlayınca girmekten vazgeçtim. Burada öyle başını örtmek falan yeterli değilmiş..Kadınlar cübbe gibi birşey giymek zorunda. Çok özel birşey olursa belki giyerim ama burada hiç istemedim. Grup içerdeyken ben de rahat rahat caddelerde dolaşıp, insanları seyrettim..
Şam güzel bir şehir değil ne yazık ki..Briketten, bakımsız binalarla dolu. Neden briket kullandıklarını anlıyorum, bereketli toprağı tuğla yapımında kullanmamaları akıllıca. Ama binalara biraz baksalar çok iyi olacak doğrusu..
Akşam yemeği için şehrin restoranlar bölgesindeki Guinness'e girmiş bir yere gittik. Dünyanın en büyük açıkhava restoranıymış galiba..Böyle şeylere takmam ama yemekler çok güzeldi. Bir sürü meze, salata ve arkasından karışık kebap. Yanında da Türkiye'de artık şehirlerde bulamadığımız lezzette bir ayran. Epeydir bu kadar doymamıştım..
Oradan çıktığımızda aslında merkeze gidip biraz dolaşmak istiyorduk ama meğerse otel sandığımızdan çok daha uzakmış. Şam'ın Serednaya adlı mahallesinde yaklaşık 30 km uzakta! Burası daha çok Süryanilerin yaşadığı, Şam'ın zenginlerinin yazları sayfiyeye çıktıkları, milyon dolarlık evlerle dolu bir yer. Bir de etrafta bir sürü Süryani manastırları var. Ölçtüm, irtifa 1250 metre civarında...Soğuk, çok soğuk..
Oteld eoturup ilk araklarımızı içip, fazla geçe kalmadan yataklara yollandık..Yarın depar saat 07:00 ve yorgunuz galiba:))

SURİYE'YE

2011-01-12T22:13:00.001+02:00

Suriye'den selamlar herkese,
Son iki günüm gerçekten zor geçti. Ama olmayacak şeyler değil, tam tersi olağan yolculuk halleri. Bu sene için planladığım hiçbirşey olmayıp Brezilya'ya falan gidemeyince ( ya da gitmeyince:)))) G.Antep rehberler odasının düzenlediği Suriye gezisine gideyim bari dedim. Zaten yıllardır dibimizde olan yere gitmediğim için hayıflanıp duruyordum.Hem önümüzdeki zamanlarda yapmanın hayalini kurduğum arabayla Sudan sınırına kadar gitme planıma da ön hazırlık olur diye düşündüm. Tur az gün ve çok sıkıştırılmış bir programla olsa da daha sonra rahat rahat gidip gezerim dedim..Tur Gaziantep'ten başlıyor ve orada bitiyor. Sınırı otobüsle geçeceğiz. O yüzden dönüşte de bir gece Gaziantep'te kalmam gerekecek..
Bugün saati 17:30'a değişen Gaziantep uçağım için Havaş'a atlayıp, havalanına gittim. Aslında arabayı da oraya parka bırakmayı düşünüyordum ama maliyeti düşününce bir önceki postada görülen yerde bırakmaya karar verdim. Işık var, evler var, akşam geç saate kadar orada kalan park görevlisi Ali var..Yine de hoşuma gitmedi ama alışmak lazım. Bir uçak parasını bir haftalık parka vermek de akıl karı değil.
Bu arada çok hoş bir sürprizle karşılaştım. Çok sevdiğim arkadaşım Melike de başka bir arkadaşıyla birlikte geliyormuş. Üstelik de aynı uçakta yer almışız. Haliyle havalara uçtum sevinçten..
Uçakta uyuklaya uyuklaya, bana “yenge” diye hitap eden bir bey ve eşiyle Gaziantep'e geldik. Adamcağız karısı tuvalete gittiğinde benimle muhabbet etmeye çalıştı ama o kadar garip bir tarzı vardı ki, anlayamadım, okulum ve nereli olduğum hakkındaki sorularına zor cevap verdim. Bazen insanların frekansı tutmaz ya, o işte..Ama bir süre sonra bana Almanya'dan geldiklerini, babasını kaybettiğini ve cenaze için bir günlüğüne geldiklerini söyleyince çok üzüldüm. Elimden tek gelen “Başınız sağolsun” demek oldu. En yapayım, anlaşamadım bir türlü adamcağız ve karısıyla...
Gaziantep'e gelir gelmez bavulları kapıp, birer sigara yakmak için dışarı fırladık. Ve bir şok yaşadık..Çok ama çok soğuktu. Gelmeden haftalık hava durumunu kontrol edip, soğuk olduğunu görmüştüm ama bu kadar olabileceğini tahmin etmemiştim. Güney ya, hava durumunu bilsem bile nedense bana daha sıcak olur gibi gelmişti oysa. Yanıma aldığım kaz tüyü monta şükrettim..
Merkeze geldiğimizde buluşmaya hala 1,5 saat vaktimiz olunca hemen yakındaki Aşina restorana gittik. Şık, güzel bir yer. Hem fiyatlar da çok uygun olunca üç kız oturup güzel bir yemek yedik. Birimiz bayram yuvalaması, birimiz Ali Nazik, birimiz de analı kızlı söyleyip, üstüne aldığımız içli köftelerle birlikte hepsini paylaşınca fena halde şiştik..Ama üstüne çayı da içince ilaç gibi geldi ..Daha baştan böyle başladıysak verdiğim kiloları almamak için çok dikkat etmem gerekecek:))

Bayram yuvalaması..

Akşam 21:30 gibi herkes toplanınca yola çıktık. Kilis üstünden Öncüpınar sınır kapısına gelmemiz bir saat bile sürmedi. Burası yoğun bir kapı değil, kamyon ve tır geçişi de sadece mesai saatlerinde yapılıyor. Yoğun olmamasının kötü tarafıysa duty free olmaması..Sigara ve içki alamamak pek fena oldu doğrusu..Herkes benim gibi sigarasını oradan almayı planlamış meğerse:))
Suriye girişinde ilk Esad resimleri karşıladı bizi. Aslında ülkenin adını Esadville olarak değiştirseler de olurmuş:))

Vize sorunu olmayınca yarım saatte geçtik kapılardan, 800 metrelik mayınlı tampon bölgeyi de geçtikten on dakika sonra ilk molamızı verdik. Şansımıza sigara varmış da en azından onu alabildik. Bu arada para da bozdurdum..100 dólar 4680 suriye paundu ediyor. Bir paket sigara ise sadece 85...
Ülkeye girer girmez daha sınırda herşey değişiyor. Tam durduğumuz yerin yanında bir bina vardı, bakakaldım..İçi inşaat artıkları dolu, cam, pencere yok ama bütün ışıklar yanıyor, üstüne o soğukta bir de tavan pervanesi çalışıyor..Kesin o gördüğüm kocaman farenin işidir bu.....
Sabaha kadar yol var..Direk güneydoğuya, Palmyra'ya gidiyoruz..

YOLA ÇIKMADAN-YİNE:))

2011-01-12T01:04:00.000+02:00

Bu sefer yola çıkmak kolay, ne de olsa sadece birkaç gün için..Ama yine de dert çıkıyor, bu seferki evi falan değil, arabacığımı ne yapacağımdı. Ama Ali sağolsun, halletmiş. Bu akşam eve geldiğimde en mükemmel park yerini boş buldum. Çocuk şöyle kalacak...

Offff...Özleyeceğim fena halde..

OFF THE ROAD...

2011-01-11T14:24:00.002+02:00

Şimdiii...

Son zamanlarda yaptıklarımdan biraz haber vereyim dedim..Son yazımdan bu yana hayatımda epey bir değişiklik oldu..Sevgilimden ve evinden ayrılıp yalnız yaşamaya başladım herşeyden önce. Bu konuyu fazla uzatmayacağım , hayat bu, olur böyle şeyler..Kiracım kendi evimden çıkana kadar çok sevdiğim bir arkadaşımın evinde kirada oturuyorum..Çatı katı, süper manzara, bir de başka bir arkadaşım bana doğumgünü hediyesi olarak tost makinesi alınca keyfim yerine geldi. Asansör olmadığı için tırmanmak biraz zor ama işler başlayana kadar idare edeceğim artık..Mart gibi kendi evime geçip, hemen bir şömine yaptırmak gibi bir hayalim var..Şu anda durumum şöyle:

Durumlar böyle olunca ne düşündüğüm gibi Güney Amerika'ya gidebildim, ne de başka yere..Şöyle her zamanki gibi uzuun uzuuuun..Madem gidemedim dedim, brezilya portekizcesi kursuna başladım ben de..Pek devamlı bir öğranci olmasam da iyi gidiyor gibi...Artık seneye altı ay kaçarım ben buralardan..

Tamamen de gitmiyor değilim..Yarın Suriye'ye yola çıkıyorum..Çok kısa, pazartesi burada olacağım, hatta bir rehber grubuyla gidiyorum ama olsun, en azından GİDİYORUM...Hahhaaa ha:))))

İtiraf edeyim ki bu sene uzun gezmememin bir sebebi de buralarda çok eğleniyor olmam..Her hafta sonunu dağda,ormanda çamurla boğuşarak geçiriyoruz..Hafta içini de arabayla oynayarak.Arada ufak tefek şeyler olmuyor değil, örneğin geçen pazar benzin pompası arızalanınca günün ortasında yolda kaldım. Benimkini orada bırakıp, yola Hüseyin abiyle devam ettik.O da ayrı bir eğlence oldu. Araba kullanmayınca da keyif iyi oluyormuş meğer. Akşam dönüşte de Hüseyin abi beni Maslak'a kadar çekti:))

Bu arada ortaya çıktı ki, olay sadece pompa değilmiş..Dün deponun alt korumasını çıkardıklarında deponun ezilmiş olduğunu görmüşler..Bir sürü darbe yemiş, koruma da ondan sonra takılmış..Borular falana hepsi eğrilmiş meğerse, yapılmadan koruma takılınca da kimse farketmemiş deponun halini..Korumadaysa sadece ufak bir darbe varmış..Depo düzelttirilip, borular da halledilince pompa çalışmış..

Yolda kalmak can sıkıcı ama en azından yanımda bizimkiler vardı..Tek başıma dolanırken olsa daha kötü olurdu:))

Biraz foto şimdi:

Keçi gibi tırmanırım..

Ördek gibi oturabilirim de:))

Bazen çekilmem de gerekebilir:))

Kapı amortisörü bozulsa da çare bulunur:))

Ama karizma bozulmaz..

Romantik de olurum..

Ateş başında rakımla..

Hatta uyurum bile..

Arkadaşlarımla..

Arabayı boyarız..

Yol olmayan yolda giderim..

Ben arabamı en çok da çamurlu severim..

II. GÜNEY AFRİKA SEFERİ-2010

2010-11-30T14:52:00.000+02:00

Selamlar herkese,
Aslında seyahatlerde epey iyi blog yazarım ama bu seferki normal bir gezi olmayıp iş olduğu için zaman bulamamamı sanırım herkes anlar..Bütün zaman boyunca sadece bir kere internete girmeye fırsatım oldu, o da akşam herkes yattıktan ve yarım saatine kredi kartıyla on lira gibi fahiş bir fiyat ödeyerek..
Daha önce de dediğim gibi bu sefer G.Afrika'ya rehber olarak gittim..Acenta adı vermeyeceğim, reklam olmasın diyerek ama haklarını da yememek lazım, yaptığım en sorunsuz turlardan biriydi. Grubum da ne fazla kalabalık, ne de küçük sayılırdı: Tam ideal bir sayı, 24 kişi..Doha'dan sonra 3 gece Cape Town, oradan uçakla Jo'burg ve Sun City'de iki gece ve son olarak da Jo'burg'de bir gece daha kalıp, tekrar Doha üstünden İstanbul'a döndük..Turun ayrıntılarını fazla vermek istemiyorum, çok uzun sürer ama birkaç ufak tefek şey dışında epey eğlendik. Hele de grubumdaki üç ufaklık..Böyle çocuklarını alıp, yurtdışına, hele de Disneyland dışındaki yerlere götüren ailelere bayılıyorum. Tabii Disneyland de güzel ama sanırım çocuklar büyüklerden çok daha fazla şey görüp, öğreniyor..
Cape Town her zamanki gibi güzel..Otel tam şehir merkezindeydi, pazara, dükkanlara çok yakındı ama heryer akşam 5'te kapandığı için akşamları hayat kalmıyor. Sadece Long Street'te barlar, restoranlar açık ama taksiyle limana vs.. gitmek kolaydı..
Bu sefer dikkatimi çeken şey fiyatlar..Herşeyin fiyatı- doğal olarak- dünya kupasından sonra artmış. İçecek- yemek fiyatları hemen hemen aynı ama tek ucuzlayan şey taksiler olmuş..Giden olursa artık fiyat yüzünden taksiye binmeye çekinmesine gerek yok.
Cape Town'da Arda, Wade ve Joe'yu çok çok az görebildim..Olsun, en azından bir sarılıp öpebildim. Yakında Joe burada olacak zaten....
Tek üzüldüğüm şey gruba Pilanesberg'de, doğal ortamında aslan gösterememek oldu. Böyle parkların güzel tarafı, hayvanların insan eliyle beslenmeyip, doymak için avlanmak zorunda kalmaları. Sabahın köründe çıkmamıza rağmen olmadı..Aslında gün daha ağarmadan çıkmak lazımdı ama o kadar erkene de kamp yetkilileri izin vermeyince kapıların açılış saati olan 6'da çıktık. Tek tesellim yavrusuyla birlikte görebildiğimiz gergedandı..Aslan işini de Jo'burg'e dönerken aslan parkında verdiğimiz molada yavruları mıncıklayarak hallettik..
Son gecemizde de kurtarılmış bölge Sandton'da kaldık..
Çok yoğun gezdik, çok yemek yedik, bazen çok güldük, bazen de çok kızdık..
Bir turu daha bitirip memlekete geldik..
Şimdi benim için dağ zamanı:))))

Fotolar:http://picasaweb.google.com/arzuguide/Afrikatur?authkey=Gv1sRgCLLJ-5mj4ur7OA&feat=directlink

İSTANBUL'DAN DOHA'YA

2010-11-15T21:51:00.000+02:00

Ağrılar içinde geçen bir gece geçirdim dün..Eşya hazır, tam yatayım derken acıktım. Sonra uyuyayım derken bu sefer de boyun- omuz ağrım tuttu fena halde..Ama bu sefer öyle böyle değil, canımın acısından gözümden yaş geldi resmen..Haydi ilaç iç, bekle derken bayılmışım..Tam uyumuşken de bu sefer alarm çaldı, yapacak bir şey yoktu, kalkıp hazırlandım..
Sağolsun beni havaalanına Ersoy götürdü de , ben de arada bir çayımı, sigaramı içebildim..
Havaalanı korktuğum gibi kalabalık değilmiş derken yanıldığımı pasaport kuyruğuna gelince farkettim. Ama bence sorun kalabalıktan çok bütün pasaport gişelerinin çalışmamasıydı. Hadi biz neyse de, arada bir sürü bebekli ya da yaşlı insan resmen işkence çekti..
Uçakta yanımda Ayşe vardı şansıma. Rehber bir arkadaşımın eşi ve kendi de Tayland'a grup götürüyordu. Onunla muhabbet, bir de yaptığı masaj ilaç gibi geldi yolda..
Sanırım bu günün en zor tarafı havaalanlarında kuyruk beklemekti..İstanbul'dan sonra bir de aynı çileyi Doha'da çektik..
İki yıl aradan sonra yine Doha'dayım. Qatar havayolları bize yine bir stopover vermiş ama bu arada da havaalanında yeni bir otel yapmışlar: Onyx Rotana Hotel..Şık bir otel, akşam yemeği, atıştırmalık, kahvaltı ve alkolsüz içecekler dahil. Üstelik yemekler korktuğum gibi acı da çıkmadı..Normal, çok çok iyi olmasa da aç bırakmayacak, ortalama baharatlı yemekler hazırlamışlar. Bu arada bayram yüzünden otelde alkollü içki satışı yasak ama oda servisi hala çalışıyor:))
Doha şehir merkezine inmedim..Aslında ineyim, hatta bir araba ayarlayıp grubumu da götüreyim istiyordum ama ben daha yemek yiyemeden kimi odasına çıktı, kimi de şehre kendi indi. Haklı insanlar, onlar da yorgun. O yorgunluğun üstüne bir de organizasyon beklemek çok zor..
Odama geldim, duşumu aldım, bir de bira getirttim..Şimdi dev gibi yatağımda güzel bir uyku çekmek niyetindeyim..Ama sadece birkaç saat. Sabah uyandırma 04:00..Kalkış, kahvaltı, alana gidiş ve bizi tam onbir saat kırkbeş dakikalık bir uçuş bekliyor..
Cape Town'da görüşmek üzere..

TEKRAR AFRİKA'YA..

2010-11-14T21:55:00.001+02:00

Artık fazla oluyorum galiba..Son bir yıl içinde kara kıtaya üçüncü gidişim olacak. Ama bu sefer iş için, bayram tatilinde grup götürüyorum..
Eşyalar hazır, ben ise olabildiğim kadar hazırım..Korkunç bir boyun-omuz tutulmasıyla uğraşıyorum...İlaç içtikten sonra bir- iki saat iyiyim, sonra yine başlıyor. Umarım daha fazla kötüleşmeden kendime gelirim..
Yol tabii ki uzun. Yarın öğlen Qatar Havayollarıyla Doha'ya, orada bir gece stop over yapıp, 11 saat 45 dakikalık bir uçuşla Cape Town'a..Üç gece Cape Town, oradan iki gece Sun City ve bir gece de Johannesburg'da kalıp, memlekete dönüş..Programımız da epey dolu ama görecek o kadar çok şey var ki..Güney Afrika gerçekten çok güzel bir ülke, ben geri döndüğüm için çok çok çok seviniyorum..
Artık oradan rehber gözüyle anlatırım bir de...
Umarım katliam değil, bayram kutlanır bu sefer..
İyi bayramlar..

11.İSOFF OFF ROAD OYUNLARI- TEKİRDAĞ

2010-11-06T22:24:00.001+02:00

Her zaman dediğim gibi, gezmenin milyon çeşidi var..Uçarak, bisikletle, yürüyerek, hatta bazı şanssız durumlarda da taşınarak..
Ben geçen hafta sonunu bu sefer de arabayla gezerek geçirdim..Tabii her zamanki gibi üstü açık bir Chevrolet ve elimde bir kadeh şampanya yerine, dağlarda, belime kadar deyip abartmak istemesem de epey bir çamurun içinde ve gece eksilere düşen sıcaklıkta yaptık bu işi.
Bu sefer her ne kadar şampanyam olmasa da elimde en azından altımda arabam vardı..Evet, arabam diyorum çünkü yaklaşık bir ay önce, yıllardır almak istediğim arabama kavuştum. Araba derken, tabii ki bir cip. Ama cip olup da öyle tatlısu ciplerinden değil, hani topuklu ayakkabıyla kullanıp, alışveriş merkezlerini turlayayım cinsinden. 2001 model, off road için modifiye edilmiş, vinçli, projektörlü bir bebek..Hani Amerikan ağabeylerinin yanında minik kalsa da yalnızken büyük bile gözükebilenlerden..Meraklısına: Suzuki Vitara 5 kapı..İşte dağa çıkmadan önceki fotoğrafı:

Güzel çocuk ama değil mi??

Her çocuk annesine güzel gelirmiş ya :))))

O kadar işin arasında ancak bir elim değdi de, üstündeki çamur lastiklerini çıkarıp, yerine AT ( all terrain) lastikler taktım. Yoksa şehirde, hele de yağmurda kullanmak mümkün değildi. Eski lastikleri güzelce paketledim, hala apartmanda duruyorlar. Bir ara kendilerine yeni jant alıp, dağa gittikçe onları takmak niyetindeyim:))

İSOFF oyunlarını duyunca havalara uçtum. Uzun zaman rallilerde çalıştığım için tanıdığım ve çok sevdiğim bir çok insan var bu camiada. Ama ilk defa kendi arabamla gitmek düşüncesi bile ayrı bir keyif oldu.

Böylece oyunlar cumartesi başlasa bile ben perşembeden gitmeyi kafaya koydum. İyiki de öyle yapmışım, meğer ön hazırlık ekibi de gidiyormuş. Onlarla Tekirdağ'da buluşmaya karar verdik.

Malzeme açısından hiç sıkıntı çekmedim. Evde mutlaka bir gün dağa tekrar gidebileceğimin hayaliyle aldığım çadırım, hiç kullanamadan Afrika'dan getirdiğim ikinci bir çadırım, uyku tulumlarım, yani kısaca bütün temel kamp malzemelerim vardı. Bir kısmını da daha arabayı alır almaz alıp, yüklemiştim bile..Böylece fırtına, yağmur, korkunç bir havada, hayatta en çok sevdiği şeylerden biri uyumak olan ben sabahın köründe yola çıktım.

Yolda hazır geçerken eski yazlığımıza bir uğradım. Orayı anneannemi kaybettikten sonra satmıştık. Yarısı yurtdışında yaşayan bir sülale o kadar büyük bir evle ne yapacak diye. Haklılardı büyükler ama yine de hayatımın otuz yılının her yazını geçirdiğim evi bir kere daha yakından görmek istedim. O fırtınada duvarlardan atlarken sırılsıklam oldu ama değdi. Çok özlemişim evcağızımızı..

Ondan sonra epey zamanım İstanbul'dan gelecek olanları beklemekle geçti.Onlar gelip, Dağyenice köyüne doğru yola çıktığımızda saat akşam dörde geliyordu. Bir de yukarda kar var haberini duyunca o akşamı yukarda dağda değil, köyde, kahvehanede geçirelim dedik. Elektrik dört gündür kesikmiş ama sıcacık soba, daha da güzeli sıcacık insanlar vardı köyde..Eh üstüne de ev yapımı şarap olunca..Bir gece daha mı kalsak diye geçmedi değil içimden..

Herkes o geceyi kahvede geçirdi..Ben?? Hiç sormayın desem?

Arabayla oynayacağım ya..Arabada geçirdim sonuçta. Detayları yazmak hala zor geliyor, bir ara anlatırım. Ama pantolonumu ve polarımı çamura kurban verip, caminin önünde arabadan kısa, mor bir taytla inip bir "OHA" durumu yarattım diyeyim, anlayın..

Yukarıya kırmızı, yani zor rotadan çıktık. Ama sonradan öğrendiğim kadarıyla mavi rota o kadar çökmüş ki, bir sürü insan yolda kalmış. Bizim arabalar sorun çıkarmadı ama Arama- Kurtarma ekibinin arabası epey zorlandı. O kadar kocaman, yüklü arabada çekiş yok. Kullanan çocukların acemiliğinden sandım, yanılmışım. Ben deneyeyim dedim, yok. İsterse Süperman gelsin, çıkmıyor alet.. Zaten boşuna başta normal arabalar gelmeye kalkmasın diye uyarmadılar..

Yukarda gerçekten de kar vardı:))

Diğer arabalar gelirken de çok eğlendik:

Canıma bakın:

Vay çamur vay.....

Böyle yemekler yedik:

Böyle de kamp kurduk..

Benimkinin hala iyi hali..Ön kovan kırık ama keyfimiz yerinde..

Oynadık..

Bu da süper beş yıldız kampımız..

Gün de böyle battı...

Benim canim kırılmadan hemen önce..

Arama- kurtaramama ekibimiz..Dünya tatlısı çocuklar. Araba bir gitse, neler yaparlar..

Ve benimkinin son hali..

İnerken de eğlendik:

Ne diyeyim??
Dönüşümüzü İnecik'ten aldığımız burma sucuklarla kapatacaktık..
Ama dönüşte durduğumuz bir yerde bizim kızanlardan bir klarnetçiye yakalanınca ufak bir göbek atma molası vermek zorunda kaldık..Arabacığımın tekerleri de deniz suyuna değmiş oldu bu mola sayesinde..
Hikaye çoookkk, zaman yok.
Belkim bir ara geri kalanını da yazar, eğlendiririm milleti..
Daha fazla yorum yapmadan, diyorum ki :

GEZGİN GÖZÜYLE MISIR VE ORTADOĞU

2010-08-27T01:20:00.000+03:00

En son aldığım gezi kitaplarından biri..
Çıkaran www.fotogezgin.com sayfasının sahibi olan Timur Özkan. Yazılar kendisine ait değil, sadece kitabın editörlüğünü yapmış. Daha önce de çıkan ( hatta sonra da) başka gezi kitapları da var ama ben bunu almış bulundum. Daha öncekileri kapaklarına bakıp bırakmıştım ama bunda çok sevdiğim birkaç gezgin dostumun yazısı olduğunu görünce alıverdim..Üstelik giriş yazısını da hem meslekdaşım, hem ağabeyim olan Turgay Tuna yazmış.
Ne yazık ki büyük hayalkırıklığı oldu benim için..Birkaç tanesi dışında hiçbir kategoriye sokamayacağım yazılar toplanmış, bir kitap haline getirilmiş. Çoğu bırakın gezi yazısı olmayı, anı bile olarak basılamayacak yazılar...Böyle şeyleri bloglarda okumak keyifli gelebiliyor ama kitap haline gelince...Lütfen kusuruma bakmayın ama harcanan kağıda yazık..Bırakın blog yazısı olarak kalsınlar..Gezmek isteyenler için az bir para da değil verilen..Bazı yerlerde o paraya üç gece bile kalınır..
Kitaplar ne yazık ki www.fotogezgin.com'un yanına bile yaklaşamıyor..
Belki de Ankaralı olmaktan bu hassasiyet..

SIRTÇANTALILAR.COM

2010-07-27T04:08:00.003+03:00

Merhabalar,
Epeyden beri düşünmeme rağmen size yazacak zamanı ancak bulabildim..
Sadece fena halde merak ediyorum, olmamanız gereken yerde olduğunuz, korumamanız gereken insanların arkasında olduğunuzun farkındamısınız diye...
Yıllarca özellikle gençler -ama genel olarak insanlar- gezsin diye uğraştıktan, papyonlu amcaların yaptığı gibi gezenleri gezdikleri ülke sayısı gibi sayılarla ayırmanın yanlış olduğunu anlatmaya çalıştıktan sonra siz başladınız..Gezmek elit olan kısmın elinde değildir demeniz gerekirken hala üye olmak için belirli kriterler aramak bence çok ayıp ve yanlış..Gezmek, hele ki sırtçantalı olmak serbestliğin, özgürlüğün kendisi olmalıdır..
Eğer gerçekten bu kadar düşünüp taşındıysanız, yaptığınızın tamamen ticari kaygılardan oluştuğunu da kabul etmeniz lazım.
Ama backpacker dünyasından para kazanmak o kadar da kolay değildir..Hele ki Türkiye'de...
Bence ziyaret sayınız o kadar reklama rağmen bu kadar azsa, bir oturup düşünmek lazım beyler..
Ben kim miyim??
Fena halde backpacker Arzu,yirmibeş yıldır..
Kim olduğumu da isterseniz "Özlem Pansiyon" a sorun..
Sevgiler.

KAMP DÜŞMANI İSTANBUL

2010-07-27T02:56:00.001+03:00

Bakın işte onca yıldır binlerce kilometre yol arşınlayan, kendini “Bilen adam” sanan hatunun haline!
Gidilecek yer uzak, zor falan değil. Tek aradığı İstanbul'a yakın, Karadenz kıyısında, Şile-Ağva tarafında adamakıllı bir camping..Ama yok kardeşim, bir bütün günüm geçti bilgisayar başında. Her türlü kampçı, motorcu, karavancı sayfasını (üç dilde) aradıktan sonra hala elimde somut bir şey yok. Bu kadar mı zor kalacak yer bulmak ?? Kilyos tarafında bir yer buldum, fotoğrafları korkutmaya yetti. Ufacık alanda tıkış tıkış bir sürü karavan ve çadır..Şile tarafındaysa kapanmış olduğunu sandığım Karyat var. Kamp İstanbul yeni açılmış, yeterince bilgi yok. Woodyville denen bungalow cennetine ait olan kamp yeriyse soygun fiyatında..
Anlayacağınız, kamping adına bir şey bulamadım..
Benim tek istediğimse orman içinde kalıp, kalabalıktan, insanlardan uzak olup, sessiz bir tatil yapmak....
Yok galiba öyle bir yer...Yarın ya da öbür gün çıkıp bir bakacağız....
Ama inadım inat, hayatta otele gitmem...
Hiç olmadı gerekirse yalnız gibip dağ başında yatarım...
Nasıl kamp düşmanı bir memlekettir bu ya???

İNGİLİZCE REHBER KİTAPÇIKLAR

2010-06-30T02:27:00.000+03:00

Bugünün hikayesi de bu oldu..Hala gezgine.com'la uğraşmama rağmen internette millet neler yapıyor diye dolanıp duruyorum arada..
Öyle dolanırken bir sayfadaki linke gözüm takıldı. Bir grup blogger temzi içme suyuna ulaşımı olmayan yerlere yardım için bir seri rehber kitap çıkarmışlar. E- kitap olarak indirmesi bedava. İsteyen 1 dolar bağış yapıyor..Öyle ayrıntılı falan kitaplar değil ama belki içlerinde ilginç birşeyler bulursunuz..
Adresi:

http://www.travelfeeder.com/category/budget-travel

GEZGİNLERE RÜTBE !!!

2010-06-28T02:45:00.000+03:00

Çok ama çok geç kaldım şu ismi değiştirmekte..Bu kadar uzun isim kullanmamın tek sebebi klasik tembelliğim oldu galiba. Sona ekle gitsin. Ama öyle de olunca bütün Avrupa'ya haksızlık oldu aslında. Sanki hiç gitmemişim gibi..
Hem böylece gezgine.com'u daha ciddiye alıp, hızlandırırım işleri diye umuyorum. Az kaldı, yakında yeni haliyle yayında olacak..
Bu aralar bir forumda ufak bir tartışmanın içine düştüm. Düştüm demek yanlış aslında, kendim atladım içine. Çünkü bu, benim de en rahatsız olduğum konulardan biri.
Biri kalktı bir postaya cevap yazarken turlarla gezenlerin gezgin sayılamayacağından, bir diğeri de yalnız gezenlerin çektiği sefilliklerden bahsetti. Tam da en olmaması gereken tartışma işte..
Kimin nasıl gezeceğine, kimin gezgin sayılacağına karar vermeye kim cesaret edebilir? Benin en son yazdığım cevap da şöyle oldu:
"Off ya, bırakın artık gezmek/ tatil işlerini..Kim kendinde böyle bir hak görebilir ki, ayıracak?
Siz keyfinize, gezmenize bakın millet..
Onu da kulübüne on ülke gezmeyeni almayan, o on ülkeyi de turlarla yaptırmaya çalışan papyonlu amca düşünsün)
Vize koleksiyoncusu derim kendisine..
Bu arada yalnız gezenlerin yaşadığı sefillikler hakkında bir kitap yazabilirim sanırım..Amazon'da açlıktan yirmi kilo vermekten başlayarak yazarım da yazarım..(Fikrimi çalan olursa çok kızarım..)
Turla gezenlerin çektikleri içinse hemen başka bir tane yazarım..O da sanırım değişen uçak saatleri yüzünden havaalanlarında geçirilen saatlerle , söz verilen otellerde kalınmamasıyla başlar..
Gezmek nasıl olursa zordur, herşeyden önce sabır ister.."
Diye başlıyor cevabım..
Ve burada da devam etmek istiyorum..
Bence:
Kimsenin kimsenin yaşam ya da gezme tarzını yargılamaya hakkı yoktur. Seçimleri kendimiz yapar, onlarla yaşarız. Bazıları için yaşam tarzı olan bir şey başka birinin hobisi, bir diğerinin ise aklına son gelecek şey olabilir. Bütçene uyan iyi, güzel bir tur bulmuşsun, niye gitmeyecekmişsin? Saçmalığın dikalası işte..
Böyle giderse yakında bir "Gezginler Federasyonu" kurulup, bir bakanlığa bağlanıp, ondan sonra da gezilen ülkelere göre üyelere derece falan verilmeye başlanacak..
Karşıyım hepsine..Papyonlu amcanın on ülke gezilmeden girilemeyen kulübüne, sırf turla gidiyorlar diye başkalarını aşağılayan burnu büyük sırt çantalılara, sırf sırt çantasıyla gidiyorlar diye yalnız gezenlere "bitli turist" muamelesi yapılmasına karşıyım.
Gezmenin özünde vardır özgürlük.. Bunu bir kalıba sokmaya çalışan herkese fena halde karşıyım..
Başımı ağrıtmayın böyle işlerle benim..
Ben kış için plan yapmaya çalışıyorum..Aklımda çok yer var ama bakalım hangisi olabilecek.
Geçen hafta bir-iki gün boyunca Vietnam'dan aldığım çok sevgili yeşim kolyemi kaybettim sandım. Geçen ay on günlüğüne Kapadokya'da kaldığım için Esra'ya sorayım dedim, acaba onun evde mi düşürdüm diye. "Yok" dedi, "Ama madem kaybettin, niye Myanmar'a gitmiyorsun? Orada yeşim ucuz, hem gezmiş olursun" dedi..Tamam, bir kolye için o kadar yol gitmek saçma ama bahane olsun işte.Ve de bu fikir fena halde yattı aklıma. Hemen bilet aramaya başladım, kasım ayı civarına. O arada kolyeyi de buldum ama niyet edildi bir kere, gidilecek...
İşte böyle karar veriyorum nereye ne zaman gideceğime..
Bu arada yeni yola çıkanlar var..
Yalnız bırakmamak lazım garip ellerde gezenleri..
İsmail ve Özcan bir yıllık bir dünya turuna başlıyorlar:
http://www.baskaturlubirsey.com
İyi yolculuklar çocuklar....

DUBAI VE EVE DÖNÜŞ

2010-03-23T21:48:00.004+02:00

Sabahın köründe geldik Dubai'ye..Burada Emirates konaklama vermiyor ama yine de biz bir gece kalalım dedik. Hem uçak yolculuğuna ara vermek, hem de biraz dolaşmak için. Burada da hemen araba kiralayalım dedik, havaalanından arabamızı kiralayıp, çıktık yola. Otuz saatliğine olsa da kendi aracımız olsun dedik Arap ellerinde..
Burada her yer otoyol gibi olduğu için araba kullanmak kolay ama yol bulmak zor. Çünkü adamakıllı bir harita yok. Olanlar da haritada gözüken bir sürü yer daha inşaat halinde olduğu için yol bulmak zor. Burası zaten şehirden çok kocaman bir inşaat alanına benziyor, adamların iflas derecesine gelmesine hiç şaşırmadım. İnşa edilen ya da edilmekte olan her şey çok büyük ve çok gösterişli.

Arada şehrin eski pazarını ve elektronik çarşısını da gezdik ama işin doğrusu etkilenecek hiçbir şey bulamadım. Bir outletten aldığım ayakkabılar ve trekking pantolonları dışında.
Ben sıkılmışım zaten alışveriş merkezleri ve fast food'dan..Benzin dışında hiçbir şey de ucuz değil burada..
En azından gördüm, sonuna kadar da gezdim diyerek bindim uçağa..
Bagajda beni vazgeçiremedikleri çadırım, uyku tulumum ve Namib kamp koltuğumla..
Sınırlardan geçirdiğim taşlarım ve midye kabuklarımla..
Bir de boynumda kesilmemiş Afrika elmasımla..
Ve hostesten bir kırmızı şarap isteyip arkama yaslandım......................

CAPE TOWN GÜNLERİ

2010-03-22T21:28:00.001+02:00

Valla özlemişim ben bu şehri. Aslında şehirden çok Arda, Joe ve Wade'i..Kendimi eve dönüyormuş gibi hissettim, hele de otobüs garajında bizi bekleyen Joe'yu görünce. Bir ağlamadığım kaldı, onu da yapmaya utandım..
Joe bizi hemen eve götürdü, bahçede yeni yapılan Türk köşesine oturtup bana buz gibi bir beyaz şarap getirdi. Kendimi cennette sandım o an. Arkasından Arda ve Wade gelince, hele bir de yemekleri -gerçek pide, ızgara köfte millet- ve de rakıyı görünce uçtum. Şaka sanmayın, rakıyı kaçırınca gerçekten uçmuşum...
Oradaki az zaman boyunca (pek az değil ama bana öyle geldi) herşeyi yaptık herhalde. Arda ve Wade çoğunlukla çalıştıkları için Joe bizi heryere götürdü, rehberlik yaptı. Onlar da işleri bitince bize katıldılar..İsim isim saymak zor ama sanırım Cape Town'da gitmediğimiz yer kalmadı. İnanılmaz yemekler yedik, şaraphane şaraphane gezip güzelim şaraplar tattık, hatta Güney Amerikalı arkadaşlarının karnaval partisine bile gittik de ben striptiz dans yarışmasında birinci bile oldum. Ama soyunmak falan yoktu, yanlış anlaşılmasın!!!!

Alışverişlerime de büyük bir sabırla dayandılar, hatta kumaş almam için bile Sue götürdü beni dükkanlara..O olmasa hayatta bulamazmışım...
Son gün bile uçak kalkmadan önceki saatlerimizi boş geçirmeyip Kirstenbosch Botanik Bahçesi'ne gittik..Tek kelimeyle bayıldım..Git oraya, bütün gün çimlerde yat, şarabını iç, yemeğini ye..Üstelik yüzlerce güzelim bitki arasında..Daha ne ister insan hayattan??
Böyle bir hayatın varolabileceğini bilmiyormuşum demek, o kadar gezmeye, o kadar yaşamaya rağmen..
Cape Town'dan ayaklarım geri geri giderek ayrıldım. Allahtan bizimkiler haziranda İstanbul'dalar...
Şimdi bir tek Dubai kaldı , gerisi memleket...

WINDHOEK- CAPE TOWN

2010-03-13T21:21:00.001+02:00

Dün sabah yine sabahın köründe yola çıktık. Akşam hava kararmadan önce Windhoek'e , hostele varmamız lazım. Aslında epey bir düşündük acaba yolda bir yerler var mıdır diye ama yol çok uzun olduğu için direkt gitmeye karar verdik. Yoldaki kasabalardan birinde bir öğlen yemeği molası verip, devam ettik. Windhoek'e yaklaşık 200 km yol varken direksiyona ben geçtim. Ersoy yoruldu artık. Üstelik sabahtan beri ben horul horul uyumaktaydım arabada.
O geceyi Windhoek'te hostelde ama arabada geçirip, ertesi gün de arabayı teslim ettik. Onca zaman bizi taşımış arabacığımızdan ayrılmak bana pek zor geldi. Bıraktım ama çıkana kadar da arkama bakıp durdum..Canım benim..Ühhüü....

Ondan sonra şehirde dolanıp durduk, daha önce gidemediğimiz her yeri dolaştık. Bu arada orada yol kenarındaki yer tezgahında eşya satmaya çalışan Himba kadınlarını da gördük. Aslında orada mal satmaktan çok fotoğraf çektirerek para kazanıyorlar. Kendi kabileleri nerelerdedir acaba zavallıların şimdi??
Son gecemizi hostelde, ama bu sefer yatakhanede geçirdik. Burada mutlaka önceden rezervasyon yapmak lazım, yoksa aynen bizim gibi oda bulamazsınız. Yatak bulduğumuz için bile şanslıydık aslında. Geceyi misyoner bir Amerikalı- ki altı yıldır oralarda çalışmaktan bıkmış olduğu her halinden belliydi-, deli bir İspanyol amca -şaka değil- ve bir beş normal gençle geçirdik. Zamanımızın çoğunuysa eşya paketlemekle geçirmek zorunda kaldık. Ben ne çadırımdan, ne sandalyemden vazgeçerim deyince:))) Üstelik otobüste de ağırlık hakkı adam başı 20 kilo..Üstelik her bagajı da tek tek tartıyorlar!!
Otobüs saati gelince hostelin ücretsiz servisi bizi otobüslerin kalktığı alana götürdü. Beklerken siyah bir adamın artık eşyalarını toplamış olan Himba kadınlarının ellerindeki parayı aldığını gördüm. Kesin köle gibi çalıştırıyorlardır zavallıları..
Otobüs Sleepliner, koltuklar kocaman, rahat rahat gittik 19 saat yolu..
Tekrar Güney Afrika'dayız...

RUACANA VE ETOSHA MİLLİ PARKI

2010-03-10T20:51:00.000+02:00

Opuwo'dan yola çıkarken niyetimiz hiçbiryere uğramadan direkt olarak Etosha Milli Parkı'na ulaşmaktı. O yüzden Ruacana Şelalesi'ne gitmekten vazgeçmiştik. Ama kaderimizde gitmek varmış meğerse..Okahao'ya gidelim derken, ayrıma geldiğimizde yolun kapalı olduğunu farkettik. Aslında farkedemedik ama kavşağa geldiğimizde ayrımı bulamayınca oradaki polise sorduk. Bize karşı tarafı gösterdi ama zaten kapalı olduğu besbelli, kaldırım taşıyla kapatılmış. Böylece mecburen rotayı kuzeye çevirip, Angola sınırına doğru yola çıktık. Opuwo- Ruacana arası 140 km kadar, yol da bir yerden sonra epey düzgündü. Oraya kadar gelmişken yolu biraz daha uzatıp, şelaleyi de görelim dedik. Zaten topu topu gidiş- geliş kırk kilometre uzayacak yol.
Şelalenin yanına gidebilmek için Namibya sınırından çıkmak gerekiyor çünkü nehir, Angola ve Namibya sınırını oluşturuyor, yani “No man's land”.Allahtan Angola'ya girmek ya da resmen Namibya'dan çıkış yapmak gerekmiyor da sadece sınırdaki görevlilere “Şelaleye gidiyoruz” deyince turistlere kapıyı açıyorlar.
Burası epey sapa kaldığı için bizden başka sadece dört kişilik bir yabancı aile daha gördük. Bir de ilerde mangal yapıp, içki içen buralı gençler. Burada da su başını bulan mangalı yakıp, şişeyi açıyor anlaşılan.
Manzara çok güzel. Şelalenin yüksekliği 85 metre ama nehrin suyunun çoğunu Angola tarafındaki barajda tuttukları için su olması gerektiği kadar fazla değil. 2001 ve 2002'de barajın kapakları açıldığında manzara Niagara'ya benziyormuş. Yine de ben çok beğendim.

Oradan da çıkıp artık ufak ufak değil, son hız Etosha'ya doğru yol almaya başladık. Eğer park kapanmadan, daha doğrusu kamplar kapanmadan yetişemezsek, sokakta kalırız. Parka giremezsek yine şansımız var, etrafta kalacak yer bulabileceğimiz kasabalar var ama parka girip, kampa yetişemezsek durum fena, sabaha kadar arabadan inemeden, tuvalete bile gidemeden kalırız hayvanların içinde. Park kapısına kadar 350 km'den fazla yol var. Başladık basmaya..Ersoy kullanırken ben uyukladım, ben kullanırken de Ersoy. Burada yol çok düzgün ama hızlı gitmek çok zor. Çünkü bu taraflara geldikçe manzara değişti, artık etrafımız yemyeşil, göller ve balık avlayan insanlar var her tarafta. Nüfus da çok arttı, artık her adımda insan ve hayvanlar görüyoruz..Bir kaç kasabadan geçerken hurdacılara dikkat ettim, arabaların hepsi önden vurulmuş. Normal tabii, o kadar hayvan olunca yol kenarlarında..
Artık kapıya yetişmekten neredeyse ümidimizi kesmek üzereyken nasılsa kapalıdır diye bakmadığımız bir park kapısının yeni haritada açık olduğunu farkettik. Bir deneyelim deyip daldık, zaten öbür kapıya yetişmek gibi bir şansımız kalmamıştı. King Nehale kapısına geldiğimizde açık olduğunu gördük ve çok sevindik ama bu sefer de hala kampa yetişmemiz gerekiyordu. Kampa kadar hala 45 km yol var, saat 18:00 olmuş. Yani bir saatte kampa girmek lazım ve hız sınırı da saatte 50 km. Yetişiriz deyip çıktık ama yol yine çok kötü. Meğer burası Kruger gibi falan değilmiş. Yollar toprak ve son yağan yağmurlar iyice bozmuş. Yine de son dakikada kampa girip, resepsiyon kapanmadan hemen önce bir kamp yeri ayarlamayı becerdik.
Size biraz parkı anlatayım..İsmi “Büyük beyaz yer” anlamına geliyor. Burada gerçekten de büyük, tuz ve kilden oluşan büyük beyaz bir alan var ve parkın dörtte birini oluşturuyor. San efsanelerine göre burada yaşayan bir kabile saldırıya uğruyor ve bir kadın dışında bütün köy ölüyor. Yalnız kalan kadının gözyaşlarından da göl oluşuyor..İşin bilimsel tarafı ise tabii ki çok farklı. Binlerce yıl önce buradaki göle Kunana nehri getiriyormuş. Ama nehrin yönü değişince, yağmurlar dışında tamamen kuru kalan bir alana dönüşmüş. Park 1922'de ilk kurulduğunda yaklaşık 100.000 km kare iken, 1960'larda bugünkü boyutu olan 22.270 km kareye indirilmiş. Yani ilk hali Türkiye'nin yaklaşık 1/8'i imiş.
Buradaki ziyaretçilerin sadece parkın doğusunu gezmelerine izin veriliyor. Batısını da fena halde merak ettik ama sadece Namibyalı seyahat acentalarına izin veriliyormuş. Kesin bütün hayvanları da oraya taşımıştır bu adamlar!
Parkta şu anda kalınabilecek dört ayrı kamp yeri var. Bunlardan üçü hemen hemen kampın kurulduğu zamandan beri faal. İçlerinde kamp alanlarından özel bungalowlara kadar çeşit çeşit konaklama imkanı, içinde fazla şey bulunmayan bir market, benzin istasyonu, ufak bir tamirhane var. Fiyatlar konaklama türüne göre değişiyor. Ama Onkoshi açılalı sadece iki yıl olmuş ve fiyatları gecelik 450 euro civarında. Artık başka sefere: dedik :))
Etosha'daki ilk gecemizi böylece Namutoni Fortress Kampı'nda geçirdik. Kampın içinde isminden de anlaşılacağı gibi gerçekten bir kale var, Almanlar yüzyılın başında burayı yerli kabilelereden korunmak için kurmuşlar ama pek işe yaramamış..

Buradaki kamp yerlerinde Okaukuejo dışında yer verilmiyor. İlk gelen istediği yeri alıyor. Hepsinde tuvalet kağıtlı tuvalet, banyo, sıcak su, bulaşık yıkama yeri gibi imkanlar var. Hatta en son kampta bozuk parayla çalışan çamaşır ve kurutma makineleri bile vardı. Her kamp yerinde de ışık, priz, beton bir masa ve oturacak yerler ve bir mangal yeri var. Ama yine de aralarında fark var, Okakueju ve Namutoni ne kadar bakımlıysa, Halali de bir o kadar döküktü. Namutoni dışında hiç birinin kamp alanında barı da yoktu örneğin..Ama gideceklere bende tavsiye: Sakın restoranlara güvenip gitmeyin..Bütün yemekler açık büfe olarak veriliyor ve hiç de ucuz değiller. Parka gelmeden bir süpermarket bulup konserve gibi şeyleri oralardan taşımak daha mantıklı. Marketlerde et var ama biz birinde bulduğumuzu diğerinde bulamayıp son gece kocaman kesilmiş, donmuş tavuklarımızın pişmesini beklemekten akşam yemeğini ancak gece 22:30 sıralarında yiyebildik. Öğle yemeklerini ise soğuk konserveyle atlattık. Benim bir kere yediğim konserve soslu köfte korkunca yakındı ama insanın aç olunca neler yiyebileceğini bir kere daha gördüm..

Aslında buraya hayvan görmek isteyenlerin gelmesi gereken zaman Mayıs- Eylül arası olan kurak zaman. O dönemlerde su az olduğu için hayvanlar özellikle geceleri hemen kampların yanına kurulmuş olan ve gece de aydınlatılan göletlere geliyorlar. En iyileri de Halali ve Okaukuejo imiş. Biz yağmurlu zamanda orada olduğumuz için gündüz asıl canavarları göremedik. Ama her çeşit geyik cinsi, çakallar, bir sürü kuş, zürafa ve hatta yavrusuyla giden bir siyah gergedan bile gördük. Ama aslanlar...Okaukuejo'da bütün bir gece avlanan aslanları dinledim, Ersoy da sabah onların avcılarından kalan artık bir kaburgayla kaçan çakalları gördü ama ne yazık ki kendilerini göremedik. Olsun, ben yine de çok eğlendim...

HİMPALAR

2010-03-07T18:15:00.010+02:00

Bugün yine zar zor uyandım. O kadar yolculuğun acısı yavaş yavaş çıkmaya başladı. O kadar uykum var ki..Ama eve dönünce uyurum diye teselli ediyorum kendimi. Her gün Namibya'ya gelecek halimiz yok ya..
Dün rehberi bugün sekizde çağırdık ya, sekiz olmadan ikimiz de hazır, beklemeye başladık. Ama gelen giden yok. Resepsiyondaki kızcağız en sonunda geldi, rehberin gelmeyeceğini, bizi o yüzden Winston'un götüreceğini söyledi. Ne diyeyim, içim rahatladı doğrusu..Zaten böyle insanların özel hayatına dalmak, hele de fotoğraflarını çekmek konusunda hiç rahat değil içim. Sanki onları müzedeymiş gibi görmekten hiç hoşlanmıyorum. Hele de bana ters davranırlarsa -ki hiç şaşırmam- ne yapacağımı bilemiyorum. Sanki onları insanlıklarından soyutluyormuşum gibi geliyor. Ama Ersoy Afrika fikri çıktığından beri Himpalardan bahsediyor. O yüzden çare yok, gidilecek..
Önde fazla yer olmadığı için beyleri önde bırakıp, ben arkaya atladım. Buraya epey alıştım zaten, hatırlarsanız Sesriem'de yolda giderken, burada uyumuşluğum bile var. Fena halde sallanıyor, çok da gürültü var ama camları açınca hem hava geliyor, hem de sigara bile içebiliyorum. Onbeş kilometre yol, belki popom erir biraz sallantıdan dedim.
Önce markete uğramamız lazımdı. Hediye götürmek lazım kabileye, para değil..Hatta iyice uzaktaki kabilelere gidenler hastaneye uğrarlarsa, hastane onlara kabilelere götürmeleri için ilaç ve malzeme bile veriyor ücretsiz. Bunun bile ne kadar doğru olduğunu bilemiyorum çünkü onları biraz tanıdıktan sonra anladım ki, ihtiyaçları olan her şey doğada zaten var ve onları nasıl bulup, nasıl kullanacaklarını çok iyi biliyorlar. Bizim süper teknoloji ilaçlarımıza ihtiyaçları yok. Önce gittiğimiz süpermarket kapalıydı. Anlaşılan dün gece fazla içtikleri için açamamışlar bugün. Çalışanların çoğu işe gelmeyince...Dün gece köyden gelen gürültülerden belliydi zaten bugün çoğunluğun ayılamayacağı..
Ersoy arabada beklerken biz alışverişi hallettik. Winston tam olarak neler almamız gerektiğini çok iyi biliyor. Derdi bana para harcatmak değil, hatta ben bazı şeylerin pahalısını almaya kalkışınca beni uyardığı çok oldu. Sonuçta aldıklarımız şöyle: Mısır unu, şeker, çocuklara şeker (ucuzunu almaya kıyamadım), çay, ekmek, tütün ve vazelin..Tütün belki iyi bir şey değil ama kullanıyorlarsa ve değer veriyorlarsa biz kim oluyoruz ki karışalım. Ben de sigara içiyorum ve en kızdığım şeylerden biri de sigarama karışılması. Kimse benim adıma karar verme hakkına sahip değil..Onlar adına da..
Vazelini daha sonra açıklayayım:))
Bu arada Ersoy her zamanki gibi park yerindeki çocuklara arabadaki bisküvileri dağıtmakla meşgulmüş. Yalnız bırakmaya hiç gelmiyor, bir gün gelip eşyaların hepsini dağıttığını görürsem şaşırmam. Çocuk olunca kıyamıyor işte..
Tekrar arabaya binip, çok bozuk bir yoldan yaklaşık yirmi kilometre kadar gittikten sonra sola sapıp, iyice arazinin içine kadar girdik. Orada burada ufak kulübeler vardı. Biraz gittikten sonra durduk, Winston bize beklememizi, önce izin alması gerektiğini söyledi. Biraz sonra döndü, bize “Gelin” dedi. Utana sıkıla indim arabadan. Bizi önce şefle tanıştırmaya götürdü. Ama ilk olarak herkesi nasıl selamlamamız gerektiğini de öğretti: Morro,morro..Bu köy tamamen şefe ait. Her kulübe bir karısının, yani aslında bütün köy bir aile. Çocukları büyüyüp, ergenliğe ulaşınca kendilerine ayrı bir kulübe yapıyorlar. O yüzden bunun gibi bir sürü köy var. Büyüklükleri de şefin kaç karısı olduğuna göre değişiyor.
Aile yapısı çok ilginç. Bu tip yapıya dünyada sadece birkaç yerde rastlanıyor. Örneğin bir oğul, babasının değil, dayısının mirasını alabiliyor. İnanç sistemleri de ilginç. Mukuru adında tek bir tanrıya inanıyorlar ve tanrıları ve atalarıyla kutsal bir ateş aracılığıyla haberleşiyorlar. Ama benim en çok hoşuma giden şey tanrılarının asla cezalandırmaması. Mukuru insanları sadece kutsuyor ama atalarının ruhlarının cezalandırma gücü de var..
Himbalar Afrika'nın en ünlü kabilelerinden biri..Sebebi de bir çoğunun hala eski usulde yaşamaya devam etmeleri ve kadınlarının süslenme şekilleri. Kadınlar vücutlarını kırmızı toprak ve tereyağı karışımından yaptıkları bir boyayla boyuyorlar. Saçlarını da örüp, yine bu karışımla sıvıyorlar. Bu boya ciltlerine çok güzel bir kırmızılık veriyor. Nasıl yıkanıyorlar diye hiç sormayın, çünkü hayatları boyunca hiç yıkanmıyorlar. Sadece gerektiğinde ellerini kumla ovalayarak temizliyorlar. Bu boyanın elde edildiği toprak ta Angola sınırından içerde kalan bir bölgeden getiriliyor. Onca yolu boya gerektikçe yürüyerek gidip geliyorlarmış..
Buraya gelirken Ersoy bu kabileyle ilgili bir yazı okumuş, bizim bir Türk gezgine göre pek fena kokuyorlarmış..Yalan valla..Zaten tereyağını aynı zamanda yemek için de kullandıklarından arada onun yerine vazelin kullanmaya başlamışlar. (Bakınız: Vazelin:))) Üstelik yerli, ilkel olabilirler ama bitki köklerini yakarak tütsülendikleri ve epey de iyi kokan bir parfüm bile kullanıyorlar.
Burada hemen her işi kadınlar yapıyor, erkekler avlanmak gibi işlerle uğraşıyorlar sadece. Ana besin kaynakları da keçi sürüleri.
Almanlar nasıl becermişse, burada da 1900'lerin başında çok büyük bir katliam yapmış. Arada başlarında boynuz varmış gibi şapkalar olan kadınlar göreceksiniz, bunlar Herero kabilesinden..Ne yazık ki üçüncü önemli kabile olan Nama'lardan ayırdedici bir fotoğraf yok elimde..
Sonuç olarak olan şu: Almanlar 1800'lerde Afrika'da yayılmaya başladıklarında yerlilerle çeşitli anlaşmalar yaparak bazı arazileri çiftlikler haline getiriyorlar. Ancak bu kolonileşme sürecinde zamanla su, toprak hakları ve yerlilere resmi olarak ayrımcılık yapılması sorunlara sebep oluyor ve 1904 yılında Herero'larla başlayarak bölgedeki yerliler ayaklanıyorlar..
Bu sırada Almanlar ayaklanmayı bastırması için bölgeye Lothar von Trotha'yı gönderirler. Von Trotha da yerlilerden kurtulmak için bir katliam başlatır. Önce Herero'ların üç tarafını sararak, onları Kalahari Çölü'ne çekilmeye zorlar, çevredeki bütün su kuyularını zehirletmeyi de unutmaz. İşin ilginç tarafı Alman komutan askerlerine gördükleri her yerliyi kadın, çocuk ayırdetmeden öldürmelerini emrederken, vahşi dedikleri yerliler askerler dışında kimseye dokunmazlar. Hatta rahiplere bile. Zaten o rahiplerden bir kısmı daha sonra yerlilerle işbirliği yaptıkları şüphesiyle sorguya çekilirler..
Ölenlerin tam sayısı bilinmiyor ama Namaların %50'si olan 10.000 kişinin, 65.000 Herero'nun ve yine binlerce Himba'nın katledildiği tahmin ediliyor.

Kurtulanların çoğu da toplama kamplarında ağır çalışma şartları, yetersiz beslenme ve hastalıklardan hayatını kaybediyor.
Başlarına gelen bu kadarla da kalmıyor. 1980'lerde başlayan bir kuraklıkta hayvanlarının hemen hepsini kaybeden Himbalar ancak Uluslar arası yardım örgütleri sayesinda ayakta kalabiliyorlar.
Bugünkü durumları da karmakarışık. Bir kısmı Opuwo'daki gecekondularda yaşayıp, turistlere para karşılığı fotoğraf çektiriyorlar. Kadınlar da dahil olmak üzere bir sürüsü fena halde alkolik..Bir kısmının toprağı milli park sınırları içinde kalmış, tam olarak eskisi gibi olmasa da rahat bir yaşamları var. Bir kısmı turistik köylerde yaşayıp, büyük acenta müşterilerine gösteri yapıyorlar.
Bir de bizim gittiğimiz köy gibi hala eski hayat tarzını yaşatmayı başaran şanslı yerliler var. Kendileri ne derler bilemiyorum ama gördüğüm yüzler hiç de şikayetçi değildi, aksine Birkaç genç dışında hallerinden pek memnun, hatta gururlu gözüküyorlardı.

Önce şefle tanıştık. Ben adama bayıldım. Gözlerindeki muzip, keyifli ifadeyi çok az insanda gördüm doğrusu..Kendi kulübesinin önünde bir kamp sandalyesine oturmuş, ok yontuyor. Yanında da yere çömelmiş Birkaç arkadaşı. Bizim Anadolu köylerinden pek de farklı değil anlayacağınız. Sonra ilk karısıyla tanıştık. Karıları arasında en yaşlı olanı ve köyün en büyük kulübesi onun. Tam kutsal ateşin ve hayvan ağılının karşısına kurulmuş. Öyle canının istediği gibi girip çıkamıyorsun, soldan girip, soldan çıkmak lazım. Kendisi aslında köyün tam anlamıyla hanım sultanı, anladığım kadarıyla şeften bile güçlü, ona sormadan hiçbir şey yapılmıyor. Bu bana hiç garip gelmedi. Daha önce de kiminle konuştuysak, bize ana dilinden, annesinin ailesinden bahsetti. Anaerkil toplum budur işte! Afrika'nın gerçeği..

Sonra yavaş yavaş köyü dolaştık. Winston bize gerektiğinde tercümanlık yaptı, gerektiğinde açıkladı. Meydanda bir sürü hayvan kemiği gördük, meğer bu şefin abisi olan eski şef daha birkaç hafta önce ölmüş, onun cenazesi için de bir sürü konuk gelmiş. Onları beslemek için kesmişler hayvanları. Bir kabilede biri öldüğünde meğer diğer kabilelerden insanlar onları teselli etmek için gelir, bir süre kalırlarmış. O ziyaretten artakalanlarda bu kemikler ve kola şişeleri. Alkol görmemek hoşuma gitti aslında. Biz ayrılırken bir grup kadın da başka bir köydeki cenazeye gitmek için sıra halinde köyden ayrılıyorlardı.

Hediyelerimizi köyden ayrılmadan hemen önce verdik. Arabaya kadar bizimle o çok güzel kız ve bazı çocuklar geldi. Ben arabaya tırmanmış, eşyaları verirken bana marketten aldığım şişe suyu gösterdi. Ben de ona hediye ettim. O kadar sevindi ki, bana bileğinden çıkarttığı mavi bir bileziği hediye etti..Onun için ne kadar kıymetli olduğunu biliyorum, sanıyorum epey bir zaman kolumdan çıkarmayacağım..
Opuwo'ya yine ben arkada, beyler önde döndük. Winston'u Oreness kampa bırakıp, benzinimizi alıp tekrar yola koyulduk. Çok geç kaldık, bugün hala çok yolumuz vardı ama kesinlikle değdi..Hayat illa ki bildiğimiz gibi olmak zorunda değil, bir kere daha anladım..
Buradan sonrasını Etosha'yı anlatırken yazayım artık..
BİRAZ DAHA TARİH İSTEYENLERE:
Afrika'da yerlilerin ve atadan kalan topraklarının durumu karmakarışık. Himba'lar dediğim gibi yaşayıp giderken Nama'ların topraklarının büyük bölümü Richtersveld Milli Kampı içinde kaldı ve bu bölgede bir kısmı hala eski usulde hayatlarını sürdürüyorlar..
Herero'lar ise aynı Himpalar gibi ayrı ayrı yerlerde, düzenlerde..
Ancak soykırımın 100. yılında Alman Hükümeti Afrika yerlilerinden yapmış oldukları hatalar için resmi olarak özür diledi ve yaptıklarının soykırıma eşit olduğunu kabul etti. Namibya Hükümeti'ne de ekonomik yardımda bulunma sözü verdi ve bu sözünü de tuttuğu söyleniyor.
1933'te Nazi hükümeti Münih'te bir caddeye "Von Trotha Straße" adını vermişti, ancak 2006'da Münih Şehir Konseyi caddenin adını resmi olarak "Herero Straße" olarak değiştirdi.
Von Trotha ailesinin yaşayan bireyleri ise 2007'de kabileyi ziyaret ederek, geçmişte olanlar yüzünden ne kadar üzgün olduklarını belirttiler..
Bu özürler Bir şey değiştirir mi, bir anlam ifade eder mi bilemiyorum ama en azından bunu yapmayı akıl edebilmeleri bile bence iyi bir gelişme...

DAMARALAND'DEN KAOKOLAND'E

2010-03-06T02:45:00.002+02:00

Sabah Twyfelfontein Açık Hava Müzesi'ni gezmek için erkenden yola çıktık, zaten kaldığımız yere 12 km mesafede. Burada bazıları altı bi yıllık petroglifler ( kaya resimleri) var ve Unesco sitesi ilan edilmiş. Bu kadar gelmişken görmek lazım..
Kamptan çıkar çıkmaz yol üstünde bir grup insana rastladık, otostop çekiyorlar. Hepsinde resmi kıyafet var, durduğumuzda bir de baktık ki müze görevlileri ve rehberler. Her gün o kadar yolu yürümektense bizim gibi ilk gelen turistlere otostop yapıp gidiyorlar müzeye. Müzeyi de açanlar onlar oldukları ve rehberle gezmek gerektiği için ilk gidenler çalışanları da almak zorunda..Çok hoşuma gitti bu iş.
Durduk, arka taraf derli toplu şansımıza. Eşyaları tozdan koruyabilmek için her sabah toparlıyoruz zaten. Sıkışıverdiler yedi- sekiz kişi arabaya. Müzeye geldiğimizde de içlerinden hangisi bize rehber olacak acaba derken, kızlardan biri çıktı..Namibya'da bu tip yerlerde giriş ücretini ödediğiniz anda kaç kişi olduğunuza bakılmadan size ayrı bir rehber veriyorlar. Öyle grup olsun, sayı olsun diye falan beklenmiyor.
Tura başlarken rehberimiz – çok üzgünüm ama adını unuttum- hangi turu istediğimizi sordu. Ya uzun olan ve 45 dk kadar süren “Lion Man” yani aslan adam, ya da kısa tur olan “Dancing Kudu” yani danseden kudu. Buraya kadar gelmişken uzun olanı yapalım dedik. İne çıka gezmeye başladık. Gezdikçe de kızımız anlattı. Bu resimler 2 ila 6 bin yıl önce yapılmış, yapanlar da bushmen denilen , Afrika'nın bu bölümünün en eski yerlileri. Göçmen olarak yaşamışlar, avcı- toplayıcı kabilelerden oluşuyorlar ve buralardan taa okyanusa kadar gidip gelmişler. En azından resimlerdeki penguen ve fok figürlerini böyle açıklıyorlar..Bizim arabayla gitmemiz bile saatler almışken, çöllerde nasıl yolculuk yaptıklarını aklı almıyor insanın..Ta ki bizim kupkuru gördüğümüz yerlerde nasıl su buldukları hakkında birkaç şey öğrenene kadar.
İşin aslı Bushmen denilen kabilelerin aslının tam olarak ne olduğu konusunda bilimadamları bile anlaşamıyor. Şu anda Güney Afrika'da resmi olarak kabul gören isimleri “San”. Güney Afrika derken burada ülkeyi değil, bölgeyi kastediyorum. Tabii ki bu tartışmaların arkasında bir çok politik ve ekonomik sebep de var. San'lar eski av sahalarını geri istiyor. Ama bu sahaların bir kısmı o bölgedeki birçok ülke için çok önemli bir gelir kaynağı olan milli parkların içinde kalmış, bir kısmında uluslararası şirketler maden çıkarıyor, kalanının çoğu ise beyazlara ait çiftliklerin içinde kalmış. En son 2006'da Botswana'da devlete karşı açtıkları davayı kazanmalarına rağmen çok azı geri dönebilmiş artık Kalahari'de milli park ilan edilmiş topraklarına. Zaten davayı kazansalar da çoğunluğu artık hayvancılık yaptığı için pek de bir anlamı kalmamış..Bu arada sözü edilen toprağın Danimarka büyüklüğünde olduğunu da ekleyeyim..

İşte bir saate yakın rehberimiz bizi böyle bir kültürün atalarının topraklarında gezdirdi. Burada yıllar önce bir beyaz adam çiftlik kurmuş, hem de sadece günde bir metre küp su veren bir su kaynağı olduğu için. O yüzden de adı “Şüpheli kuyu”. Su çıkıp çıkmayacağı belli değil ya.. Aslında burayı gezmek o kadar da uzun sürmezdi ama kadıncağız bazı yerleri tırmanmakta çok zorlandı. Hele basamakları çıkarken ne kadar zorlandığını, bacaklarının ne kadar ince olduğunu ve harcadığı güçten titrediğini farkedince şaşırdım işin doğrusu. Sonradan düşündüm, AIDS olması çok olası...Ya da başka bir hastalık. Ne olursa olsun, hasta olduğu her halinden belliydi..

Oradan çıkarken bu sefer de bir güvenlik görevlisini aldık arabaya. Kampa dönecekmiş, biz yol üstünde şu ünlü “Organ Pipes”a ( Org tüpleri gibi bir şey) uğrayacağız, ama yine de beklemektense bizimle gelmek istedi. Bizden başka sadece yeni gelmiş bir araba daha vardı. Erken geldik ya. Ama iyi ki de gelmişiz, sabahın o köründe bile hava yakmaya başlamıştı.
Birkaç kilometre sonra tabelayı gördük, sola girdik..Çok ünlü ya kocaman birşey bekliyoruz. LP yalanlarından biri. Kuru nehir yatağında boruya benzeyen minnacık dolomitler. Tam bir vakit kaybı. Dün boşuna aramışız, güvenlik görevlisi göstermese, geçip giderdik yine yanlış yere geldik diye..

Kamp kapısında durup adamcağızı indirip, tekrar Khorixas'a doğru yola çıktık. Yol haritada hemen hemen aynı gibi görünüyor ama biz biraz daha uzun olmasına rağmen asfalt gibi görünen yolu tercih ettik..Asfalt falan olmadığını artık geri dönecek noktayı geçtikten sonra farkettik ne yazık ki..Neyse deyip, benzinimizi doldurup yola devam ettik. Yine yüzlerce kilometre..
Opuwo'ya yani Kaoko topraklarına kadar sorunsuz geldik. Yine her zamanki terane. Toprak yollar, bomboş araziler. Ama ortalık epey yeşillendi en azından, çöl falan görülmüyor buralarda. Hatta aralarda ufak tefek zebra falan bile vardı. Aslında burada fil sürüleri olduğunu biliyorum, hatta iki gün önce buralarda bir köyde insan bile öldürmüşler ama şansımıza biz rastlamadık..İnsanla hayvanların toprakları birbirine girince böyle oluyor işte. Aç, susuz kalan hayvanlar köylere dadanıyor. Onların suçu da değil. İnsan işgalci burada..
Akşamüstü gibi Opuwo'ya vardık..Namibya'nın kuzeyinde Himba görecek çok yer var, hatta buraya kadar gelmeseniz de olur ama buralara kadar gelen çok az turist olması bizim gelmek istememizin en büyük sebeplerinden biriydi. Nasıl aslanları çiftlikte görmek saçmaysa (benim çita olayım gibi), insanları da yapma köylerde görmek saçma...Hiç görmemeyi tercih ederim..Belgeseller var nasılsa, orada turistik köylerden daha doğallar..
Opuwo haritada şehir gibi gözükse de ufak bir köy aslında. Tek farkı bir hastane ve iki süpermarketinin olması..Kalmayı düşündüğümüz yeri üç tur atıp bulamayınca, kapandığına karar verdik. Sorduğumuz hiç kimsenin de bir fikri yok. Böylece Oreness kampına gidip, arabamızı yerleştirdik. Artık çadır falan düşünmüyoruz bile, böylesi çok daha rahat geliyor..
Ersoy biraz siesta yapmaya karar verince, ben de biraz dolaşmaya çıktım. Ana yoldan yürürken arkama üç genç takılıverdi. Takılmaları, hatta laf atmaları bile umurumda değil ama resmen tacize başladılar. Hayatımda hiç o kadar kötü laflar duymamıştım işin doğrusu. Huzursuz olsam, hatta azıcık korksam da yürümeye devam ettim. Tam tahmin ettiğim gibi barın önüne gelince beni bırakıp, bara girdiler. Üniversal cumartesi gecesi hikayeleri işte. Herkes içmek için dışarda ve ortalıktaki tek beyaz kadın benim salak salak dolaşan. Kadın diyorum, çünkü daha önce bizim kampta gördüğüm beyaz adam da dışarda, yol kenarında bekleşen Himba kadınlarla muhabbet ediyor. Planımdan şaşmayıp, markete doğru gittim. Cumartesi akşamüstü olduğu için market kapalı ama köyün tek restoranı açık. Ufak bir mola verip, bahçeye oturup hoş geldin biramı içip, kampa geri döndüm.
Tam ufaktan rahatlamaya çalışıyordum ki, dışardan gelen sesler ilgimi çekti. Bir kız hüngür hüngür ağlıyor, iki adam da kötü ingilizceleriyle tartışıyor. Çitlerden bakınca bugün caddede gördüğüm, bizim kampta kalan yabancı olduğunu farkettim. Genç bir zenciyle tartışıyor, yanlarında da yere oturmuş ağlayan hamile bir kız. İyice kulak kesildim, bizim yabancının başı dertte sandım. Hani ihtiyacı olursa gidip yardım edeceğim. Ama konuşmalarından daha da ilginç birşeyler döndüğünü farkedince karışmamaya karar verdim. İlginç dediğim şey gerçekten de alışılmadık. Meğer genç adam hamile kız arkadaşını döverken bizimki müdahale etmiş, şimdi de akıl veriyor “Niye yapıyorsun çocuğum?” diye. Avrupalılar, hele de burada birileri birbirini öldürse karışmaz, bu adamsa işin ortasına atlamış. O yüzden ilginç ya. Epey bekledim ona birşey olmayacağına emin olana kadar yine de..İyilik yapan her zaman iyilik bulmuyor bu dünyada ne de olsa..
Kamp yerimiz çok rahat, yemyeşil, ufak bir çardağımız ve masamız bile var. Hatta Kruger'de gördüğüm, kocaman kabak gibi, en az iki kiloluk meyvaları olan sosis ağacı bile var. Tam keyif yapalım derken yağmur bastırmaz mı? Arabamıza sığınıp, yağmurun geçmesini bekledik. O arada da akşam iyice bastırınca klasik balık konservesiyle akşam yemeği işini hallettik. Artık ne balık konservesi, ne de kızarmış patates görmek istemiyorum!!!

Bar kaldığımız yere çok yakın. Aslında şeytan diyor uyut Ersoy'u git ama buralar gerçekten pek tekin değil. O yüzden ben de kaldığımız yerin barına/ resepsiyonuna gittim. Bizden başka kalan zaten bir o adam, bir de yaşlı beyaz bir adamla, genç, süper model misali zenci kız arkadaşı var. Sonradan kızı duşta gördüm, ağlayasım geldi. Kızın ne iş yaptığı apaçık, oysa Avrupa'da anında defilede bulurdu kendini..
Biralarımızı içerken bugün dışarda gördüğüm adamla muhabbete başlar başlamaz, İspanyol olduğunu farkettim. İspanyolca konuşmaya başlayınca nasıl da sevindi garibim. Yola çıktığından beri ana dilini konuşacak kimse bulamamış. Yürüyerek geziyormuş, arada da otostopla. Günde 30-40 km yürüyorum diyor. Sadece Kamerun'da soymuşlar ama diğer her yerde de uğraşmışlar. Ama buraya kadar nasıl sağ salim geldiği asıl konu. En sonunda yerlilerin onu deli sandıklarına karar verdim. Bizde de mecnuna kimse dokunmaz ya...Biz konuşurken Ersoy da geldi, o da üç beş kelam etti gariban Miguel ile.. O da kabilelere gidecekmiş ama biraz onlarla kalmak gibi bir niyeti var. Allah yardımcısı olsun dedik...İyi kalpli adam....

CAPE CROSS VE TWYFELFONTEIN

2010-03-05T05:17:00.004+02:00

Swakopmund'dan itibaren kuzeye doğru artık Skeleton Coast başlıyor. Buranın adının bir şakayla ilgisi yok, eski zamanlarda burada karaya vuran gemicilerin hiçbir kurtulma şansı olmadığı için bu adı almış: İskelet Sahili. Burada fırtınaya yakalananları önce buz gibi su, arkasından köpekbalıkları bekliyor. Onlardan kurtulan kıyıdaki keskin kayalıkları dev dalgalarla parçalanmadan geçmek zorunda. Hadi onu da geçti diyelim, en yakın tatlı su kaynağına ve yiyeceğe ulaşmak için en az yüz kilometrelik acımasız bir çölü geçmek lazım. Orada da bekleyen aç sırtlanlar, çakallar, hatta aslanlar var..Bence denizde ölüp, işi temiz bitirmek en iyisi. Benim duyduğum hiç kurtulan olmamış zaten..Gemi enkazları süslüyor İskelet Sahili'ni.
Yine de burası dünyanın en büyük ve en önemli fok kolonilerinden birinin yuvası. Swakopmund'a 115 kilometre, hatta oraya gidip gelmek için fazladan bir yüz kilometre yapmamız lazım bugün. Hem de yaklaşık 700 kilometreye ekleyerek. Ama hızlı gitmeye alıştık ya, yaparız deyip yola çıktık.
Sabah yola erken çıkınca, adet olduğu üzere o kullandı arabayı, ben de horul horul uyudum, gözümü Cape Cross'a geldiğimizde açtım. Foklara bakarken, kahvaltımı da ederim, akşamdan hazırladığım sandviçimi de yerim dedim ama ne bu kadar çok fok olacağını, ne de bu kadar kötü koktuklarını hesaba katmamaışım. Daha önce de Patagonya'da fok kolonileri vardı ama ya onlar kokmuyordu, ya da bu kadar çok değillerdi..
Burada 80-100 bin arası fok varmış..Gerçekten var, her yer fokla dolu. Yatan, uyuyan, bağıran, oynayan yavrular..İyi ki gelmişiz dedik..Henüz birkaç aylık bebeklerin suyla oynamasını görmek için bile değerdi buraya gelmeye.
Tek üzüldüğüm, binlerce fok arasında bir ölü yavru görmek oldu. Ama nüfus bu kadar olunca aldırmamak lazım. Zaten yavruların dörtte biri erişkinliğe varamıyormuş, diğer hayvanlara yem oluyorlarmış. Balıkçılar memnun olmalı bu durumdan, ağlarının ve avlarının en büyük düşmanı foklar. Zaten o hızla çoğalsalar bize bile yer kalmaz herhalde dünyada..Besin zinciri işte..

Oradan çıkıp doğuya yönelebilmek için elli kilometreden fazla geri dönmek zorunda kaldık. Ama yolda durup ufak bir alışveriş de yaptık. Üstelik satıcı bile olmadan, bayıldım satış tekniğine..Burada da tuzlalar var, ve kocaman kare kristalli tuzlar çıkıyor. Bunları yol boyu tezgahlara dizip, yanlarına da bir bozuk para kutusu koymuşlar. Ne istiyorsan alıp, gönlünden kopanı atıyorsun kutuya. Burada, gerçek hiçbirşeyin ortasında satış yapmak için çok mantıklı geldi bana. Eh, bir iki parça alıp, attım parayı kumbaraya..
Doğuya gittikçe yine girdik çölün içine. Aynı manzara, seraplar ve uçsuz bucaksız çöl. Aklıma hala aynı şey geliyor. Rent a car ofisinde Helena acil durumda aramamız için telefon numarası verdi ama buralarda kalırsak bize ulaşmaları ne kadar sürer ve biz bu kadar suyla bu sıcağa ne kadar dayanabiliriz? Düşünmemek en iyisi galiba..

Direksiyonda bir Ersoy, bir ben ufaktan kuzeye doğru çıkmaya başladıkça ortalık da yeşillenmeye başladı. Khorixas'ta Ersoy benzin alırken, ben de markete uğradım. Benden başka tek beyaz marketin sahibi burada da. Çok fakir bir yer, ama en sonunda Ersoy için biraz mandalina buldum. Ersoy çok sever mandalinayı ama kilosu neredeyse sekiz lira. Fiyata falan aldırmadan aldım, sevgilim biraz rahat etsin, sevdiği bir şey yesin istedim. Kasada bana gerçekten isteyip istemediğimi üç kere sordular, orası için o kadar pahalı ki..Bizim için de çok pahalı aslında..Ama Ersoy'a söylememeyi tercih ettim. Bu kadar zor bir yolculukta insanın ufak tefek lükslere de hakkı olmalı..Ama fiyatını bilirse, keyfini çıkaramaz:))
Buradan ilk durağımız petrified forest, yani taşlaşmış orman, oradan da lonely planet'ın pek övdüğü organ pipes denilen yere gidip, kampa yetişeceğiz dedik. Khorixas'tan sonra taşlaşmış ormanı bulduk, LP'nin aksine giriş ücreti var. Verip girdik. İlgilenmeyenler için hiçbir albenisi olmayan bir yer ama ben üçyüz milyon yıllık ağaçları nedense pek severim. Taşlaşmış çam ağaçları dolu yerler, buradan bir parça taşlaşmış ağaç almanın cezası da bin lira ya da bir yıl hapismiş. Rehberle gezmek de mecburi..Orada gezerken çevreye baktım, burası kocaman bir vadi ve ağaçlar da zaten binlerce kilometre öteden buzullarla gelip, silkatlaşmış. Yani sadece müze ilan ettikleri yer değil, bütün vadi öyle olmalı. Turumuzu yapıp, öğle yemeği sandviçlerimizi yiyip oradan çıktıktan sonra yanılmadığımı farkettim. Yol üstünde elli metrede bir müzemsi yerler var. Aradaki tek fark bizim girdiğimizin resmi olması. Diğerlerinde de var ağaçlar ama öyle resmi işler yok herhalde. Taşınması yasak taşları da kesin üç kuruşa satıyorlardır zaten. Benim gibi doğa tarihi meraklıları için ilginç ama “Bu taş da neymiş” insanları hiç girmesin, girip de bizi niye soktu diye rehberlerine ya da kitaplarının yazarlarına küfretmesin...

Burdan sonra yol yine in-çık şeklinde. Her adımda dere yatağı, başım döndü artık inip çıkmaktan. Bu sefer kendimi bağladım otomatiğe, 120'yle girip çıkıyorum hendeklere..Sözümona az kaldı yol ama yüce kitaba göre “Organ Pipes” denen yer çok yakında ve mutlaka görmek lazım. Elimizde üç ayrı harita var ve hepsinde ayrı bir hikaye. Kalacağımız yerin ayrımını geçtik ama allahtan manzara, ışık muhteşem de insan yolda fazla sıkılmıyor. Yoksa ben artık çığlık atmak üzereydim “Bana ne organ pipes'tan” diye. Anladık, bir kayalık. Kalacağımız kampın ayrımını 25 km geçtik, hala yok. Bizse “Hadi şu virajı da geçelim” şeklinde devam ediyoruz. En sonunda ben çığlık attım, “Yeter, daha fazla gitmiyorum” diye ama karşımıza bir viraj daha çıkınca “Hadi ona da bir bakalım” dedim yine. Merak ya..Öldürecek bu kediyi bir gün!
Aranıp taranıp, on kere o mu yoksa bu mu dedikten sonra baktık güneş batıyor, kampa doğru yola çıktık. Yorgunuz ama itiraf eden yok. Bir günde, hem de o yollarda neredeyse 800 ** km..Canımıza yazık valla..
Kampa gelip, her zamanki gibi oraya gelen ilk türkler olduğumuzu duyup, yerleştik. Yerleşmek dediğim de arkanın tozunu silip, duşa gitmak zaten. Her zamanki gibi yiyecek falan yok, o gün ne aldıysak onları yedik ufaktan. Bir de burada duş için su yine odunla ısıtılıyor, ateşi yakan gidiyor. Son anda yakaladık yine tutuşmuş hortumu. Hani yanacak bir biz, arabalar, üç tane de kuru ağaç var ama..
Akşam lüks içinde geçti. Yıldızlar, sivrisinekler ve bar!! Soğuk biraları var burada!! Üstelik o arada geçen yıl Karıncalar'ın bir grubunun buradan geçtiğini de öğrendik, sticker takmışlar buzdolabına. Demek burada ilk Türk biz değiliz....Onu da duymak iyi geldi aslında. Şu anda bu bar taburesinde benden önce başka bir memleketlimin oturmuş olabileceğini hayal etmek bile güzel...
Biralarımızı içerken çalışan kızla epey muhabbet ettik. Ersoy hala o "çık çık" seslerinin sadece bazı Afrika dillerinde kullanılan sesler olduğuna inanmıyor, kelime ya da ek olduğunu iddia ediyordu. Bazen fena bozuluyorum bu adama. Diplomamda bile kocaman "Dilbilimci" yazıyor ya!! Yıllarca dirsek çürüttük bunları öğreneceğiz diye. Neyse kızcağız da açıkladı da inandı bizimki. Bu arada bu dili asla konuşamayacağımızı da öğrenmiş olduk. O sesleri diğerleriyle birleştirmek imkansız gibi bir şey..
Ah yıldızlar...........Ucuz kamp sandalyemi işte bunun için sevdim o akşam!

SWAKOPMUND

2010-03-04T03:40:00.002+02:00

Sabahın köründe kalkıp, bu sefer güneşin doğuşunu seyredebilmek için yola çıktığımızda hava daha aydınlanmamıştı..Bu konuda fazla Bir şey yazmam doğru sayılmaz aslında çünkü işin doğrusu ben UYANMADIM..Nasıl oluyor demeyin, arabanın böyle olmasının avantajı, Ersoy sürerken benim arkada uyumaya devam edebilmem..Heryerde uyuyabilmekse benim tanrı vergisi özelliğim..Zaten fotoğraflara bakarsanız, benim değişik gezmelerde olmadık yerlerde uyuyan fotoğraflarımı görebilirsiniz. Yıllar önce beni uyandırmak için kafama çadırı yıkmışlardı da, birkaç saat sonra uyandığımda tekrar dikmiş olduklarını görmüştüm..O kadar uyurum canım istediğinde işte..
Tekrar yola koyulduğumuzda saat artık öğlene geliyordu. Girişte bir daha durmaktansa, yola devam edip, 55 km ilerdeki Solitaire'den almaya karar verdik. Bugün fazla olmasa da 350 km yol gitmemiz gerekiyordu.. Yol her zamanki gibi, taş toprak. Ama fazladan da bir sürü nehir geçişi var. Bu yollardaki en büyük sıkıntılardan biri nehir veya dere geçişlerine hiçbirşey yapılmamış. Yani bir suya ya da yağmur yağdığında su akabilecek bir yere gelince resmen bir hendekten geçmek zorunda kalıyoruz. Bazıları gerçekten çok derin olabiliyor, atlaya zıplaya gidiyoruz yollarda.
Solitaire'e gelirken karşıdan gelen bir araba bize flaşör yapınca Ersoy'a yavaşla, ilerde bir şey var galiba dedim ama geç kaldım. Ufak bir tepeden atlar atlamaz aşağıda hızla akan suyu gördük ama artık fren için çok geçti. Suya bir anda dalıverdik..Ama sağ salim, hiç teklemeden çıkabildik. O an Ersoy frene bassaydı ne olurdu bilemiyorum ama arabanın üç tonluk olmasının da yararı olmadı değil. Daha sonra benzinlikteki güzelim Alman fırınındaki fırıncıyla muhabbet ederken bizim geldiğimiz yolun zaten normal arabalara göre olmadığını, hatta daha o sabah deneyen bir arabanın suda sürüklendiğini ve zor kurtarıldığını anlattı..Tekrar kendi kendimize iyi ki bu kocaman kamyoneti almışız dedik.
Yolun geri kalanının bir kısmı yağmurla geçti ama batıya doğru döner dönmez iklim tekrar tamamen değişti ve yine çöle girdik. Çöl ki tam çöl..Heryerde seraplar, sıcaklık yüzlerce derece olmalı..Bu sırada oğlak dönencesini de geçtik, manzara hoşumuza gidince durup fotoğraf bile çektik. Daha önce kaç kere geçtim ama hiç fotoğraf çektirmemiştim.
Walvis Bay'e geldiğimizde tekrar kumullarla karşılaştık, renler sarı ama yine kocamanlar. Ufak bir mola verip, Swakopmund'a geldik.
Swakopmund'a geldiğimizde tekrar batıya doğru sadece Birkaç kilometre gitmiş olmamıza rağmen hava yine değişti, bulutlandı. Artık deniz kenarındaydık. Afrika'dan çok kuzey avrupaya benzese de...
Burası gerçekten Afrika'dan çok bir Alman kasabasına benziyor. Aslında benziyor lafı bile fazla çünkü tam olarak öyle. Anlaşılan Namibya bağımsızlığını kazanmış olsa da Almanlar buradan asla ayrılmamış! Bazı caddelerin isimleri değişse de şehrin -varolmayan- ruhu hep Alman kalmış. Şimdilerde de emeklileri akın akın geliyormuş buraya..

Ne kadar beklenmedik bir şey olsa da tekrar gerçek bir şehre gelmek bana çok iyi geldi aslında. O yüzden burada üç gece kalıp, hem biraz dinlenmeye, hem de etrafı rahat rahat gezmeye karar verdik. Kaldığımız yerde oda kalmamış, hatta çadır için bile yer yok. Biz de zaten alışmışız, yatakhanede kalmaktansa yine arabada yatmaya karar verdik. Kocaman, yemyeşil bir bahçe, braii yeri, gördüğüm en iyi mutfaklardan biri ve devamlı sıcak su var. Zaten ana binada aile çocuklarıyla yaşamaya devam ediyor, biz de daha çok bahçede yaşayan bedevilere benziyoruz. Arabasında yatan bizim gibi başkaları da var. Ama birinin araba tepesinde çadırı, bir diğerinin de ta Hollanda'dan geldiği vosvos minibüsü var. Türkiye üstünden de geçmişler buraya gelirken. Türküm der demez bana Gaziantep ve İmam Çağdaş dediler. Hayatlarında yedikleri en iyi yemekmiş..O an nasıl özledim memleketin yemeklerini!!

Swakopmund'a çok turist geliyor. Bazısı bizim gibi uzun uzun gezenler, bazıları da otobüslerin gelçtiği ender yerlerden biri olduğu için gelenler. Namibya'yı turla ya da araba kiralamadan gezenlerin gidecek yer konusunda fazla şansları yok ne yazık ki..
Burada tek olmayan şey internet. Kimsenin çok umurunda değil anlaşılan. İsteyene saati beş liradan merkezde bir internet kafe var. Ersoy epey zaman geçirdi orada..
Burada neler yaptığımıza gelince..Bir gün sadece şehirde gezdik. Bizim evin küveti kadar olan akvaryumuna, Kristall Galerie denilen müze- dükkan arası yarı değerli taş merkezine gittik. Orada şu anda gösterimde olan dünyanın en büyük kristali var, 14 tondan biraz fazla bir quartz..Ama afferin adamlara çünkü “gösterimde” kelimesini eklemişler. Şu ana kadar bulunan en büyük kristaller hala Meksika'da bir mağarada, 50 derecelik bir sıcaklıkta çalışan bilimadamları dışında kimse göremiyor..Merak edenler National Geographic'te aratsın, hemen bulurlar...

Bir gün de meraktan Walvis Bay'e gittik. Swakopmund'dan daha büyük bir yer ama sebep sadece liman olması bence. Burada tuzlalar var, tuzla olunca bir sürü de flamingo. Arada Birkaç pelikan da gördük ama hemen kaçtılar..
Onun dışında buradan hiç hoşlanmadım. Liman şehri ya, her yer batakhane, bar, casino dolu. Eh, gemiciler ne isterse var işte..Bir de benim..Ne zamandır içime dert olan kamp sandalyesini buldum sonunda, artık bir yerlerde kalırken popomun rahatını güvenceye almış durumdayım..
Burası bir garip memleket. Hemen yakında Namibya'nın en büyük uranyum madenlerinden biri olan Rössing madeni var.
İşin ilginç tarafı da Swakopmund'un aynı zamanda Angelina Jolie'nin doğum yaptığı yer olması ve Walvis Bay'e giderken ortada kalan bir otelde kalması. Ama o gitmiş, olay bitmiş...Sedası kalmış arkasında...
Ama madenin sesi sedası kesilecek gibi değil. Bugün Namibya'da birçok uranyum madeni var, ham uranyum üretiminde dünyada dördüncü sıradalar ve hala kazılmamış bir sürü yatak var. Sıralamada ön sıralara geçmeye niyetlendikleri çok belli. Tabii, bence söylememe gerek yok ama işçiler sinekler gibi hastalanıyor, radyoaktivite az da olsa zaten yetmeyen yer altı sularına sızıyor, doğa mahvoluyor, vs..vs..Kimsenin de umurunda değil. Bu konuda çalışa birkaç grup da susturuluveriyor.. Aynen elmas olayındaki gibi, para halk dışında herkesin cebine gidiyor. Meçhul bir şekilde...İsteyenler ayda iki kere yapılan maden turuna buyursun. Biz tam zamanına denk gelmemize rağmen ben hala ölümün gözüne her gün bakan insanların gözlerine bakmaya razı değilim...
Burada farkındaysanız hiç plaj falan anlatmadım. Yarın biraz kuzeye, fokları görmeye gidiyoruz. Fokların bulunduğu yerde denize girmek??
Altı milimlik elbise bile yetmez..Unutun..
Sadece birkaç deli sörfçü kalkışıyor buna!

SOSSUSVLEI

2010-03-01T00:08:00.006+02:00

Burada herkes sabahın köründe kalkıp güneşin doğuşunu seyretmeye kumullara gidiyor. Kapının açılış saati 06:30 ama biz dünkü ralliden sonra gün doğumunu görmeye ertesi gün gitmeye karar verdik. Böylece hem biraz uyumaya, hem de tembellik yapmaya vaktimiz oldu. Biraz kampta takılıp, dışardaki benzinlikteki kafeye gitmeye karar verdik. Hesapta internete gireceğiz. Ama tabii ki evdeki hesap çarşıya uymadı ve biz tam girecekken internet kesildi. Oradaki kıza sorduğumda aldığım cevaba hiç şaşırmadım:”Kim bilir? Belki yarın, belki gelecek hafta”. Buralarda böyle cevaplara alıştık artık. Kampa geri dönüp, öğleden sonraya kadar gölgenin keyfini çıkardık.

Ama bu sefer de gün batımına gitmek lazım. Yarın gece de burada kalmayı planlamadığımıza göre bugün gitmek şart.
Böyle yerlerin derdi de bu gün batımı- gün doğumlarını yakalamak. Öyle bir mecburiyet yok elbette ama ışığın en iyi olduğu zamanlar. Fotoğraf çekmek için olmasa bile görmek lazım. Kumulların rengi o kadar farklı oluyor ki.
Burası dünyanın en eski çöllerinden biri. Bugün görülen kumulların altında 20-30 milyon yıllık kumullar varmış. Bir de buradaki kumulların en büyük özelliği dinamik olmaları, yani hareket etmeleri. Bir de her ne kadar benim gözüme hepsi aynı görülse de bir çok tipleri varmış. Burada yıllardır kumulların dinamiğini inceleyen bilimadamları var..

Üstelik, kupkuru, ölü gibi gözükse de bu çölün kendine özgü bir faunası var. Çeşitli böcekler, yılanlar, akrepler dolu her yer..Ayrıca gemsboklar gibi daha büyük hayvanlar da yaşıyor burada..
İlk durağımız Dune 45. Kamptan uzaklığı 45 kilometre ama manzara o kadar güzel ki dura dura gittiğimiz için o mesafeyi almak epey uzun sürdü. Kamptan uzaklaştıkça da manzara tamamen değişti. Etrafımızı tamamen kırmızımsı kumlar sardı, bulutlarsa tamamen kayboldu. O yolda gide gele epey zaman geçirdik ve gün batımı için Dune 45'e geri döndük. Ersoy fotoğraf çekip, kumullara tırmanırken ben beyaz şarabımı açıp, sıcacık kumlara oturup manzarayı seyrettim. Güneş batıp, hava iyice karardığında tekrar kampa dönmek için yola çıktık.

Kampa son giriş 20:30'da, zamanında çıkmış olduğumuzu sandıysak da içeri son dakikada girebildik. Sebebiyse bu sefer manzara falan değil, iki adımda bir yola çıkan impalalardı. Burada araba kullanırken çok dikkatli olmak lazım...
Akşamı yine kampımızda geçirdik...

SESRIEM - SOSSUSVLEI

2010-02-28T04:40:00.003+02:00

Sabah kalkıp fazla oyalanmadan yola çıkalım dedik ama önce alışveriş yapmak lazım. Dün akşam burada tanıştığımız Alman çift meğer bize yanlış söylemiş, dün değil, bugünmüş günlerden pazar. Aynı bizim gibi, bir zamandan sonra günler önemini kaybediyor ve hatırlayamıyor insan. Onlar da bir süredir yollarda olduğu için kızamadım bile. Oysa dün sırf o yüzden markete falan gitmemiştik. Bugün işin doğrusunu öğrendik, günlerden pazar ve marketler açık. Buradan dosdoğru Sessriem'e gideceğimiz için birşeyler almamız lazım.

Ama ben nereden bileyim buralarda pazar günü markete falan gitmemek gerektiğini. Zaten iki yer var, ilkinde hemen hemen hiçbirşey kalmamış, öbüründe de kuyruk var. Ama yine de birşeyler alabildim, hatta ihtiyacım olan kutuları da buldum. Arabanın arkasında herşey çok tozlanıyor, hem böylece daha iyi organize edebilirim yemek vs.. işlerini. Üstelik ikinci markette tamamen donuk su şişeleri de bulabildim ki, bu da en azından bir süre soğuk su içebileceğiz demektir. Bir de bir torba odunu da yükledik arabaya bu arada...
Valla koşulları abartıyor falan değilim, gerçekten görmeniz lazım..Beni aç kalmaktan çok susuz kalmak korkutuyor buralarda aslında. Doldurup duruyorum arkayı bu yüzden.
Lüderitz'den ayrılmadan önce yapmamız gereken Bir şey daha vardı. Terkedilmiş Kolmanskoop elmas madeni merkezini gezmek. Burası Lüderitz'e sadece 14 km ve yolumuzun üstünde. Hayatta görmeden ayrılmak istemedim doğrusu..

Maden hala çalışıyor tabii ki ama şirket burayı 1959'a kadar işletme merkezi olarak kullanmış..Girmek için eskiden Lüderitz'deki acentadan bilet- ya da izin- alınıyormuş ama artık kapıda da veriyorlar. Fiyat aynı ama ben burayı riske atmak istemediğim için biz izni bir gün önce köyden almıştık zaten.

İtiraf zamanı: Ben taşları çoook ama çoook severim. Elmas falan olmaları gerekmez, sadece doğadan olmaları yeterli. Geçen sene Kınalıada'dan bile kilolarca taş taşıdığım oldu. Sadece güzelliklerini seviyorum. Hatta daha 12-14 yaşlarındayken dağlarda bulduğum ufak bir quartz madenim bile vardır. Başkalarının parçalayacağından korktuğum için kimseye söylememişimdir. Bu yaşa geldim, hala Fatih ve benden başka kimse bilmez yerini..Kıymetli taşlar ise başka hikaye aslında..Yıllarca Kapalıçarşı'nın elmas duayeni bir arkadaşımdan-ki şu an seksenini geçti- öğrene öğrene epey yol katettim. O yüzden kimse bana taş falan almaz artık!!Tek taşımı kendim aldım hikayesi!!
Girişte uyarı tabelaları var, buradan çalan Namibya'dan çalıyormuş....Yok ya!! İkibuçuk milyon toplam nüfus. Ülkenin her yeri maden, elmas, altın, bakır, gümüş, uranyum vs... ne ararsan var ve hala bir sürü de fakir insan..Külahıma anlatsınlar. De Beers işte..Ülkeden çıkan madenlerin dörtte biri insanlara gitse, dünyanın en zengin ülkesi olurlar. Ama hala bu sene açılacak olan ülkenin ilk çimento fabrikasını anlatıyorlar!! Yemedim valla..
İşletmeye gelince, çok hoş. Hoş derken zamanın mimarisi ve onunla birlikte yaşam şartları çok güzel anlaşılıyor. Tabii ki buradaki evler madenin ileri gelenlerine ait. Jimnastik salonu, hatta akustiğiyle ünlü ufak bir tiyatrosu bile var. Biraz ilerde de kocaman bir hastane..Hastanenin büyüklüğü bile işçilerin yaşam koşullarını anlatmaya yetiyor. Ama ilahi adalet dercesine kumlar heryeri kaplamış. Bazı binaların ikinci katına kadar kum dolu. Doğa bile affedememiş anlaşılan, tarihten siliyor ufaktan, çaktırmadan..
Tek müze olan yerse elmasın nasıl çıkarıldığıyla değil, hırsızlıkları nasıl engelledikleriyle ilgili. Burada elmas madenciliğiyle ilgili bir şey öğrenmek mümkün değil. Adamlar sadece hırsızlığı nasıl engelledikleri ve hırsızlara neler yaptıklarını anlatmışlar.
Çok sevdim, çünkü ben bir hırsızım.
Çünkü ben orada ham bir elmas buldum ve onu aldım.
Utanmıyorum çünkü onlar insanlardan neler çaldılar..
Hem Türküm ben, adımı aldım. Ersoy elması görünce “Senin adın elmas olsun” deyiverdi. Eski usul, herkes adını kazanıp alır ya...
Ben de elmasımı kendim bulup adımı kazandım artık. Çok hoş olmasa da:))
Şaka falan değil. Nedense oraya giderken biliyordum bulacağımı, sanki hep bana aitmiş gibi. Bulduğumda da şaşırmadım, sadece elime aldım ve Ersoy bak dedim. Ve ne gariptir ki Ersoy oldu elmasımın şeklinin Afrika olduğunu farkeden.
Gerçek mi? Elbette.. Kaç para eder? Şu an sıfır, kesilmeden olmaz. Kesince de taşımdan bir şey kalmaz. Kesmek de yenisini almaktan daha pahalıya malolur, bir de riski var.
Anlayacağınız öylesine bir kolye olup kalacak, kimse ne olduğunu anlamayacak ama en azından ben zavallı işçilerin teriyle, kanıyla çıkarılmamış bir elmasım olduğunu bileceğim...Hırsızlığım yüzünden vicdan azabıyla yaşamayı da öğrenirim elbet:))
Ya da sadece elmasa yer değiştirtmenin...
Off, yine abarttım ama yazma özgürlüğümü kullanıyorum. Bu Afrika'da nedense özgürlük damarlarım kabardıkça kabarıyor..
Çıktık madenden, yol çok uzun hala. 400 km kadar ve öğlen oldu bile. Ama Sessriem'e kadar olan yolun manzarası gerçekten çok güzeldi. Bir tarafımız yağmur, fırtına bulutlarıyla simsiyah, öbür taraf güneşin altın ışıkları altında. Ha girdik ha gireceğiz derken yağmura Sesriem'e gelmeden elli km kadar önce yakalandık. Araba yıkanıyor iyi ama yol da buz gibi kaymaya başladı. Seksene inmeme rağmen buz pateni yapıyoruz üç tonluk arabayla. Böyle durumlarda Ankara'da büyümenin faydasını görüyorum işte. Ha kar, ha çamur yolda yağmur!

Böylece seke seke kamp yerine vardık. Saat yedi olmuş bile. Ne yapalım derken milli parkın kampında kalalım dedik. Zaten fazla bir seçenek de yok. Ya dört yıldız otel, ya kamp. Tamam, yolun kenarına çekmek de bir çözüm ama ya duş, şarjlar için elektrik? Gidip iki gece için kayıt yaptırıp, iki günlük de parayı ödedim, böylece 15 numaralı, suyu, gölgesi, elektriği, ışığı olan kamp yerimize kavuştuk. Yemek? Yağmurda Braai, yani ızgara tabii ki..

LÜDERİTZ

2010-02-27T03:43:00.001+02:00

O kadar sessiz, sakin bir yerde uyuyunca sabahın köründe kalkıverdik. Kahvaltıyı falan boşverip hemen yola çıkalım dedik. Aslında niyetlensek kahvaltı için fazla da birşeyimiz yoktu zaten. Adamcağız da kalkıp bize bakmaya geldi. O sırada tuvaletleri gündüz gözüyle görmeye fırsatım oldu. Nasıl temiz, nasıl da güzeller. Üstelik gerçekten dağın başı burası. Ama tuvalet kağıdı, sifon bile eksik değil.Bizimkilerin bu adamdan tuvalet dersi alması lazım fena halde.
Yola çıkarken hala emin değildik ama yolda bu kadar yakınına gelmişken bari o kadar anlattıkları Fish River Kanyonu'nu da görelim dedik. Aslında yolumuzu epey uzatıyor, gidiş geliş 300 km kadar ama dünyanın en büyük ikinci kanyonu deniyor. Biz de buna kanıp gidelim bari dedik. Hani gidilmeyen yerler her zaman en iyisidir ya...
Haritada gözüken yol kapalıymış, tabii işaret falan yok. Haritada Seeheim diye bir köy gözüküyor, gidip onlara soralım dedik ama...Seeheim diye bir köy falan yok. Olan sadece bir otelcik, insan falan da yok ortalarda. Tam gidecekken ağılda hayvanları besleyen bir adam gördük de ona sorduk. Meğerse ana yol kapalı olduğu için epey geri gidip, baraj yolundan girmemiz gerekiyormuş. Yani C sınıfı bir yol yerine D'ye gireceğiz.
Burada A sınıfı yok zaten. Asfalt ama yollar B, bazısı toprak-ya da kum- olan ara yollar C ve onlardan hiçbir farkı olmayan yollar da D sınıfı demek. Arada C'de düzgün yol bulmak mümkün ama çoğunluğu toprak. Biz de bunu kanyona gitmeye çalışırken anladık..
Çölde bir garip yol bu, uzayıp gidiyor. Arada nehir geçişleri, virajlar var da uyuya kalmıyor insan. Ama hava çok sıcak. Bir kaç kilometrede bir geyikler, deve kuşları görüyoruz o kadar. Her bir saatte bir de bir araba. Buralarda yolda kalanın vay haline. Bir daha Aksaray- Konya arasına sıkıcı dersem...Anlayın işte..
Kanyon milli parkına vardığımızda artık neredeyse kaybolduğumuzdan emin olmak üzereydik. Kalalım mı kalmayalım mı derken, bir gidip şu kanyona bakalım dedik. Her zamanki giriş ücretini bayılıp, arada da otoparktaki ezilmiş akrebe bakıp manzara noktasına yola koyulduk. Ve ilk defa ufak araba yerine bu Nissan'ı kiralamakla ne kadar doğru bir karar verdiğimizin farkına vardık. Normal arabayla gitmek mümkün değilmiş, en azından lastiklerden birini hatta birkaçını yolda bırakmadan.
Söylemesi kolay olan üçyüz kilometre fazladan yapıp ne mi gördük? Hiç sormayın. Bencehiçbir şey..Yağmur mevsiminde!! olduğumuz için şu an kanyon trekkinge kapalı. Açık olsa ne olacak hiç bilemiyorum. Kim ister ki susuz çölde beş gün yürümeyi? En azından ben değil. Karşılaştırmayı hiç sevmem ama burası yerine Ihlara'ya onbininci kez gitmek kesinlike daha eğlenceli olurdu.
Zaman da olunca hemen çıkıp, geceyi Lüderitz'de, deniz kenarında geçirmeye karar verdik.Burayı bize Windhoek'te tanıştığımız bir çift tavsiye etmişti. Onlar da kanyona gelmişler, görecek birşey bulamayıp hemen yakındaki öbür milli parka gitmeye karar vermişler, Ai-Ais kaplıcaları denen yere. Orası da meğer en pahalı yerlerden biriymiş. Oradan çıkıp, Orange nehri kıyısında durmuşlar. Macera ya, arabayı bırakıp nehre dalmışlar. Ben kendilerine “ay, timsahtan korkmuyormusunuz?” diye gereksiz sorular hiç sormadım. Zaten timsah değil, maymun saldırısına uğramışlar. Onlar nehirde keyif yaparken babunlar uğramış. Heryeri kilitli bulup, içerdeki yiyecek kokusunu da alınca olan arabaya olmuş, silecek, yan ayna, hepsi paramparça. Nehir keyfi biraz pahalıya patlamış bizimkilere..
Bu arada bu çiftle tanıştığımda hala Angola vizesi için Angola'da birilerinden davet mektubu bekliyorlardı. Buradaki konsolosluğa ilk başvurduklarında bizimkileri direk sınıra yönlendirip, vizeyi oradan alabilirsiniz demişler. Onlar da gitmiş ama meğer vize öyle sınırdan falan alınamıyormuş. Gerisin geri Windhoek'e geri dönmüşler. Angola da aynı Libya gibi, illa davetiye istiyor. Biz muhabbet ederken davetiyenin yollandığı haberi geldi ama bu sefer de faksın olduğu ofisi açması için müdürü beklemeleri gerekti. Biz o arada yola çıktık. Umarım alabilmişlerdir. Çok tatlı insanlardı..
Tekrar Lüderitz yoluna çıktık. Hala asfalt yoldayız. Hazır arabayı Ersoy kullanıyorken ben de ufak bir siesta yaptım. Tangır tungur 150 kilometre nasıl uyuduğumu sormayın. Yılların alışkanlığı. Yol bozuk falan demeden uyuyuveriyorum.
Haritada Aus denen bir kasaba gözüküyordu. Ama geldiğimizde kasaba falan değil, üç-beş evden oluşan bir köy olduğunu gördük. Hava sıcaklığı iyice artmaya başlamıştı ama Aus'tan sonra iyice çıldırdı. Camlar kapalı, sadece arada ben bir sigara tüttürmek istediğimde açtım. Klima sonuna kadar çalıştığı halde yetmemeye başladı. Bir anda etraf değişti, tam anlamıyla bir çöl haline geldi. Çok ilginç gerçekten. Burada denize yaklaştıkça çöl iklimi ağır basmaya başlıyor.
Sıcak derken, yolda kalmış bir araba gördük. Tek başına bir zenci adam. Durmamızı işaret etti, duralım durmayalım derken frene bastık, geri gidip bakalım dedik. Meğer adamın arabası sıcaktan yolda kalmış, zavallının bizden tek istediği de su. Son kalan serin -artık soğuk falan değil- ona verip yola devam ettik.
Bu arada adamcağız da tam yasak bölge sınırında kalmış. Yasak bölge derken askeri falan değil. Elmas bölgesi. Aus'tan itibaren, sahile kadar arabadan inmek bile yasak. Etrafta kimse yokmuş gibi görünse de devriyeler var. Ne de olsa dünyanın en zengin elmas madenleri burada. Adamlar yılda milyonlarca karat taş çıkartıyor. Anlayacağınız elmas buralarda çakıl taşı gibi bir şey. Ama sakın ola durup arayayım demeyin çünkü ateş etmek onlar için normal. Helikopterler bile var dolanan. Üstelik ham elmas o pırıl pırıl taşlara hiç benzemez. Tanımayan biri için Hiçbir anlamı yoktur. Öyle parlamaz, kendini göstermez. O yüzden eğer taşlardan anlamıyorsanız, gidenlere tavsiyem, kendinizi hiç riske atmayın. Gidin bir kuyumcuya, bayılın paracıkları, alın taşınızı. Ben?..O ayrı hikaye. Benim taşları ne kadar sevdiğimi biliyormuydunuz?
Ama işin ilginç tarafı, etraf o kadar sıcak ve kuru olmasına rağmen burada yabani atlar yaşıyor, hemen yol kenarlarında bir sürü at var. Çok da güzel hayvanlar. Yıllar önce sahiplerinin giderken almadığı atların torunları. Güzel güzel yaşayıp gidiyorlar burada işte.
Akşamüstüne doğru Lüderitz'e geldik. Bir an kendimi Almanya'da gibi hissettim. Küçük bir kasaba ama ortada bir tek kişi bile yok. Günleri karıştırdığımız için pazar olduğuna karar verdik. Her yer kapalı zaten. Benzinimizi doldurup, Angola'ya gitmeye çalışan çiftin önerdiği Diaz Point'e doğru yola çıktık. Buradan yaklaşık on kilometre ötede ve yasak bölgenin hemen sınırında kalıyor. Oraya giden yola sapar sapmaz manzara yine değişti. Her yer volkanik kayalarla kaplı, siyah ve kömürleşmiş kayalar pırıl pırıl parlıyor. Pırıltı dışında tam bir ay manzarası. Tabii, aydaki yollarda kesin “Arabadan inmek yasaktır” tabelaları yoktur. Paranoyak olmuş adamlar.
Şimdi kömür ve elmas ne hikaye derseniz..Aslında ikisi de aynı şeydir, yani karbon. Karbon saflaştıkça daha iyi yanar, kalitesiz kömür de o yüzden kalitesizdir, içine bir sürü başka madde karışmıştır. Elmas ise karbonun en saf halidir diyebilirim. Ama bir yerde kömür olması elmas olması anlamına gelmez..Elmasın oluşumu için çok daha yüksek ısı ve basınç gerekir. O yüzden lütfen kömür madenlerinde elmas aramaya kalkmayın..Ama elmas yakabilsek, dünya çok daha temiz olurdu kesinlikle.
Evet, elmas yanar. Hem de nasıl yanar. Nereden mi biliyorum? Annem anlatmıştı ben çok küçükken. Bana Cahide Sonku'yu anlatırken bir ara evinin yandığını söylemişti. Bense saf saf neden mücevherlerini yangından sonra çıkarmadıklarını sorunca anlatmıştı elmasın hikayesini. Yani yaşasın annem,ayaklı ansiklopedim benim. Tabii çoook daha sonraları ben de elmaslara merak saracak kadar büyüdüm..
Neyse bırakalım taşları Cape Diaz'a gelelim. Burası kesinlikle iyi ki geldik dediğim yerlerden biri oldu. Tam deniz kenarındaydık. İlerde foklar ve Diaz'ın ilk karaya çıktığı yer. Ama deniz kenarı derken yanlış anlamayın, burası tropik bir cennet asla değil. Hatta tam tersi, o kadar vahşi bir güzelliği var ki.
Burada yaşlıca bir Alman amca işletiyor kampingi. Taştan güzel, korunaklı yerler yapmışlar. Çadır bile kurmadan uyumak mümkün. Üstlerinde gölgelik bile var. Tuvaletler her zamanki gibi tertemiz, sadec duş yapmak istediğin saati söylemek lazım çünkü burada da suyu odunla ısıtıyorlar. Tek sorun bizim yiyecek birşeyimiz olmamasıydı..Ama arabayı yerleştirdikten sonra amca bize peynirli, ham'li, domatesli tostlar yaptı. Onları porselen bir tabağa koyup bir güzel de alüminyum folyoyla kapladı. Yanına da Birkaç bira alıp kamp yerimize götürdüm. Ersoy fotoğraf çekerken ben de gidip duşumu yaptım. Ama anlaşılan su daha ısınmamış, soğuk suyla idare ettim. Benden sonr giden Ersoysa suyun nasıl da sıcacık olduğunu anlatıp durdu.
Ufak bir masamız olmasına rağmen, akşam yemeğimiz olan tost ve biralarımızı alıp yere serdiğimiz pareonun üstüne yayılıp mum ve dolunay ışığında yedik. Karşımızdaki manzara o kadar güzeldi ki.
Güneş tam arkamızda batmışken dolunay yine denizin üstünden karşımızda doğuyordu. Sağımızda deniz feneri, ayın ışığına inat binlerce yıldız ve deniz...İnsan daha başka ne ister ki hayattan?
Hayatımın en güzel uykularından birini uyudum o gece de..

NAMİB ÇÖLÜNDE KURUYUP KALMAK...

2010-02-26T17:32:00.001+02:00

Epeydir birşey yollayamadığım için herkesten özür dilerim ama bu yoğunlukta gezince, bir de heryerde internet bulamayınca, bulup da kendi hafızamı kullanamayınca göndermek çok zor. Sonuçta Paris'te değil, Afrika'da geziyoruz. Anlayın işte..
Sağlığımız yerinde, keyfimiz de öyle. Ben herzamanki gibi yine kilo verdim, iki bedenden fazla küçülmüşüm. Tek şortumun cebine ağır birşey koyunca inmeye başlıyor aşağı. Ama aç falan kalmıyoruz, hatta Ersoy yine kilo aldığından şikayet etmeye başladı bile. Maddi açıdan hafiften göçmüş olsak da gördüklerim parayı pulu unutturdu bana. Namibya çok vahşi, çok güzel bir yer. Hayatta gerçekten herşeyi gördüm dememek lazım..Ağzım açık kalarak bakıyorum etrafa...
Bu arada arada memleketten haber almak iyi geliyor..Şu anda bir kez daha teyze olmuş olmam lazım. Verda'nın kızını görmek için gün sayıyorum..
Özlem'in düzenlediği interrail bursunun sonuçlanmasına da az kaldı. Bir kısmını zar zor bastırıp yanıma alıp, çölde okudum. Umarım kalanını da bugün okuyabileceğim. Ama elektriksiz bir kampingde, çölün ortasında sadece Ersoy'la ikimiz varken, yıldız ışığının altında, elimde metal bir kupada beyaz şarapla, binlerce kilometre ötedeki gençlerin gezme düşlerini okumak beni çok etkiledi. Hatta unuttuğum bazı şeyleri hatırlattıkları için müteşekkirim hepsine. Ve de Özlem'e..Ne güzel düşünmüşsün be hayatım!!
Şimdi gideyim bakalım şu internet kafeye, yollayayım bunları size. Yarın sabah gündoğumunda yola çıkacağız, önümüzde 400 kilometrelik bir toprak yol macerası daha var. Yanlış anlamayın, bu bir gün içinde yapmamız gereken yol ki, kalacak bir kamping ve benzinlik bulabilelim. Şartlar zor ama işin keyfi de bu zaten galiba..
Herkesi çok öpüyorum..Bu akşam birileri benim için bir kadeh rakı içsin lütfen..(Babacığım, seni kasdetmedim)
Bir dahaki internette görüşürüz..

GARES PARK'I BULMAK

2010-02-26T02:54:00.002+02:00

Bugün saat sekiz gibi gözümü zor açtım. Nasıl da uykum varmış. Dün arabayı ayarladıktan sonra iç rahatlığıyla şehri dolaşmaya çıktık. Zaten öyle çok da dolaşılacak bir yeri yok, merkez bir kaç cadde sadece. Ama o kadar zaman şehirlerden uzak kalınca dolaşabilmek bana gerçekten çok iyi geldi. Daha önce nasıl olup da dolaşamadığımızı hiç sormayın. Ya koşturuyorduk, ya da bulunduğumuz yerler çok tehlikeli olduğu için bir türlü keyfimize bakamıyorduk. Burada rahat rahat her yere, her dükkana girdik çıktık. En sonunda karnımız çok acıktığındaysa Cafe Schneider adında bir restorana oturduk. Ersoy biftek, bense adının bir kısmını anlayamadığım ama iyi olacağını umduğum bir yemek söyledim. Yemeğin adı Zarte Elandstreifen mit PizsoBe serviert mit spatzle und Gemüse idi. Bu eland adında bir çeşit geyiğin eti ve yanında noodle. Hadi bakalım. Bu tip yemeklerde nedense Almanlara, aslında genel olarak Doğu Avrupalılara güvenirim. Gerçekten de haklıymışım. Mantar sosunda şerit halinde dilimlenmiş geyik eti, yanında el yapımı makarna ve tatlı kabak püresi..Bayıldım yemeğe. Ersoy'un eti fazla sertti ama o hep şanssızdır bu yemek konularında zaten. Nedense hep benim ısmarladıklarım daha iyi çıkar. Yemek yemeyi seviyorum ya, birileri yukardan beni kolluyor anlaşılan.
Sonuçta hepsine bayılmasam da, yerel yemekleri denemeyi severim. Ama burada yerel yemek demek Alman mutfağı demek oluyor zaten. Öyle Afrika mutfağı falan aramamak lazım çünkü yok. Adamlar kaç tane kabile ama yaşama savaşı yemek kültürünün çok ötesine geçmiş. Yerlilerin hayatta kalabilmek adına yediği şeylerse, kabile hayatıyla birlikte neredeyse silinip gitmiş..Şansınız varsa belki bir kaç turistik yerde füzyonlanmış yerel yemek bulursunuz. Yersiniz diyemiyorum, füzyon eşittir fiyat yani..
Restoranın çıkışında hemen karşıdaki eczaneye bir uğrayayım dedim. Midemde epeydir bir sorun var, kullandığım ilacı ne Güney Afrika'da, ne de Mozambik'te bulamadım. Ama bir de burada deneyeyim dedim. Aradığım aynı marka falan değil artık, en azından ana maddesi aynı olsun. Eczacı çok kibar bir bey çıktı. Aradı, taradı buldu ama meğer o buralarda yokmuş, bana aynı işi görecek başka bir ilaç buldu. O almanca,ben ingilizce anlaştık işte. Ama nedense benim tıpla ilgili bir iş yaptığımı sandı, ben de hiç bozmadım.
Yavaş yavaş hostele doğru yürürken, yol üstündeki alışveriş merkezine uğrayalım dedik, belki kamp mazemesi vardır diye. Ama orada Ersoy'un aylardır aradığı hafızaları bulduk. O kadar fotoğrafa hafıza yetişmiyor haliyle. Ama her yerde öyle fahiş fiyatlar veriyorlar ki, artık umudumuzu kaybetmek üzereydik. Hani biraz fazla vermek tamam ama normal fiyatın en az beş katını istediler her yerde..Hafızaları da alıp yürüye yürüye hostele geldik. Benim için çamaşır yıkama zamanı..İki aydır her şeyi elde yıkamaya çalışmaktan canım çıktı. Üstelik öyle bembeyaz, pırıl pırıl olmalarını da beklemiyorum. Ama hava sıcak, en azından ter, toz gitsin üstlerinden. Bazı yerlerde duş altında bile yıkamaya çalıştım. Çok az yerde çamaşır yıkama servisi vardı, bazısına zaman yetmedi, bazısına ben vermek istemedim..Burada çamaşır makinelerini görünce seviçten uçtum. Kurutma falan yok, asmak lazım ama benim umurumda bile değil. Bir çırpıda ne varsa attım makineye, hatta giyeceğim kalmayınca günün geri kalanını üstümde bir pareoyla geçirdim.
Odada eşyaları toparlarken beş yıldır benimle her yere gelen sevgili kilidimi ve Ersoy'un bana aldığı el fenerini kaybettiğimi farkettim. Ben ne kadar yanlış olsa da bazı eşyalarıma fazla bağlanıyorum anaşılan..O kilidin aynısını yıllardır her yerde arıyorum, yok. Fenerse pahalı olmamasına rağmen Ersoy aldığı için kıymetliydi benim için. Kimbilir nerede düşürdüm?? Bazen kendimi kaybetmediğime dua ediyorum ya zaten, boşuna değil..
O moral bozukluğu, üstüne de yorgunluk gelince akşamüstü uyuyakalmışım. Ersoy'a da akşam yemeği için kalkarım dedim ama ne kadar uğraştıysa da beni kaldıramamış. Ertesi güne kadar on beş saatten fazla deliksiz uyumuşum.
Cabs ofisinden Helena bugün uyanınca onu aramamızı, bizi alması için araba göndereceğini söylemişti. Biz de kalkınca tarçınlı pancake ve çaylarımızı mideye indirip, aradık. Onbeş dakikada gelir dediği araba tam 45 dakika sonra geldi. Şöför yeniymiş, yolu kaybetmiş. Off Afrika off..Bu adamlar bit kadar şehirde bile yolunu kaybedebiliyorsa, işleri çok zor valla..
Ofiste Helena ile kağıt işlerini hallettikten sonra arabaya bakmaya çıktık. Kocaman bir Nissan kamyonet. Önde iki kişilik oturma yeri var, arkası pencereli bir kanopi. Arabayı çalıştırır çalıştırmaz gökgürültüsü gibi bir ses geldi, eyvah dedim, dakka bir gol bir arabaya bir şey yaptım. Biraz sonra kafama dank etti ne sesi olduğu. Ne olacak? Motorun normal sesi. Ama yıllar önce sevgili Ford'um satıldığından beri böyle motor sesi duymamıştım, hoşuma gitti.
Arabayı bir süre orada bırakıp, Milli Parklar rezervasyon ofisine gittik. Her yer için önceden rezervasyon gerekiyor diyorlar ya. Bu gece için Windhoek'ten fazla uzak olmayan, Hardap Barajı Milli Parkı'nda yer aldık. Daha uzağa gidemeyiz diye düşünmüştük o an.
Oradan çıkıp şu yeni, büyük alışveriş merkezini fazla zorlanmadan bulduk. Oradaki süpermarkette kamp malzemelerinin ucuz olduğunu söylemişti Hollandalı kızlar. Doğruymuş. Uyku tulumlarının tanesine yirmi, çadıraysa otuz lira verip, mat vs..gibi ufak tefekleri de alıp, çıktık.
280 km kadar sonra Hardap Barajı'na vardığımızdaysa daha havanın kararmasına çok zaman oduğunu farkettik. Yeri de pek fazla beğenmediğimiz için otuz lirayı yakıp, daha güneye inmeye karar verdik. Tabii bu arada milli park girişini de ödemiş bulunduğumuz için bu beğenmeme bize elli liraya maloldu. Olsun, arada olur böyle şeyler deyip yola devam ettik. Amaç en az Keetmanshoop'a kadar inmek, bu da 500 kilometre kadar bir yol yapıyor. Ama Namibya'da, ana yolarda hız sınırı 120 olduğu için hiç sorun değil. Zaten biz hızı fazla abartmasak da buralılar çok abarttığı için bizim 120 hızımız bile yavaş kalıyor. Bir de üstüne burası B tipi karayolu, üstüne de Windhoek- Güney Afrika arası anayol olduğu için yol gayet düzgün.
Keetmanshoop'a yaklaşırken hava kararmaya başladı, kalacak yer bulmak lazım. Şehirde kalacak yerler var ama fiyatlar el yakıyor. Zaten bizim aradığımız bir kamping. Arabada yatmaya kararlıyız ya. Sonunda sağ tarafta Garas Camping diye bir tabela gördük. Tam anlamıyla hiçbir yerin ortasında toprak bir yol, çöle doğru gidiyor. Şansımızı deneyelim deyip daldık yola. Işık falan yok ama yol kenarındaki garip kuklaları görünce mutlaka birileri vardır deyip devam ettik. Kamp yerine geldiğimizde hala biraz ışık vardı. Gerçekten hayatımda gördüğüm en garip yerlerden birinde buldum kendimi. Etrafta gün batımının ışığında garip gölgeler veren Quiver ağaçları, kayalar ve çeşitli eski motor, hatta bilgisayar parçalarından yapılmış kuklalar, doğaüstü yaratıklar gördüm. Burası neresi, kalsak mı gitsek mi derken ilerdeki eski karavandan kısa boylu bir yerli çıktı. Kırık dökük ingilizcesiyle arabayı parkettirip, tuvaletleri gösterdi. Tam bir film platosu!! Bir de üstüne “Şu an sadece sizsiniz, hangi tuvaletleri kullandığınız farketmez ama başka otobüs gelirse burası kadınlar, burası erkekler için demez mi?” Yerlere yatıyordum neredeyse. Bu saatte ne otobüsü olur ki? Bence araba demeye çalıştı ya, bu saatten sonra zaten farketmez.
Adamcağız gittikten sonra biz de yerleşmeye başladık. Aslında yerleşecek fazla da birşey yok ama uyku tulumlarını açıp hazırladık, camları açıp bugün üç kuruşa aldığım tülleri bantladık falan. Saat daha erkendi ama gün dolu dolu geçince, üstüne çölün ortasında yapayalnız sessizlikte kalınca yapacak fazla birşey yok burada. Ersoy yatınca ben kafa lambamı alıp Intarrail bursunun ilk finalistlerinin zar zor basmayı becerdiğim ilk bölümünün yazılarını okumaya başladım.
İlk başta gerçekten zor geldi okumak. Genç insanlar hayallerini dökmüşler kağıda. Bense o hayalleri yıllar önce gerçekleştirmiş, başka hayallerin peşinde koşuyorum hala. O yaşlarda, o zamanlarda böyle birşey görsem, ben de benzer şeyler yazardım mutlaka. Zaman çabuk geçmiş..Ne zaman gittim ben o kadar yere, hangi arada becerdim o kadar gezmeyi diye düşünüyorum şu andaki halime bakınca. Gelmişim ,Namibya'nın göbeğinde, etrafta Ersoy ve kampingin sahibi çift dışında kimse olmadan insanların hayallerini okuyup çölde yıldız seyrediyorum. Üstelik bir kamyonetin arka tarafında, elektrik, telefon, hatta ses olmaksızın.
Şu anda dünyanın en şanslı ve en mutlu insanı benim.
Ve bunu hatırlatan herkese çok ama çok teşekkür ederim...

WINDHOEK

2010-02-25T17:30:00.000+02:00

Kalktık kalkmasına da, ben hala erken uyanmaktan nefret ediyorum...Uçuş boyunca uyudum zaten..Windhoek'e gelir gelmez de taksiciler etrafımızı sardı. Araba kiralayacağız nasıl olsa deyip, rent a car'lara fiyat sorduk ama ben bir kısmını önceden kontrol etmiştim, anasının nikahını istiyorlar. İnternetten bakmadığım bir şirket de fahiş fiyat isteyince, ve de bu arada taksiciler fiyatı iyice düşürünce taksiye binmeye karar verdik. Taksi dediğim de minibüs gibi zaten. Ama adam bizi kalmaya karar verdiğimiz hostelin kapısına kadar bıraktı. Ne yazık ki bu sefer rezervasyon yaptırmamanın zararını gördük. Yer dolu..Bir taksi çağırıp, öbür yere gittik. Ayrı oda orada da sadece bu gece için varmış. Aldık ve eşyaları bırakıp hemen şehir merkezine yöneldik. Derdimiz bir araba bulup hemen yola çıkmak. Epey dolandıktan sonra tourism information'a soralım dedik..Adam bizi hemen yüz metre ötede bir yere yönlendirdi. En ucuzu orasıymış. Geldiğimizde bizim istediğimiz arabaların olmadığını, ancak yarın ya da bir kaç gün sonra hazır olacaklarını öğrendik. Bu arada fiyatlara baktığımızda normal araçla 2x4 arasında fazla fark olmadığını gördük. Herkes bize normal arabanın yeterli olacağını sçylediği için öyle yapalım diyorduk ama dolular..Biz bu arada 2x4'ün de dolu olduğunu sandık ama tam kapıdan çıkarken bir sorayım dedim. Meğer boşmuş!! Toyota ya da Nissan veriyorlar. Arkası koskocaman, iki kişi rahat rahat uyur. Seviçten zıpladım resmen..Yarın için rezervasyon yaptırıp, yemek yemeye gittik.
Windhoek'te herşey çok farklı. İnsanların daha paralı, eğitimli oldukları hemen belli oluyor. Ülkenin başkenti zaten..
Yarın arabayı aldıktan sonra uyku tulumu falan da bakacağız..Çok eğlenceli olacak gibi geliyor..

JOHANNESBURG

2010-02-24T17:29:00.000+02:00

Bugün onbir civarı taksicimizi aradım, gel bizi buçukta al demek için. Daha önce de bir kaç kez hatırlatmıştım ama yine de aramam iyi olmuş, adamı ben uyandırmışım..Tahmin etmiştim çünkü dün pazar olduğu için bütün köy körkütük sarhoştu. Köyün içinde, evlerin önünde kurulmuş minicik tezgahlarda sadece alkol ve sigara satılıyordu. Bizimki de yarı uykulu geldi bizi almaya.
Havaalanına gelir gelmez bizi çalışanlardan biri karşıadı. Çantalarımızı, biletlerimizi aldı, bize çıkıp yukardaki kafede keyfimize bakmamızı söyledi. Biz de yiyecek birşeyler söyleyip, aynen öyle yaptık. Biraz sonra elinde biniş kartlarımız geldi. Ben de adama iki dolar bir bahşiş verdim. Çok sevindi ve çıkış damgası almamız gerektiğini ama daha vakit olduğunu, rahatımıza bakmamızı söyledi. Burada başka yapacak şey yok ki zaten. Tekrar gelip çağırdığında pasaporta gidip çıkış damgalarımızı bastırıp, geri kafeye çıktık. Buraya uçakla gelenin vize falan almasına gerek yok bence. Herkes heryere canının istediği gibi girip çıkıyor, kimsenin de damga falan kontrol ettiği yok. Uçak ise daha da komik. Sadece beş kişiyiz. Numaralara bakmanıza gerek yok, canınızın istediği yere oturun demelerinin sebebi anlaşıldı şimdi. Diyorum ya bir değişik uçuş diye.. Daha kalkalıyarım saat olmuşken, iniyoruz anonsu geldi bu sefer. Yok ya, bu kadar da olmazdedim. Ne güzel havayolu bu, sigara molası bile veriyorlar..Maxixe'den bir kaç kişi daha bindi ve olaysız bir yolculukla Johannesburg'a geldik..
Daha önce hosteli arayıp, rezervasyon yaptırmıştım..Havaalanından bedava transfer yapıyorlar çünkü. Gelir gelmez telefon ettim, geliyoruz dediler. Epey bir zaman dışarda bekledik, artık endişelenmeye başlamıltık ki araba geldi. Minik bir Mercedes..Üstelik bizimle birlikte son yarım saattir bekleyen yaşlı adamla kız da aynı yere gidiyorlarmış..Onbeş dakikada hostele vardık, odamızı aldık. Bizim ayırttığımız oda dolu olduğu için bu gecelik bize banyolu, kocaman bir oda verdiler..Buranın zaten eskiden ev olduğu çok belli. Sonra sahibi Jason da anlattı zaten. Burası ailesine kalmış, aiesi de işi gücü olsun diye burayı ona vermiş. Çok hoş bir yer. Keşke vize için Pretoria'ya gitmek zorunda olmasaydık. Hoş, o zaman da buraya uğramayı düşünmüyorduk bile..
Johannesburg'da ilk gün erkenden kalkıp Pretoria'ya gittik. Otobüsle bir saat kadar sürüyor ve oraya da hostelden ikimizi oniki liraya getirip götürüyorlar. Taksiye falan gerek yok yani. Zaten taksi olsa en az üç- dört katı tutar..
Pretoria'da da bir taksiyle Namibya Büyükelçiliği'ne gittik. Şimdi çok pişmanız tabii vizeyi beş dakikada Cape Town'dan almadığımız için ama o zaman gidip gitmeyeceğimizden de emin değildik. Gittiğimizde vizeci adam da bize demez mi “Sizin vizeyi Mısır'dan almanız lazımdı” diye. Patlıyordum adama neredeyse ama çok pahalı olurdu, orası bize çok uzak demekle yetindim. Zaten suratsız adam, bir de kızdırmayalım. Kağıtları verip, fişleri aldık. Şimdi sırada bankaya vize parası ödemek var. Yanımızda da Gine'li, Namibya'ya tekstil satmaya çalışan bir genç..Kapıdaki görevli bankanın yakında bir şubesi olduğunu sçyleyince yürümeye başladık, sora sora fazla da zorlanmadan bankayı bulduk. Burada yürümek zor ya da tehlikeli değil. Ne de olsa başkent ve bulunduğumuz bölge büyükelçilik kaynıyor. Parayı yatırdıktan sonra yarın dönüş biletlerimizle elçiliğe gidip pasaportları alacağız inşallah..
O günün geri kalanında biraz dolaşıp, Johannesburg'a geri döndük. Biz Cape Town'a otobüsle dönmeye karar verdiğimiz için dönüş biletimizi almamıştık. Ama nasılsa sabah otobüs istasyonuna gideceğiz diye sabah almaya karar verdik.
Ertesi gün sabah erkenden çıkıp, biletleri alıp, konsolosluğa yollandık. Bu sefer taksiciyi beklettik, nasılsa pasaportları alıp, çıkacağız diye. Adam baktı baktı biletlere, çıkaracak sorun aradı ama bulamayınca verdi geri, biz de döndük istasyona. Eskiden burada çok rüşvet işi döndüğü için artık paralar direk bankaya yatırılıyor. Anlaşılan adam yeni düzenden hiç memnun değil.
İstasyona döndüğümüzde öğlene kadar otobüs olmadığını görünce taksilere fiyat sorduk. Ersoy öğlene yetişip, bir tura gitmek istiyor çünkü. Fiyatta anlaşamayınca gidip kafeye oturduk, ben kahvaltı ettim. O sırada Ersoy gidip taksiciye”Bak, burada boş boş yatacağına para kazan biraz, götür bizi 300 randa “ demiş, taksici de biraz düşünüp, kabul etmiş. O sırada bizim Gineli vatandaş da gelince, o da elli daha verip bizimle gelmeye karar verdi. Otobüsle aynı, hatta daha ucuz nasılsa deyip..Böylece yaklaşık 60 kilometrelik yolu zıp diye geldik, Ersoy da turuna yetişti...Yarın sabah uçak 07:30'da , 5'te çıkacağız buradan..
Nasıl da nefret ediyorum bu kadar çok erken kalkmak zorunda kalmaktan!!!

VILANCULOS

2010-02-21T17:28:00.000+02:00

O kadar günden sonra artık yer değiştirelim dedik ve Avusturyalı bir çift olan Andy ve Lisa ile yola çıktık. Aslından biz bir gün önce çıkacaktık ama onları da bekleyelim dedik, birlikte yol daha kolay geçiyor..
Tofo'dan bir adam Vilanculos'a servis yapmaya başlayacakmış. Fiyatı soralım dedik, dudağımız uçukladı. Adam başı 4000 dedi ki bu, bizim paramızla 800 lira yapar. Yarım saat sonra arayıp bine düştü ama hala çok ama çok çok fazla. Mesafe fazla değil, dalga geçmeye başladık biz o paraya helikopter tutarız diye. Sonra baktık, gerçekten tutabiliriz. Tabii ki yapmadık, uslu uslu minibüse binip ??????'ye, oradan bizden adam başı 50 isteyen yelkenli tekneciden kurtulup 10'a feribotla Maxixe'ye, oradan da adam başı 200 ödeyerek Vilanculos'a öğleden sonra vardık.
Ama feribotta gerçekten çok utandım. Binerken görevli çanta başına bizden 10'ar daha istedi. O sıgrada Andy ve ben dışarda sigara içtiğimiz için bize söyledi. Biz tabii hemen itiraz ettik, turistiz ya kazıklayacak bizi diye. Ödemeyiz diye inat edince bıraktı gitti adamcağız. Tam kendimizle böbürlenirken bir de baktım ki kapıda bir yazı: Bagaj başına 10 ödemek lazımmış. Utandık ama yediremedik kendimize, böylece çantalar bedavaya gelmiş oldu. Niye o kadar itiraz ettik bilemiyorum, burada minibüslerde bile ayrıca bagaj parası veriliyor. Turist paranoyası işte..
Yolda ufak bir köyde durduğumuzda tam okulun dağılma saatiymiş, çocukların içinde kaldık. Önceleri çok utangaçtılar ama açıldıkça açıldılar. Özellikle Lisa ve bana dokunmaya, gözlüklerimizi istemeye başladılar. En sonunda Ersoy'un numaralı gözlüklerine kadar varmışken iş yola devam ettik.
Bu chapa yolculukları ayrı hikaye. Tam artık başka kimseye yer yok derken köyün birinden bir kadın biniveriyor, sırtında bebek, elinde iki tavukla. Artık almaz başkasını derken bir bakıyorsun bir adam elinde iki kutu dolusu civciv. Abartmazlar daha fazla diye düşünürken bir aile biniyor, o sırada ellerindeki kocaman çanta yırtılıyor ve yer fıstıkları dökülüveriyor delikten. Ersoy da fırsatı kaçırmadan atlıyor, aıveriyor bir kaç tane yer fıstığını..Ben yapma demeden yutuveriyor hepsini. Ve bütün bunlar elli dereceye yakın bir sıcaklıkta oluyor. Yine de en arkada oturan Lisa, Andy ve ben bir kaç el isim-şehir oynamayı beceriyoruz.
Böylece Vilankulos'a sağ salim öğleden sonra vardık. Ama burada ulaşım gerçekten zor. Duraktan hostele yol iki kilometre kadar ama hava o kadar sıcak ki yürünecek gibi değil. Sağolsun Ersoy bir araç bulup pazarlık yaptı da adam bizi hostele kadar getirdi.
Benim başta kalmak istediğim yer Baobab Beach adında bir yerdi ama Lisa ve Andy'le Zombie Cucumber'a (İsmi çok garip, biliyorum ama öyle) gelince o gün çantalarla tekrar yer değiştirmeyelim, bir bakalım dedik. Yer güzel, hatta arada sırada çalışan bir internet bile var ama denize uzak. Tabii uzak derken elli metreden az ama ben denize deniz demem gözümün önünde olmayınca felsefesini benimsemişiz bir kere. Üstelik bu akşam yemek falan yok, mutfak da yok. Yemek yemenin tek yolu taksiye yirmi lira ödeyip pizza getirtmek. Bu da iyice soğuttu bizi buradan..
Eşyaları bıraktıktan sonra hem şu Baobab Beach'e bakalım, hem de markete gidelim dedik, başladık yine yürümeye. Yol falan yalan burada, heryer kum. Ama Baobab Beach gerçekten de tam deniz kenarındaymış. Üstüne bir de tam denize bakan bungalovlardan birini Ersoy yarı fiyatına indirince ertesi gün gelmeye karar verdik. Zamanımız var nasılsa..Oradan başladık köyün en büyük marketine doğru yürümeye. Yürü yürü yol bitmiyor, bir de kum üstüne. Harita falan da yalan, elli kişiye sordu Ersoy emin olabilmek için doğru yere gittiğimizden. Eh, ben de kızıyorum bu kadar yol sormaya. En sonunda marketi bulduk, alışverişi yaptık ama ben kara kara düşünüyorum nasıl döneceğiz diye. Tam otostopa karar vermişken Ersoy geldi, meğer bugün yol sorduğumuz genç bir adam da karısıyla buraya alışverişe gelmiş, ben sizi bırakırım demiş. Nasıl sevindim anlatamam. Güzel güzel portekizce,ingilizce, ispanyolca muhabbet ederek geldik hostele. Kızcağız adresini de verdi, gururla “ Bizim ev buraların tek sarı evi, hemen içerde” diyerek. Anlayın köyü işte.
Sabah olunca da bu sefer kara kara diğer tarafa nasıl gideceğimizi düşünmeye başladık. O sırada ilan duvarındaki taksilerden birini çağırmaya karar verdik. Bu arada buradan Johannesburg'a direkt uçak var ama bilet almak lazım. Aslında dönüşte Maputo'da bir gün daha kalmak istiyorduk ama karadan gidersek en az iki gün sürecek. Bir gün de Maputo, eder üç. Eh, Pretoria'dan Namibya vizesi almak da lazım. Hafta sonuna gelecek. Bir türlü hesap tutmuyor. O yüzden Maputo'dan vazgeçip, uçakla gitmeye karar verdik. Johannesburg'dan da Namibya'ya uçakla gideceğiz, fazla da fiyat farkı yok zaten otobüsle arasında.
Bu arada Lisa ve Andy de buradan Johannesburg'e uçakla gitmeye karar vermişler ama internetten bileti bir türlü alamamışlar. Öyle olunca taksiyle hem eşyaları bırakıp, hem de arada havaalanı ofisine gitmeye karar verdik. Havaalanı sadece üç kilometre yazıyor ama yolun uzunluğu bana daha fazla gibi geldi..Yani yol olduğunu varsaydığımız patikanın:)). İki şirket uçuyor istediğimiz rotayı. Biri Pelican Air ( Adı değişmiş, Federal olmuş), diğeri de LAM, yani Mozambik havayolları. Önce Pelikan'ı denedik ama ellerinde sadece internet kontenjanında bilet kalmış. LAM'da ise yer var. Ama Visa dışında kart geçmiyor. Şansımıza yanımızda dolar var. Onları bozdurup, biletleri aldık, hostele döndük.
Burada bu internet ve uçak bileti işlerinden çok çektik. O bileti aldık ama bu sefer de Johannesburg- Windhoek bileti almak lazım. En ucuzu da Air Namibia..Yine Eusebio'yu, yani taksicimizi çağırdık, bizi wi-fi'si olduğunu sandığımız Smugglers'a götürdü. Meğer orada yokmuş, biz de New York Pizza'ya gittik. İsimlere bakıp da buraları öyle modern yerler sanmayın. Sadece isim işte. Orada tam oturduk, bağlandık, bileti almamıza beş saniye kalmıştı ki elektrik gitti. Önemli değil, jeneratör var derken bu sefer internet de tamamen koptu. Biz de bir ihtimal deyip yarım kilometre uzaktaki internet kafeye gittik ama burada bırakın interneti, elektrik cinsi bir şey bile yok. Çaresiz geri döndük, bari beklerken birer pizza yiyelim dedik. Çünkü buralarda ne elektriğin, ne de internetin ne zaman geleceğini kimse bilmiyor. Bu noktada sağolsun Arda yine imdadımıza yetişip internetten biletleri aldı da içimiz rahatladı.
Burada günler genel bir tembellik içinde geçti. Yat, kitap oku, güneşlen. Sadece bir gün fena halde bir fırtına koptu da, bütün günü içerde, bungalovda geçirmek zorunda kaldık. Ama benim yine de çok hoşuma gitti. Uyanır uyanmaz mayomu giyip, dışarı çıktım. Sabah duşumu böylece yağmur altında almış oldum. Sonra da ıslanma derdi olmadan rahat rahat sahilde dolaştım. Bunu en son herhalde yirmi yıl önce yazlıkta yapmıştım.
Burada özellikle deniz çekildiğinde sahilde dolaşmak çok keyifli. İncecik, bembeyaz bir kum, güzelim midyeler. Etrafta tesis falan da olmadığı için bizden başka kimse yok. Akşamüstü bütün balıkçılar sahile gediğindeyse curcuna başlıyor. Köyden kadınlar ellerinde sepetler, balık, yengeç, kalamar almaya geliyorlar. En büyük balıklar hemen büyük otellerin restoranlarına gidiyor. Sekiz kiloluk baraküdalar gibi..Çocuklarsa bekleyip, kimsenin almadığı ufak balıkları toplayıp evlerine götürüyorlar. Böylece hiçbirşey ziyan olmuyor. Ben de bir kaç kere balık ve kalamar aldım. Balıklar eh işte ama kalamarların hele de ufakları biraz zeytinyağı ve sarmısakla kızartınca harika oldu. Ayıklayan?? Sağolsun Ersoy..
İlk gün balık alırken fiyat sorduğumda gençlerden biri bana 50 dedi. Bunu duyan asıl balıkçı amca çok kızdı, niye yalan söylüyorsun diye..Meğer fiyat otuzmuş..Böyle de dürüst olanlar var aralarında..Kadınlar ise hem az fiyat söyleyip, hem de fazladan balık, kalamar verdiler bana. Zaten ikinci günden sonra hemen herkes tanıdı, selamlaşmaya başladık. Ufacık köy ne de olsa...
Burada bir gün de bungaovumuz karınca istilasına uğradı. Ben ne güzel yatmış öğle siestamı yaparken, Ersoy'un çıkardığı seslere uyandım. Ben cibinliğin altında yatıyorum ya farkında değilim, yerlerde binerce karınca. Hem uçan, hem uçmayan cinsten var hem de. Olsun, temizleriz derken bir kafamı kaldırdım ki, tavan daha da fena. Her yer karınca kaynıyor. Ön tarafta güvenlik görevlilerinden birini gördüm, gittim ona söyledim. Gülerek geldi ama tavanı görür görmez adamın yüzünün şekli değişti. Hemen eşyalarınızı alıp çıkın, öbür bungalova geçin dedi. Dediğini hemen yaptık. Anlaşılan iki karınca kolonisinin savaşının ortasına düşmüşüz. Şansa bak. Aam yeni yerimiz de çok güzel, üstelik benim sevmediğim o aptal enerji ampullerinden de yok. O gece Ersoy yattıktan sonra o güzel ışıkta biraz yazı yazayım dedim. Ve yine saldırıya uğradım. Bu seferkiler ezeli düşmanlarım sivrisinekler. Burada çok çektik zaten sivrisinekten. Olabilecek herşeyi aldık. Krem, losyon, sprey, bileklik, yapışkanlı zamazingolar, yakılan spiral, elektro likit..Hiçbiri bir işe yaramıyor. Hayvanlar hala sokuyor. Dayanamadım, oturduğum sandalyenin üstüne öbür, kendi getirdiğimiz cibinliği asıp, içine girdim. Çok komik bir görüntü oldu. Odada yatakta cibinlik içinde uyuyan Ersoy ve cibinlik içinde oturan ben..Ama hayvanlar iyice azıp, kamikaze dalışlarına bile başladı. Ama sağolsun cibinliğim beni iyi korudu. Hani artık hayvanlardan o kadar sıkıldım ki neredeyse bırakacağım, soksunlar ama burası fena halde malarya bölgesi..
Üstelik sokanlar sadece onlar da değil. Şu anda üstümde fena kaşınan üç karınca ve belimde morarmış gibi acıyan, elimden büyük, morumsu bir kızarıklık yapmış bir örümcek ısırığı da var. Nedir bu çektiğim bu ısırıklardan??
Burada bir ara da çıkıp köyü dolaşayım dedim. Pazar bölgesinde epey dolaştım, etrafta norma köylüler kadar, dilenen ya da bana kötü kötü bakan tipler de var. Bir köşede kaçak içki, sigara satanlar..Ama nasıl olsa ana cadde diye ben hiç endişelenmedim. Ta ki oradaki bir dükkana girip su alana kadar. Dükkan sahibi yaşlı teyze portekizce konuştuğumu farkedince beni hemen uyardı, buralarda fazla dolaşma, soyarlar seni diye. Dedim burası ana yol..Farketmez dedi, onlar çok kötü insanlar. Bu uyarıyı da alınca daha fazla dolanmadan, hostelin yolunu tuttum. Ama birkaç gün sonra İspanyol Cristina ve erkek arkadaşıyla geldiğimde rahat rahat dolaşabildim. Anlaşılan yanında erkek olması lazım buralarda. Yabancı, beyaz bir kadın yalnız başına çok fazla dikkat çekiyor. Üçümüz birlikteyken çok rahattık, gidip kendimize buranın yerel pareolarından aldık. Sonra da Omi'yi hostele yollayıp Cris'le bütün köyü dolaşıp, alışveriş yaptık.
Yola çıkmadan bir gün önce Ersoy'la Bazaruto archipelago'ya olan turu yapmaya karar verdik. Sabah erkenden bizi hostelden aldılar, tekneye götürdüler. Müşteri olarak dokuz kişiyiz, üç kişi de mürettebat. Tekne yelkenli, arkada bir de motor var ama pek kullanmadılar. Epey eski bir tekne. Arada çiseleyen yağmurla yola çıktık. Manzara gerçekten çok güzel. İlk adada epey kaldık, çok güzel bir sahildi. Burada dalış molası verdik. Şnorkelle dalınca balık görmek için de bir kaç metre açılmak yetiyor zaten. Tabii ben dev istiridyeleri, aslan balığını ve yüzlerce tropikal balığı görünce kendimden geçip suda fazla kalmışım. Öğle yemeği için çadırın altına girdiğimde belim ve bacaklarımın arkası çatır çatır yanmaya başlamıştı bile. Sonradan çoookkk acısını çektim işin doğrusu..
Biz denizde dolanırken, gençler de kocaman bir zıpkınla açıldılar. Öğle yemeği için balık avladılar. O sırada teknedeki ateşte de yengeçleri domates sosunda pişirdiler. Yanına da pilav ve meyve..O yengeçleri nasıl yediğimi bile bilemedim. O kadar lezzetliydi ki. Zaten yemek bittiğinde üstümü temizleyebilmek için tekrar denize girmek zorunda kaldım.
Oradan bir adaya daha gittik. Orası da çok güzeldi ama artık sular yükselmeye başladığı için akıntı çok güçlenmişti ve su da çok bulanıklaşmıştı. Fazla kalmadan sahile doğru yola çıktık. Zaten burada karaya dönebilmek için suların yükselmesini beklemek lazım. Yoksa en az bir-iki kilometre yürümek zorunda kalmak işten bile değil. Turdan sonra bizi tekrar hostele bırakma inceliğini de gösterdiler bu arada.
Ama o son akşam Baobab Beach tam bir hayalkırıklığıydı. Çünkü güneşten o kadar yandıktan sonra tek istediğimiz su içmekti ve barda su, maden suyu ve meyve suyundan başka herşey vardı. Salak barmen Ersoy'a istersen musluk suyu iç demiş bir de. Nasıl kafam attı anlatamam. Bir tencere su koyup yarım saatten fazla kaynattık. Belki gerekir diye ama sonuçta geceyi kolayla geçirmek daha güvenli geldi. Ben o kadar titiz biri değilimdir ama ben bile o haldeyken o suyu içmiyorsam, anlayın artık...Uyumadım, resmen bayıldım o gece...

TOFO BAY

2010-02-15T17:27:00.000+02:00

Korku filmi..Bu yolculuk herkes için tam bir korku filmi gibiydi. Benim dışımda..Ben sabah arabaya biner binmez uyudum. Bir ara gözümü açtığımda kalabalık bir yerdeydik. Sonra arada uyandığımda çok sıcaktı, bir mola yerinde tuvalete gittim..O kadar..Onca saatlik yol boyunca yastığa koyup kafamı, hep uyumuşum. İyiki de öyle yapmışım çünkü sonradan anlatılanlar bir acayip..Meğer araba bizi aldıktan sonra garaja gidip yaklaşık iki saat bekleyip, bir sürü insan daha almış. Yol çok kötüymüş, şöför başkasıyla yarışa girip bizi neredeyse öldürüyormuş. Ersoy kalkıp bağırmış adama da ondan sonra yavaşlamış.( Bunu hatırlıyorum, Ersoy'un bağırdığını duyunca nasıl olsa haklıdır deyip, tekrar uyumuştum). Ama yolun son kısmı da pek fenaydı işin doğrusu. Tofo'ya vardığımızda neredeyse akşam olmuştu. Yer olmadığı için dorm alıp, yerleştik. Ranzamızda cibinliklerimiz bile var..
Burada tam deniz kenarındayız. Kaldığımız yer tam kumulun üstünde, hatta odamız bile. Odayla restoran arasında giderken bileğimize kadar kuma batıyoruz. Gece sorun değil ama gündüz terlikle bile basılamayacak kadar sıcak. Sıcak demişken, burada sıcak su bile var ama o da ayrı hikaye. Bütün gün odun yakarak ısıtıyorlar suyu. Dışarısı yüz dereceyken ne gerek varsa sıcak suya.
Deniz de sıcak ama epey dalgalı. Çok ciddi akıntılar var ama sahil çok güzel. Ben yine de ilk günden sonra deniz sevdamdan vazgeçtim. Girdik, ne güzel, dalgalar falan derken bacağımda tanıdık bir yanma hissettim. Deniz anası..Burada çok fazla, mavi renkleri güzel ama fena can yakıyorlar. Balina köpekbalığı seyretmeye gidenler epey acı çekmişler..
Hemen yanımızda ufacık bir köy var. Birkaç bakkal, sebze-meyve satanlar...Kocaman karidesler ortalıkta. Bizm de sözümona mutfağımız var ama hem yerini keşfedemediğim, hem de o karideslerin kaç günlük olduklarını bilemediğim için hiç almaya kalkışmadım.
Burada güvenlik konusundaki tek uyarı özellikle kızların gece tek başlarına sahilde deniz fenerine doğru yürümemesi. Tam sahile inen merdivenlerde bile bu konuda bir uyarı var. Birilerinin canı yanmış anlaşılan.
İşin doğrusu burası için fazla anlatacak birşey bulamıyorum..Güzel, sakin ve deniz kenarı. Keyifler yerinde..

MAPUTO

2010-02-12T17:17:00.000+02:00

Sabah yine erkenden çıktık, Nelspruit'e geri döndük. Arabayı şehir merkezinde bırakacağımızı haber vermiştik zaten. Bu arada Mozambik'e gelmeden yanımızda biriken ağırlıkları da Arda'ya, Cape Town'a göndereyim dedim. Meğer buradaki postanede kutu falan yokmuş. Oradaki bir kırtasiyeye yolladılar beni, oradaki amca ince ince paket yaptı eşyaları. Ben onları yollarken Ersoy da araba şirketinden gelen beyle işlemleri halletti.
Bizi Mozambik minibüslerine götürmesini rica etmiştik ama anlaşılan daha önce minibüsle giden pek yabancı görmemiş, bizi otobüs şirketlerine götürdü. Ama biz vizeyi sınırdan alacağımız için otobüs şirketleri bizi kabul etmiyor, mecburuz minibüse. Yoksa sırf vize için bir gün daha kalacağız Nelspruit'te. Gereksiz zaman kaybı.
Adamcağız yeri bilmediği için sora sora giderken minibüs garajının yanındaki caddede bir marketin önünde durdu. Baktı yerde parçalanmış bir ön cam var. Ama bilerek parçalanmış, çok belli. Tam bu ne diye düşünürken koşa koşa geldi, hemen arabaya atlayıp gaza bastı. Meğer buradaki minibüsçüler arasında kavga çıkmış..Sonra gazetede okudum, iyi ki kaçmışız. Meğer o gün orada bir kişi kaza kurşununa kurban gitmiş.
Ondan sonrası her zamanki hikaye. Bekle ki dolsun minibüs, hava sıcak...Sınıra gel, geç. Vize için yarım saat bekle. Bir de benim kağıda Tunuslu yazmışlar. Neredeyse bırakıyorlardı bizi minibüsçüler. Arabadaki gençlerden biri bakmaya geldi, bekledi, bizi de arabaya kendi götürdü. Ben ne gerek var ki diye düşünürken, çevreye daha dikkatli bakınca bize ne büyük iyilik ettiğini anladım..Daha sonra da kaç kere uyardı aman burada dikkatli olun diye. Pek saf gördü herhalde..
Maputo'ya yol bir saat kadar sürdü. Şehrin dış mahalleleri her zamanki gibi gecekondu, hatta bazılarının yanında gecekondu bile lüks kalır. Ortadaki kavşaklardan birinde kanalizasyon içinde yıkanan çocuklar, ağır, şekerli bir koku.
Sonunda son durağa geldiğimizde bizimle aynı arabada olan genç bir kız bizi taksi durağına kadar götürdü. Taksiyle Fatimas'a geldik. Ama burada kötü bir sürprizle karşılaştık. Bu gece için yer var ama yarın gece için yok. Hostel değiştirmektense servisle yarın Tofo Bay'deki Fatima's Nest'e gitmeye karar verdik. Biraz sahil iyi gelecek ikimize de..
Akşama doğru yürüyerek sahile doğru gittik. Hem yemek yemek, hem de biraz kıpırdamış olmak için. Burada çok güzel eski binalar var ama her yer çok bakımsız. İnsanların aç olduğu her hallerinden belli.
Hallice bir yer bulup yemeği yediğimizde akşam sekizi geçiyordu. O kadar yol bu saatte yürünmez diye bir taksiye atlayıp, geri hostele döndük. Yemeklerimizin geri kalanını da paket yaptırdık, acıkırsak yeriz dedik.
Sabah buradan çıkışımız 03:30...Uyumak haram bana...

KRUGER PARK

2010-02-11T17:16:00.000+02:00

Sabah çok az bir gecikmeyle getirdiler arabayı. Tamam pahalı falan ama araba büyük ve klimalı. En azından rahat olacağız diye avuttum kendimi.
Arabayı alır almaz hemen yakındaki alışveriş merkezine gidip para çekip, biraz yiyecek alışverişi yaptık. Hostele dönüp, hesabı verip, düştük yola. Tarif ettiler yolu, elimizde de yoktan iyice bir harita var. Tabii önce bir de tersten kullanmaya alışmak lazım. En son Borneo'da kullanmıştık tersten trafikte araba. Ama alıştık hemen. Tek zor tarafı sol elle vites atmak bence.
Hemen şehir dışında öndeki arabaların bir şeye vurmamak için kaçtıklarını gördük. Ben de kaçtım ama bakmadan edemedim. Algılamam biraz zaman aldı, baktığım şeylerden biri ayağında hala ayakkabı olan bir bacaktı. Yok dedik, değildir, kukla falandır ama değilmiş meğer. Gerçek insan..Daha sonra gazetede gecekondu bölgesinde hırsızlık yaparken yakalanan bir adamı komşuların iyice dövüp, yola attıklarını okudum. Adam geçen kamyonların altında kala kala o kadar paramparça olmuş ki, yolu yıkamak zorunda kalmışlar. Kim olduğu bile teşhis edilememiş. Yorum bile yapamıyorum.
Kruger'e gelmemiz öğleni buldu. Kapıda günlük ziyaretçi olarak kayıt yaptırıp, girdik. Aslında buraya önceden rezervasyon yaptırmak lazımdı ama internet yoktu ki...Girişte haritayı alıp, baktık, kafamızda kabaca bir plan yapıp, ana kapıya yakın, en büyük kamplardan birine, Skukuza'ya gitmeye karar verdik. Mesafeler çok değil ama burada hız sınırı 40 km. Şaka falan değil, gerçekten kırk..Önce saçma geldiyse de sonradan daha hızlı gitmenin hem tehlikeli, hem de saçma olacağını farkettik. Burada her yer hayvan dolu ve yol falan da tabii ki umurlarında değil. Her an önünüze bir fil ya da gergedan çıkabilir. Ve geçiş hakkı da doğal olarak onlara ait. Ayrıca bazı hayvanları görmek zaten zor, bir de hızlı gidince hiç bir şey görülmüyor.
Skukuza'da gece için rezervasyonumuzu Olifante kampına yaptırdık. Burası kuzeye doğru ve niyetimiz oradan yavaş yavaş aşağı doğru inmek. Zaten hesaba göre bugün daha kuzeye gitmemiz imkansız. Kamp kapıları da akşam 6'da kapanıyor. Öyle nasıl olsa almak zorundalar diye birşey de yok. Almadıkları zaman geceyi arabada geçirmek zorundasınız. Olsun canım, kalırım arabada, ne olacak diye de düşünmeyin. Burada arabadan inmek bile yasak. Her yer hayvan dolu. Tuvalete gideyim derken poponuzu bir aslan ısırabilir yani..Kurallar çok sıkı, girişte verilen broşürde hepsi var. Hem insanları, hem de hayvanları korumak için bu kurallar. Ne yazık ki bizden çok çekiyor zavallılar..
Burada bazı kamplarda “Çakalları beslemeyin, artan yiyecekleri çit dışına atmayın” gibi tabelalar var. Bunlar bile bizi değil, hayvanları korumak için. Çünkü insandan yemek almaya alışan hayvanların davranışları değişiyor, hatta saldırgan olabiliyorlar. Çakalın bir ısırığı kolunuzdaki bütün kemikleri tuz buz edecek kadar güçlü. O yüzden davranışları değişen hayvanlar öldürülüyor. Yani artıkları çit dışına atarak ölüm fermanlarını imzalıyorsunuz.
Birkaç yıl önce Crocodile River kampının hemen dışında genç bir leopar görülmüş. Tabii herkes çakmiş arabayı, seyretmeye, fotoğraf çekmeye başlamış. Zavallı o kadar korkmuş ki, kaçayım derken kampın tellerine takılmış. Kendini kurtaramayınca da elektrik çarpmasından orada ölmüş. Ve bu olduktan sonra bile bazı kendini bilmezler fotoğraflarını çekmeye devam etmiş. İşte bu kadar duyarlıyız bazı konularda..
O yüzden bu kadar fazla kural var işte..
O gün etrafı seyrede seyrede “Bak impala, bak maymun, bak fil” şeklinde kampa vardık. Bu gece tam nehre bakan bir bungalowumuz var. Tuvaletli, sıcak sulu, önde balkonu, buzdolabı...Hoş yer..Gece herkes erken yatıyor, sabah kamp kapıları açılır açılmaz çıkmak için. Zaten ormanın ortası, tertemiz hava, milyonlarca yıldız. Çoook rahat uyudum ilk gece.
Kruger'deher sabah erken kalkıp çıkmak lazım. Çünkü çoğu hayvan ancak o saatlerde ya da akşamüstü görülüyor. Hemen her kamp sabah gündoğumu ve akşam gün batımında rehberli safari düzenliyor. Tabii rehberler hayvanları tanıdıkları için görme şansınız daha fazla. Ama ilk gün fil, zürafa görünce heyecanlanan bizler ikinci günden sonra hiçbirini takmamaya başladık. Tamam çok güzeller ama Ersoy bir ara “ Zebraya deklanşör kaldırmam” falan demeye başladı. Yanlış anlaşılmasın, asla sıkılmadım. Sadece her yerde o kadar çok hayvan var ki. Bir süre sonra alışıyor insanın gözü...Ama yavru görmek için tam zamanıymış. Gördüğüm her hayvanın mutlaka yavrusunu da görmek çok eğlenceli. Minik zürafalar, filler, gergedanlar. Hepsi çok şirindi.
İkinci geceyi Lower Sabie'de bir odada, üçüncüyü ise Crocodile River'da sahra çadırında geçirdik. Çadır falan ama buzdolabı bile vardı ve çok rahattı. Arada kamplarda mola verip, yemek yedik. Hemen her kampta restoran, cafe ya da bir dükkan var. Ama aralardaki mesafenin uzunluğunu unutmayıp, yola temkinli çıkmak lazım. Özellikle de bolca su ve güneş kremi..Hava çok sıcak ve yanmak için arabadan inmek de gerekmiyor.
Biz bir sabah da Lower Sabie'den tur aldık. Gündoğumu safarisi için. Şansımıza sadece dört kişiydik. Genç bir İspanyol çift ve biz. Güneş doğana kadar tam anlamıyla dondum. Salaklık işte, niye almazsın polarını yanına??
Yolda ilk karşılaştığımız hayvanlar aslan yavruları oldu. Dört tane yedi aylık yavru yatmışlar asfalta, ısınıyorlar. Zor kalktılar bizi görünce, hemen yolun kenarına gidip yattılar tekrar. Ama pek aç bir halleri vardı. Rehberimiz açıkladı. Meğer annelerinden ayrı düşmüşler. Beş tanelermiş ama herhalde biri çakallara yem olmuştur dedi. Çok üzüldüm. Ama kedi yavrusu değil ki alıp eve götüreyim. Kesinlikle izin verilmiyor burada öyle şeylere.
Bir kaç kilometre gittikten sonra anne aslana rastladık bu sefer. Aslan ama zavallım aslan gibi değil. Her halinden belli hasta olduğu. Boşuna değil yavrulara bakamaması. Aslanlarda dişiler avlanır, yavrular da daha çok küçük av için. Ölecekler ne yazık ki. Ama doğanın kanunu bu ya, park yöneticileri de asla karışmıyor. Ölen ölsün diyorlar, doğada nasılsa, burada da öyle olmalı diyorlar. Bu konuda çok haklılar aslında ama insan yine de üzülüyor. Bir de buradaki buffaloların çoğunlugu tüberküloz. Hem de çok ama çok bulaşıcı. Özellikle ciğerlere yerleşiyor ve bu da aslanların yemeyi en sevdiği yer. Zaten yemeseler, aynı sudan içseler bile bulaşıyor. Bu yeni bir hastalık değil, yıllardır var ama daha önce de dediğim gibi park yönetimi karışmak istemiyor. Doğa kendi dengesini sağlamak zorunda.
Yine de duyduğum bir şeyden hiç hoşlanmadım. Parkın kuzeyindeki fil nüfusu çok arttığı için silahlı safariye izin vermeyi düşünüyorlarmış. Hayvanları başka yere nakletmek çok pahalı olduğu için..Sakın fil vurmak için gelecek turistlerden binlerce dolar kazanmak daha çok işlerine geldiği için olmasın??
Bazıları Kruger'e yapay dese de bence haltetmişler. Tamam, çok turistik olabilir ama bence hayvanları hayvanat bahçesinde görmekten bin kat daha iyi. İnsan bir gergedanla her gün burun buruna gelmiyor sonuç olarak.
Çok yorulduk ama değdi gerçekten..

NELSPRUIT

2010-02-09T17:15:00.000+02:00

Buraya gelmek kolay olmadı. Yollar düzgün, araçlar hızlı ama önce otogarda minibüsün dolmasını beklemek, sonra da sınırda bir teyzenin sorunları yüzünden çok zaman kaybettik. Nelspruit'te minibüsten iner inmez bir taksi bulup hostele gittik. Matt hala bizimle, yarın tura başlayacak.
Ben bu arada kara kara kiralık araba işini düşünüyorum. Çok geç kaldık ayırtmaya. En sonunda bir tane bulduk ama biz düşünürken o da gitti, kaldık pahalı arabaya. Mecburuz almaya çünkü ya tura gidip, iki katını ödeyeceğiz, ya da bayılacağız paracıkları kiralık arabaya. Zaten ben daha fazla tur falan istemiyorum, fena halde sıkıldım organize organize gezmekten. Gidelim, Kruger'de canımız nasıl istiyorsa gezelim istiyorum.
Akşamüstü en sonunda ayarladık araba işini de içim rahatladı. Yarın 9 gibi gelecekler inşallah...

ST.LUCIA- SWAZILAND- NELSPRUIT

2010-02-08T21:24:00.003+02:00

Merhaba uzun bir aradan sonra....
Dedim ya burada internet fena halde sorunlu, sebebini anladım en sonunda. Meğer burada fiyatlama GB üstünden değil, band width- bant genişliği üstünden yapılıyormuş. Fiyatların uçmasının sebebi bu.
Şu anda epey zamandır ilk defa rahat internet olsa da benim halim yok ne yazık ki. Ayrıntıları sonra yazarım ama merak etmeyin, süper böcekler tarafından ısırılmış olsam da hem sağlığım, hem keyfim yerinde...
Beklediğim bir sürü şeyi göremedim ama öbür taraftan beklemediğim bir sürü sürprizle de karşılaştım.
Ne diyeyim, zamanım olunca yazayım artık..........

SWAZILAND

2010-02-07T17:14:00.001+02:00

Öğlene doğru yine doluştuk minibüse, bu sefer başka bir ülkeye gidiyoruz. Başka bir ülke dediğim Swaziland. Her ne kadar ufacık olsa da, Güney Afrika'nın içinde kalsa da yine de kendi kralı, yönetimi olan bir ülke.
St Lucia'ya gelirken manzara zaten değişmeye başlamıştı ama artık iyice farkediliyor. Her yer okaliptüs ağaçlarıyla dolu. Ama bu ormanlar doğal ormanlar değil. Aslında bir çeşit tarla sayılırlar. Okaliptüs çabuk büyüyen ve endüstriyel açıdan kıymetli bir ağaç. O yüzden doğal bitki örtüsü adına çok az şey kalmış. Kalanının büyük kısmına da şeker kamışı dikilmiş. Dünyanın kağıt ihtiyacını anlayabiliyorum ama iyi ki benim böyle bir ormanım yok. Kesin büyüdüklerinde ne güzel büyümüşler deyip kesmeye kıyamayıp sonunda iflas ederdim.
Şeker kamışlarını görünceyse aklıma bambaşka şeyler geliyor. İlk plantasyonlar ve şekerin üretiminin ana ögesi olan kölelik. Apartheid'dan, siyahların durumundan, sosyal hayattan daha hiç farketmediğimin çok iyi farkındayım. Beni biraz daha beklemeniz gerekecek. Çünkü buralarda o kadar çok şey olup bitiyor ki-hala- o konulardan bahsetmeyi daha sonraya bırakmak istiyorum.
Swaziland'a gelelim. Sınıra geldiğimizde kocaman bir reklam tabelası gördük. Genç kızlar vardı fotoğrafta. Buraya kadar hepsi normal. Ama ilginç olan kızların üstsüz omasıydı. Daha da ilginciyse üstsüz kızların göğüslerinin kara dikdörtgenlerle kapatılmış olmasıydı. Evlenmemiş kadınların üstsüz olması buranın kültürünün bir parçası. Geleneksel kabile giyiminde kızların hepsi üstsüz. Ama o kadar Avrupa-Amerika etkisi burayı da değiştirmiş. Utanmaları gerektiği öğretilmiş kadınlara. Ama kendi içlerinde hala hiç sorun yok. Hatta kaldığımız yerde üstünde kralın,kraliyet ailesinin????? törenindeki kızların fotoğrafları olan bir 2010 takvimi vardı. Kızların ve hatta aralarındaki prenseslerin hepsi üstsüzdü. Bir de bu hükümetin bastırıp, ücretsiz dağıttığı bir takvim. Anlayın üstsüzlüğün burada ne kadar normal karşılandığını. Beyler hemen buraya gelmeye kalkmasın ama. Tabii ki artık sokaklarda yarı çıplak kızlar görmek mümkün değil.
Swaziland'da arabadan indiğimizde kalacağımız yerin minibüsü bizi bekliyordu. Burada kalacağımız yeri arayıp önceden rezervasyon yapmıştık zaten. Adı Sodvela Backpackers ve Mlilvane milli parkının içindeki iki konaklama yerinden biri. Bizimki ucuz olanı, diğeri ise tur gruplarının kaldığı, hemen hemen dört yıldız seviyesinde başka bir kamp. Yer gerçekten çok güzel, karşımız yemyeşil dağlar, her yer hayvan dolu. Hele de bize verdikleri bungalowun manzarası harika. Kulübeler saman çatılıve yuvarlak. Ama kapının iki yanındaki kocaman camlardan, perdeler açıkken bütün manzara gözlerimizin önünde. Odada bir su ısıtıcısıyla çay, kahve bile var ama galiba voltaj yüzünden bir türlü suyu tam ısıtamadı. Ben de alıp, çamaşır yıkama yerindeki ütünün fişine takarak çalıştırdım aleti. Çareler tükenmez...
Burada her yerden epey uzaktayız. Ana yola uzaklık sadece üç kilometre ama sadece 4x4'lerin girebileceği bir yol. Yakında market falan da yok. İsteyenlere sabah kahvaltısı ve akşam yemeği ekstra veriliyor. Yemekleri ve kahvaltıyı oradaki teyzeler açık havada, hava yağmurluysa da üstü kapalı ayrı bir yerde ateş yakarak hazırlıyorlar. Mutfakta ocak falan var ama kullandıklarını hiç görmedim. Biz bir ara yanımızdakilerle idare ettik, sonra da her sabah kavşağa giden servise bir şeyler ısmarladım.
Hemen geldiğimiz günün akşamı bizi ana kamptaki yerel dansa götürdüler. Oradakiler daha yemeteydi. Bizim ateşte pişen üç çeşit- aynı tabakta servis edilen, biri hep salata, diğeri de sebze- yeme varken, orada kocaman bir açık büfe varmış meğerse. Fiyatı da aslında fazla değil, 120 rand, yani 24 lira. O kadar çeşide ve bolluğa hiç de fazla değil. Matt ve Ersoy'la neredeyse baştan çıkacaktık ama sonra kim gelip gidecek o kadar yolu gece vakti diyerek kendimizi teselli ettik. Dans gösterisi ise ilk bana ilk başta ilginç gelse de kısa zamanda sıkıldım. Tek hoşuma giden dansı profesyonel bir grubun değil, otel çalışanlarının yapması oldu. Matt ve Ersoy oturmuş dansı seyrederken, ben arka tarafa duvarın üstüne kaçtım. Arada bir gelip bir sigara içip, gidip oteli dolaştım. Aslında ufak bir yer ama arkada bir göl ve o göle bakan bir manzara terası buldum. Hemen önünde “Sarkmayın, timsah var” diye bir tabela vardı. Ben gece karanlığında ne kadar bakındıysam da birşey göremedim ama ertesi gün uğradığımızda Ersoy çok güzel timsah fotoğrafları çekti.
Geldiğimizin ikinci günü çıkıp ufak bir trekking yapalım dedik. Bana kalsa güneş doğmadan çıkardım ama Matt kahvaltı ısmarladığı için onu beklemek zorunda kaldık. Saat yedi buçuk gibi ancak toparlanıp yürümeye başladık. Burada öyle kafana göre yürümek yok. Bir kaç rota belirlenmiş, ana kampa hangi rotaya kaç kişi gideceğinizi bildirmek zorunlu. Her tarafta su aygırı, timsah var. Ana kampa ara yoldan hemen vardık, kaydımızı yaptırıp başladık yürümeye. Yolda hemen hemen hiç gölge yok, yol ise incecik bir patikadan ibaret. Gideceğimiz yol iki saatlikmiş, hiç inanmadım ama, hadi bakalım. Burada da zaman çoğunlukla farklı işliyor. Aynı bizim dağ köyleri gibi. Yıllar önce Kızılcahamam dağlarında bir amcaya yol sormuştuk da “Bir sigara içimi” demişti. O bir sigaralık yol tam dört buçuk saat sürmüştü. Amca artık nasıl içiyorsa sigarasını..Yolda bizimle hemen hemen aynı anda başlayan bir grupla karşılaştık. Suratsız, yaşlıca, Avrupalı tipler. Kıyafetler daha yeni mağazadan çıkmış, hepsi marka,hepsi pahalı. Hele trekking botları..Kocaman, her bir teki bir buçuk kilo çeken cinsinden, o kadar yeniler ki üstlerinde toz bile yok. Valla cesur adamlar. Hayatında ilk defa giydiğin botla dağ tepe gitmek cesaret ister. Ayağa alışmadan önce ne de güzel vururlar. Hani topuklu ayakkabı bile daha rahat olabilirdi. Bizdeyse spor ayakkabılar, antik dönemden kalmış havasında.
Başladık yürümeye. Beylerin ikisi de fotoğraf telaşında olduğu ve ben de kendimi fena halde kaptırdığım için çoğunlukla onları beklemek zorunda kaldım. Bir ara yolu kaybettik sandık, ufaktan iddialaştık. Ben diyorum yukarı, onlar diyor aşağı. Harita da o kadar iyi değil. Dedim “Siz inin bakın aşağı yola ama ben hayatta inmem. Nasıl olsa döneceksiniz buraya”. Aranırken yine o gruba rast gelip, sormuşlar. Adamlar cevap bile vermemiş bizimkilere. Tersler ya!
Sonuçta tabii ki ben haklı çıktım:))
Son zamanlardaki yağmurlardan patikanın bir kısmı sular altında kaldığı için gıcık Avrupalıları ( Nereli olduklarını tabii ki biliyorum ama yazmayacağım. O memleketten bir arkadaşım beni devamlı okuyor da) suyu geçmeye çalışırken bırakıp dağa çıkan yolu bulduk. İnerken bir antilop sürüsüne rastladık. Nasıl güzel, zarif hayvanlar. Biz fazla yaklaşınca yolun öbür tarafındaki çalılıkların içine geçtiler. Biz de durup seyretmeye başladık ki kıyamet koptu. Sürü bir anda darmadağın oldu, hele biri son hız kaçmaya başladı. Ne olduğunu tam anlayamadık ama tam bir saldırı sahnesiydi. Hayvanlar kaçınca, biz de ufaktan yollandık. Burada leoparlar da olduğunu biliyoruz. Daha sonra fotoğraflara bakarken bir gölge gördük. Hala ne olduğundan emin değiliz. Öyle olsun bakalım. Orada kalıp kontrol etmek belaya davetiye olurdu bence.
Oradan yavaş yavaş ana kampa doğru indik. Hava çok ısındı ve hala gölge falan yok. Tek istediğimiz soğuk bir içecek ve biraz oturmak. Ana kampa geldiğimizde gidip geldiğimizi ve yolun bir kısmının su altında olduğunu bildirdim. Meğer o kadar yağmurdan sonra bazı yerleri su bastığını biliyorlarmış ama daha önce giden hiçbir akıllı o noktanın neredeyse gaçilmez olduğunu bildirmemiş. Süper doğa yürüyüşçüsü Avrupalı salaklar işte. İşin etiğini bile bilmiyorlar daha. Allah bilir yolda yaralı birini görseler diğer tarafa bakıp, görmedik deyip geçerler. Sinir oluyorum böyle tiplere..
Bizim kampa kalan yolu zar zor yürüdük. Arada yollarda maymunlar, antiloplar var ama bakmadan geçiyoruz artık. Yola çıkalı dört saatten fazla olmuş ve güneş de tepede. Hele yolun son kısmı tam işkence oldu, yokuş yukarı çıkmak lazım. Ben kendimi dört çekere bağlayıp tırmandım ama yukarı geldiğimizde hiçbirimizde hal kalmamıştı. Var mı bir daha kahvaltı beklemek?? Ders olsun hepimize. Bir daha gidersem beş buçukta yoldayım..
En çok eğlendiğim gün ise kesinlikle pazar aramaya gittiğimiz gün oldu. O gün günlerden de pazardı ve kaldığımız yerden meyve pazarına servis vardı. Biz de gidip bir bakalım, oradan da ünlü elişleri pazarına ve Matt'ın sayıklayıp durduğu şelaleye gideriz dedik. Pazarda inip bir chapa'ya (minibüs) atladık. Yol uzun değilmiş, on beş dakikada vardık. Vardık varmasına bir el işi pazarına ama burası bizim aradığımız yer değil ki..Burada yol kenarında bir sürü barakada yerliler el işi satıyor. Ama hoşumuza gitti, gelmişken bir bakalım dedik. Epey dolaşıp, birşeyler aldık. İlk adres sorduğumuz dükkandan bir gergedan aldık, pazarlığı yaptık, parayı ödedik, tam gidiyorduk ki satıcı bana dönüp “Madam, yanınızda yiyecek birşey var mı?” dedi. Yok, ne yazık ki yok. Üzüldüm fena halde.
Oradan çıkıp öbür pazara gitmek için yol kenarında chapa beklerken ben bir kaç başarısız otostop denemesi yaptım. Anlaşılan kimse dört kişiyi arabasına almak istemiyor. Yine de fazla beklemeden bir chapa bulup yola çıktık. Adamlara nereye gitmek istediğimizi anlattık ama bizi yolun ortasında bırakıp ıssız, orman içinde bir yolu gösterince acaba yanlış mı anladılar dedik. Oradaki fabrikamsı bir yerde çalışan bir adama sordum, doğru çıkın dedi. Bir süre acaba yanlış yerdemiyiz diye düşündükseyde, ana yolu görünce rahatladık. Meğer adamlar bütün yolu yürümeyelim diye bizi kestirmeden yollamışlar. Sonra asıl yolun ne kadar uzak olduğunu görünce içimden teşekkür ettim adamlara..
Geldiğimiz yerin adı???????
Ve burada pazar falan yok. Sadece bir kaç pahalı ve içlerinde hiç ilginç birşey olmayan dükkan var. Ufaktan sezon dışı olduğundan herhelde, kafe bile kapalı. Matt'in söylediği köy ve şelaleye de buradan gidiliyormuş. Bana bugün bu kadar yetti. İşin doğrusu şelalenin de bir şeye benzemediğini düşündüğüm için ben marketten yiyecek birşeyler alıp kampa dönmeye karar verdim. Ersoy, Yuki ve Matt köye gidip, geleneksel dans seyredip, şelaleye çıkacaklar.. Kampta görüşürüz deyip düştüm yola. Market ana yolun üstünde kalıyor ama dolaşmak lazım, epey yol. Solda şantiye halinde bir arazi var ama etrafı dikenli çitle çevrilmiş. O sırada önümde iki ufak kız gördüm, onlara sordum o araziden geçilip geçilemeyeceğini. Utana sıkıla geçebileceğimi söylediler. Yabancılarla konuşmaya alışık olmadıkları belli ama yine de ingilizceleri o kadar düzgündü ki..
Kızlar haklıymış. Araziden geçince süpermarkete geliverdim. Para çekip, biraz alışveriş yapıp yine yola düştüm. Turizm bürosundaki kız buranın güvenli olduğunu söyledi ya, aklıma takıldı. Ya ana yola kadar yürüyüp iki kere minibüs değiştirecektim ya da otostop yapacaktım. Ben tabii ki otostop yapmayı tercih ettim. Fazla da beklemek zorunda kalmadım. Benim gittiğim tarafa giden bir BMW hemen durdu. Kocaman, yepyeni ,koyu mavi , lüks bir araba. Ben de şaşırdım aslında benim için durmasına. Hele de şöförün güzel, bakımlı mı bakımlı siyah bir kadın olduğunu görünce. Aslında kraliyet ailesinden mi acaba diye epey düşündüm sonradan. Ama işin doğrusu sormaya utandım. İki kadın birbirimizi bulunca hemen kaynatmaya başladık tabii..Yirmi dakikalık yol boyunca konuşmadığımız şey kalmadı. Bazen ne kadar farklı yerlerden gelmek falan bir anlam ifade etmiyor. Kadınsın ya, hemen her şey çözülüyor. Birçok yerde başıma geldi. Kadın kadına konuşunca sanki daha bir kolay halloluyor herşey.
Sağolsun beni ana yolda bıraktı, ama buradan kampa daha üç kilometre daha yol var. Kapıya kadar bırakayım dedi ama kabul etmedim. Anlaşılan o yolun halini bilmiyor, o araba oradan sağ çıkamazdı. Arabalar için kötü ama bu yolun insanlar için de pek iyi olduğunu söyleyemem. Ananas tarlalarının arasından, en ufak gölge olmadan giden, toprak bir yol. Hadi kızım dedim kendi kendime, yürü bakalım. Tam elli metre kadar gitmiştim, yola kendimi kaptırıp ufaktan da bir şarkı mırıldanmaya başlamıştım ki, bir kamyonet gözüktü. Meğer bizim kampın güvenliğiymiş. Durdu hemen, atladım kamyonetin arkasına, popomu kamyonetin kenarına vura vura geldim kampa. Tamam, azıcık hasar gördüm ama bütün yolu yürüsem göreceğim hasarın yanında hiç kalırdı.
Öğleden sonrayı sakin, kitap okuyarak, manzara seyrederek geçirdim. Akşama doğru Ersoy, Matt, Yuki üçlüsü inleyerek geldiler. Şelale hiç de o kadar yakın değilmiş meğer. Su falan da yokmuş doğru düzgün. Oradan minibüslerle ana yola gelmişler ve ne yazık ki benim kadar şanslı olmadıkları için yolun geri kalanını da yürümek zorunda kalmışlar. O gün bir daha Yuki'yi görmedim. Herhalde bayıldı kaldı zavallım yatakta. Geldiğinde durumu hiç de iyi değildi.
Buranın havası Güney Afrika'yla karşılaştırınca çok ama çok farklı. Kral var, bir parlamento olsa bile hala tek güç kral. Canı istediği zaman meclisi kapatma yetkisine sahip. Yaşlılar için kral çok önemli olsa da gençler ufaktan mızıldanmaya başlamış. Özellikle ülkenin büyük bölümü fakirlikten kırılırken kralın lüks içinde yaşaması kızdırıyor insanları. LP'de bir hikaye çok hoşuma gitti. Bundan bir kaç yıl önce çok zengin ya, kral kendine özel jet almaya karar veriyor. Sebep olarak da ülkesine yardım almak için gideceği yurt dışı gezilerde kullanacak olması. İtirazlar yükseliyor ama kralın umurunda bile olmuyor. Ta ki büyük abi Amerika işe el koyana kadar. “O uçağı alırsan hem yardımı keseriz, hem de bir daha Amerika'ya giremezsin” diyorlar. Ancak o zaman vazgeçiyor kral efendi özel uçak sevdasından..
Buradaki krallığın önemli bir özelliği de anneden geçmesi. Annesi kraliyet ailesinden olmayan ve annesinin tek oğlu olan kral, eski kral ölünce bir kurul tarafından seçiliyor. Böylece akraba evliliğinin de önüne geçilmiş oluyor. Eğer yeni kralın yaşı küçükse, büyüyene kadar ülkeyi ana kraliçe yönetiyor.
Ama her kral kendine her yıl yeni bir eş daha alabiliyor. Şu andaki kralın sanıyorum yirmiye yakın karısı var. Protesto edenler yok değil ama Swazilerin yüzyıllardır uyguladıkları kuralları değiştirmeye hiç niyetleri yok. Her yıl yapılan bu törene ülkenin her yanından kızlar katılıyor. Poligami buralarda halk arasında da hala çok yaygın. Eh, bu da AIDS vakalarının azalmasına yardım etmiyor haliyle.
Bu arada bayrak konusunda fena kafam karıştı,her okuduğum yerde anlamı başka türlü yazıyor. Herhalde gerçek anlamını kraliçeden başka kimse bilmiyor!!
Bu arada Uganda'da her yıl düzinelerce insan timsahlar tarafından yeniyormuş. Sadece son iki hafta içinde altı kişi Victoria gölü kıyısında timsahlara yem olmuş. Önlem alınmasını isteyen halka ise bakanlardan birinin tavsiyesi şu “ Siz de avlayıp yiyin o zaman timsahları. Hem aç da kalmazsınız!!” Afrika işte..
Biz de ufaktan Güney Afrika'ya geçmek niyetindeyiz. Ama Bazbus'ı bekleyip bir gün daha kalmak yerine chapalarla gitmeye karar verdik. Buradan Manzini, oradan ver elini Nelspruit...

ST.LUCIA

2010-02-04T17:07:00.000+02:00

Akşam Durban yazılarını yolladıktan sonra hostelin çatısındaki bara gittiğimde her zamanki serseri, arkadaşlarıyla muhabbet edip içmekten barın arkasına geçemeyen barmenin yerine çok efendi, güler yüzlü bir adam olduğunu gördüm ( Halan Durban'dayız bu arada..) Elinde bir liste, belli sayım yapıyor. Bu arada bar da bir değişmiş, temiz, düzenli..Adamla muhabbet ederken farkettim, hostelin sahibiymiş.
Dün gece barmenin arkadaşları yine buradaydı. Garip tipli iki kız ve erkek arkadaşları. Ve herzamanki tipler tabii ki. Ama herkes ayakta duramayacak kadar sarhoştu. Eh, normal bar orası diyeceksiniz. Ama barın teras tarafının ucunda başka işler dönüyordu. Ne olduğunu tam olarak bilemiyorum ama barmen ve tayfası birşeyler çekip duruyorlardı. Sonuçta müzik sabah beş gibi kapatılmış. Bir de üstüne bağrış çağrışlar..Ben hiç duymadım ama Ersoy sabaha kadar uyuyamamış..Uykum aslında o kadar da ağır değildir ama hostellerde gürültü duymamayı öğrendim artık. Ucuza kalmanın getirdiği ufak tefek aksaklıklar işte..
Ama barmenin işten çıkarılmasına da hiç şaşırmadım. Ne de olsa onun işi çekmek değil. Biz etmedik ama mutlaka birileri şikayet etmiştir.
Neyse Durban'da olan orada kaldı ve biz sabah sabah dikildik resepsiyonda,beklemeye başladık. Araba bu sefer çok az gecikerek geldi ve iki Hollandalı, bir İngiliz kız ve biz doluştuk. Matt'i de yoldan alıp devam ettik. Şöför çok komik bir adam, adından bile belli: Neil Armstrong!! Önce şaka zannettik ama baktık adam yemin billah ediyor,hepimiz inandık. Zaten Afrika'da böyle isimlerle karşılaşmak normal..
Bir mola, iki mola derken St. Lucia'ya geldik. Bib's de kalıyoruz hepimiz. Daha odayı alıp, çantaları koyalım derken hadi dedi Darren, size tur yapacağım. Ne olduğumuzu bile anlamadan yükledi bizi safari cipine, çıkardı yola. Yaklaşık bir saat boyunca köyü ve çevresindeki herşeyi gösterdi, anlattı. Hangi süpermarketin daha ucuz olduğuna kadar. Kumsalı, ormanı, nehri gösterdi. Bir yerde de durup, oranın yerel pub'ına girdik. İçeceklerimizi alıp, öndeki terasa çıkar çıkmaz bir baktık ki karşımızda, otuz metre ötede hipopotamlar. Onların biraz ilerisinde de birkaç timsah. Çok hoşuma gitti. Burası tatlı-tuzlu karışık bir su ve bütün Güney Afrika'nın toplam timsah popülasyonunun % 60'ı burada. Bunlar Nil timsahları ve çok saldırganlar. O yüzden suyun kenarından kumsala giden yolda kocaman tabelalar var. En son ölümcül saldırı geçen Aralık'ta olmuş, normalde iki yılda bir falan olduğu için bence istatiksel olarak korkmaya gerek yok. Önce timsahlara istatistik öğretmeyi becerebilirsek tabii..Burada bir de sıkışıp kalmış bir köpekbalığı grubu varmış ama insana saldırmayan cinsinden. Tehlikeden bahsetmişken, burada en tehlikeli hayvan o kocaman, ağır kanlı sandığımız suaygırları. Her yıl Afrika'da su aygırı saldırılarında çok insan ölüyor . Bu hayvanlar akşamüstü otlanmak için karaya çıkıyorlar. Suya dönerken suyla arasında kalanın vay haline. Çoğu yerli de o saatlerde su almaya gittiği ve hipopotamların açtığı patikaları kullandığı için ölüyor. Patikalar arasında yaklaşık kırk santim iz olan iki tekerlek açmış gibi görünüyor. Ayırt etmek çok kolay..Ama yürümek de..Tembellik ölümcül olabiliyor anlayacağınız.
Burada kaldığımız yer aslında pek garip. Sıcak suyumuz, ayrı banyomuz yok. Odalar da görünürdepek bir salaşlar ama içerde hem çalışan bir klimamız hem de televizyonumuz var. Afrika'da televizyonu ne yapacaksın demeyin. Kırk yılda bir görünce meğer özleniyormuş meret..Bir de burada o kadar çok şeyi bedava veriyorlar ki. Her yerde herşey için para ödenmesine alışmışız. Burada ise ilk gün tur, sabah iki saatlik rehberli yürüyüş, hatta şansımıza ilk gece akşam yemeği bile bedavaydı. Ayrıldığımız günün gecesi ise gece safarisi. Bedava olunca illa uyduruk şeyler de değiller. İlk günkü turu zaten anlatmıştım. Sabah yürüyüşünde Ersoy her ne kadar zebra göremedik diye ufaktan hayıflandıysa da o kadar çok şey öğrendik ki, ben zebraarı falan unuttum. Sonra akşam yemeği..Buranın en ünlü yemeklerinden biri ??????.
Aslında bir çeşit güveç. En alta en zor pişen etlerden başlanarak sebzeler yerleştiriliyor ve özel olarak ateşte yemek pişirmek için yapılmış, cadı kazanına benzer tencerelerde, ateşte pişiriliyor. Ben baharat da katıldığını duyunca aç kalacağıma karar vermiştim ama pilavla o kadar güzeldi ki hiç utanmadan etleri elimle yiyip, iyice sıyırıp, üstüne de ikinci tabağı aldım. Kesin ne kadar zamandır aç kaldığımı merak etmişlerdir. Ama o kadar lezzetliydi ki..
Bedavalardan bahsederken şarkıcıları da unutmamak lazım. Bir gece akşam yemeğimizi yerken ufaktan yağmur başladı. Hava o kadar sıcaktı ve yağmur o kadar hafiften yağıyordu ki, bazılarımız – benim gibi- hiç bozuntuya vermeden açık havada yemeğimizi yemeye devam ettik. O sırada kapı tarafından bir şarkı duyuldu.
O gecenin komedisi ise Darren'dı. Amcam kafayı bulup, barı açık bırakıp başka bir yere içmeye gitti arkadaşlarıyla. Şansına bizim kadar dürüst bir grup insan vardı da, her içilen biranın parasını aynen buzdolabına bıraktık. Ertesi sabah sordum, eksik yokmuş. Şansına...
Akşamüstü hep beraber nehir turuna gittik. Normalde bu tur 150 rand ama bize yanında sınırsız birayla 130..Darren sağolsun yine..Dünyanın su aygırı, timsahı, kuşu..Ersoy fotoğraf çekerken ben de rehberlerle turizmi kurtardım. Bedava biralar da epey yardım etti doğrusu.
Son gece bir değişiklik yapalım deyip, yakındaki bir restorandan biri dev gibi, biri ufak iki balık aldık. Buranın en taze balıkları burada çünkü kendileri yakalıyorlar. Yanına da kesilmemiş kalamar, biraz da salata malzemesi..Hepsi braai'ye..( Tekrarlıyorum: Mangal) Salatayı falan hepsini ben yaptım, ateşi Matt'e bıraktım. Ve de kocca bir hata yaptığımı geç farkettim. Nereden bilsin bizim şehirli, atmış plastik kaplı kitapçıkları ateşe, dumandan ya itfaiye gelecek, ya da diğer kalanlar bizimkini linç edecek. Gidip herkesi sakinleştirip balık ve kalamarları da ateşe koymak bana kaldı.Herkes yemeğe oturduktan az sonra hem yiyemediğimi, hem de gözlerimin kapandığını farkettim. Bedava bira o kadar da iyi bir fikir değilmiş anlaşılan.
Bu arada burada Ersoy'un doğum günü geldi. Ne alınır ki diye düşünürken oradaki outdoor mağazasında bir bel çantası buldum. Tam objektiflerinin sığacağı bir şey. Böylece ben de yamaklıktan kurtulurum dedim. Ama mecburen dükkana o da yanımdayken gidince işler sarpa sardı. Kredi kartıyla ödeyeyim dedim, kart para vermedi. Ne aldığımı görmesin diye onu dükkanın öbür tarafındaki gömleklere bakmaya yollamaya çalışıyorum, gitmiyor. En sonunda gitti de gizli saklı alabildim. Ama kredi kartının para vermmediğini söylemem lazım. Yalan falan beceremem, en sonunda yarım ağız anlattım, allahtan kredi kartı iptal oldu korkusundan ne aldığımı fazla karıştırmadı. Sürpriz olsun istemiştim ya, terslik çıkacak illa. Karta ne oldu derken telefona kendi kartını taktı da, şansına bankadan aradıklarında cevap verebildi. Harcamalar yüzünden şüphelenip kartı iptal etmişler meğer. Yeniden açtılar hemen.
Sonuçta sanırım St. Lucia benim en sevdiğim yerlerden biri oldu. Kolay kolay hiçbir yere sevmedim demem ama bazen oluyor. Tekrar gidermiyim sorusunu sormam lazım kendime. St. Lucia'ya ?? Valla giderim.. Sırf keyfine..

İNTERNETSİZLİK ÜSTÜNE

2010-02-02T21:45:00.002+02:00

Bu konuda kitap bile yazabilirim artık. Ya bulursun upload-download yasaktır, ya çok yavaştır, ya da çok pahalıdır. Durban'da en sonunda ideal ortamı ve zamanı buldum da, herşeyi bir kerede yolluyorum.
Yorulursanız roman diye takılın.
Bakalım fotoğraflar nasıl olacak??
Onlara artık sabrım yetmiyor, çok uğraşmak lazım. Yakında birşeyler yollarım. Çok merak ederseniz picasa'da arzuguide'den bulabilirsiniz...
Öpücükler, sevgiler..

DURBAN 2

2010-02-02T21:41:00.000+02:00

Bugün aslında yapacak hiçbir şeyimiz yok. O yüzden ilanını gördüğümüz ricksha bus turuna gitmeye karar verdik. Ricksha deyince özel birşey değil, bildiğiniz iki katlı, üst katının yarısı açık otobüsler. Ama burada binip inmek yerine biri saat dokuzda, diğeri birde başlayan üçer saatlik iki tur yapıyorlar.
Buranın yollarını hala pek öğrenemediğimiz ve etrafta tehlikeli bir sürü bölge olduğu için otobüsün kalktığı yere taksiyle gittik ve bir iki dakika sonra aslında otobüsle de gidebileceğimizi farkettik. Tehlikeli falan derken aslında tek derdimiz fotoğraf makinesiydi. Ersoy haklı olarak fotoğraf çekmek istiyor ve o makineyle sokakta gezmek imkansız olmasa da şansımızı fazla zorlamak olacaktı. Makineyi kaybetmektense taksiye para vermeyi tercih ederim. Hem bu, burada bindiğimiz ilk taksi oldu, o açıdan da iyi. Ama taksici kardeş klasik turist şöförü. Bize iki dakikada şehir dışındaki süper müper ultra alışveriş merkezine götürmeyi önerdi. Ne kadar olduğunu sorduğumuzda da masum masum, taksimetre ne kadar tutarsa dedi. Eh kardeş, taksimetreyle ne kadardır dedik. Ne olacak canım, 260-270 rand dedi. Yani elli lira kadar. Anlaşılan görüntümüz zengin..
Bu tur çok ucuz, kişi başı sadece on lira. Ve araçta da bizim dışımızda sadece dört kişi var. Hava açık oolmamasına rağmen iyiydi, biz de rahat rahat şehrin hiç görmediğimiz kısımlarını görme fırsatı bulduk. Benim çok hoşuma gitti işin doğrusu. Dün göremediğimiz beyaz nüfusun da buralarda olduğunu ama kendi mahallelerinde yaşadıklarını gördük. Bayıldım buradaki bir sürü eve yine..Merkezle beyazların mahallesi arasında koskocaman bir uçurum var.
Turdan sonra atladık otobüse dün ısmarladığımız ilaçları almaya gittik. Otobüse Matt de binmez mi? Tam tahmin ettiğim gibi, öbür tarafta canı sıkılnca aynı bizim gibi devam etmeye karar vermiş. O biraz şehri gezmek için indi, yarın aynı arabadayız zaten.
İlaçlara gelince...Gelmişler, ama o kadar pahalılar ki. Bir kerede üç tablet alınması gerekiyor ve 120 rand, yani 24 lira. Çok ama çok güçlü bir ilaç. İkimize de üçer tane aldıktan sonra yine yürüyüş, ufaktan sakat mahalleler ve hemen hostelin yanındaki Ushaka Deniz Parkı'na dönüş.
Orada da eczaneyle muhabbet edip, eksik olan bir-iki şeyi alıp sahile doğru gittik. Burada denize de girilebiliyor. Kuzeydeki plajlarda denize girmeye çok az yerde izin veriliyor ama burası rahat. Zaten denize girilen plajların açığında denizde köpekbalıkları için ağlar kurulmuş. Balıklar için ne kadar sağlıklı bilemiyorum ama zaten balıkların değil, insanların sağlığını korumak içinler. Zaten burada çok büyük tartışmalar var bu ağlar konusunda. Hele ilk geldiğimiz gün Cape Town'da bir adam boynuna kadar suda bir köpekbalığı tarafından yendikten sonra...
Ocean Basket'te güzel bir yemek yiyelim derken balkondan bir baktık yine Matt. Hani dünya küçüktür deriz ama bu kadarı da fazla artık. Kaderimiz birlikte yazılmış anlaşılan..Yemekte bize katıldı, kalamarları, jumboları, midyeleri bir güzel mideye indirdikten sonra o hosteline, biz hostelimize gittik.
Şimdi aşağı inip bu yazıları ve fotoğrafları yüklemeye çalışacağım. O kadar çok yemişiz ki akşam yemeğini es geçiyoruz bu gece..
Yarın St.Lucia. Hipopotam ve timsah cenneti diyorlar. Göreceğiz...

DURBAN 1

2010-02-01T21:40:00.000+02:00

Chintsa'dan ayrılmak gerşekten zor geldi, iyi alışmıştım. Ama yol var daha, devam etmek lazım. İşin doğrusu Durban hakkında hiç iyi şeyler duymadık ama hadi bakalım. Yol da uzun, tam on saat. Ama anlaşılan arabada hemen herkes Durban'a gidecek, fazla dur- kalk yapmazsak daha erken varabiliriz.
Ama arabada Çinli ya da o taraflardan bir çift var. Matt onları görünce eyvah dedi. Meğer daha önce onlarla yolculuk yapmış, adamlar her durulan yerde inip hostelleri kontrol edip nerede kalacaklarına karar vermeye çalıştıkları için acayip geç kalmışlar. Bu sefer yapmaya kalksalar ya şöföre diyecektim bırakalım yolda ya da direk onlarla papaz olacaktım. O kadar insan bekliyor, ayıp. Şansımıza bu sefer hiç durmadık da bakamadılar. Mecburen Durban'a kadar geldiler.
Fazla durmadan gelince, molalarda da fazla oyalanmayınca gerçekten Durban'a neredeyse iki saat erken vardık. Yolda arada sırada yağmur yağıyordu ama Durban'a yaklaşırken yağmur iyice arttı. Onunla birlikte şimşekler de. Yolculuğun neredeyse son iki saatini hayran hayran şimşekleri seyrederek geçirdim.
Ama bu yağmur bize hemen hemen bir saat kaybettirdi. Bazı yerleri resmen yarım metre sel basmış, arabalar yolda kalmış. Yine de beklediğimizden bir saat önce hostele geldik.
Burada tam merkezde hostel falan yok. Zaten olsa da pazar akşamı çıkacak yer de yok. Bizim kaldığımız yer merkeze en yakını ama burada sakın girmeyin dedikleri üç ana bölge var. Bizim hostelden yürüyerek gitmeye kalksak, birinin çok yakınından geçmek zorundayız. Orası tehlikeli ama diğer bir sürü yer de hiç iç açıcı değil. Hele biz gece geldiğimiz için en sakat caddelerden birinden geçtik, sokakta normal bir kişi bile yok.
Ama bana burası iklim, müzik ve insanlar olarak Brezilya'yı hatırlattı. Orada da böyle yerler vardı ama beni oralı sandıkları için rahattım, hiç umursamadan yürüyordum gece vakti caddelerde. Burada ise durum çok farklı, sadece beyaz olmak bile yetiyor. Bugün bütün gün caddelerde dolaştık. Ulaşım için birkaç seçenek var. Dolmuşarı denemedik, normal otobüsleri de. Çünkü hemen hostele çok yakın olan Ushaka Marine World'den kalkan yeni otobüsler var. Günlük bilet üç lira, tek biniş ise seksen kuruş. Tam günlük bilet alıp, gideceğimiz yerlere onunla gittik. En fazla onbeş dakikada bir otobüs var. Durakları ayrı ve her durakta güvenlik görevlileri. Çok kibar çocuklar, eşyası fazla olanlara bile yardım ediyorlar. Aktarma noktasında ve bazı duraklarda ise iki, hatta dört görevli vardı. Bir sonraki otobüse geçeceğimiz zaman otobüsler birbirlerine iyice yanaşıp, öyle yolcu değiştiriyorlar. Bekleyenler ise güvenlik eşliğinde otobüse götürülüyorlar. Kapılar sadece birileri inip bineceği zaman açılıyor. Anlayın artık buradaki durumu. Ben bu kadar sıkı güvenliği havaalanlarında bile görmedim.
Hostelde her yerde dışarı çantayla çıkılmaması için uyarılar var. Biz de öyle yaptık. Sırt çantalarını bırakıp, benim ufak çantama sadece su ve kitap alıp çıkıtk. Önce pek ünlü Victoria Street Market'a gittik. Yok valla, hiçbir şey yok. Birkaç turistik dükkan, o kadar. 170 tezgah var yazıyor her yerde.Hintli- Uzakdoğulu karışımı falan, anlatıp durmuşlar. Gerçekten bir şey yok..Öyle bakınıp, çıktık. Pardon, ben boncuktan minnacık bir Güney Afrika bayrağı aldım. Bir de Hintli bir teyzeyle epey pazarlık edip, Ersoy'a bir pareo..Seksen ranttan otuza düşürdü Ersoy fiyatı. Ben yapamazdım kesinlikle..
İçi ve çevresi yürümek için gayet güvenli, sadece dışarısı çok kalabalık. Eğer size birileri tehlikeli derse hiç takmayın, keyfinize bakın. Burada sadece yankesici olabilir-ki ben hiç görmedim. Ama çok mümkün.
Oradan tam merkezdeki The Workshop isimli alışveriş merkezine ve çevresindeki pazara gittik. Ufak bir yer ama yemek yiyecek çok yer var. Wimpy'de msaya servis yapılıyor ve menüde balık, kalamar, biftek falan var. Ben ortaokuldayken Wimpy'de hamburger ve koladan başka birşey yoktu. Ama sonuçta kibar olsa da yine de fast food. Kesin bu fast food kibarlığını Hintliler getirmiştir buraya.
Alanda kocaman bir AIDS kurdelesi heykeli.Çoooookkk iyi fikir. Bunu insanların gözüne sokmak lazım.
Bir ara bir kitapçıya girdik. Tekrarlıyorum: Burada kitap çok ama çok pahalı. Bakınırken genç bir kız geldi yanıma bir soru sordu. Anladım ama yanlış anladığımı düşünüp pardon? Dedim. Meğer bana hesap makinem olup olmadığını soruyormuş. Yok dedim, niye olsun ki? Öyle bir garip baktı ki bana, sanki burada herkes hesap makinesi taşıyormuş gibi. Başka birşey sormadığından da eminim, hesap makinesi dedi. Üç kere kontrol ettim. Ya başka bir anlamı var, ya da burada hesap yapamayan çok. Anladıysam başıma taş düşsün....Yine de ben aklımdan hesaplıyorum deyinceki bakışını unutamam. Benim salak ya da deli olduğumu düşündü bence. Yok, ben bile hala anlamadım. Siz de hiç uğraşmayın. Bırakalım hayatın gizemlerinden biri olarak kalsın. O da lazım.
Bugünkü işlerimizden biri de sıtma ilacıydı. Aşısı falan yok bunun ve her hastalık gibi durmadan değişiyor. O yüzden beş yıl önce etkili olan ilaçlar bile artık etkili değil. Bir eczaneye girip sorayım dedim. Mefloquin'ün duvarda afişi var, doksisilin veya bu kullanılıyor artık. Afişte sıtma bölgesine gidilmeden bir-iki gün önce başlayın, çıktıktan dört hafta sonraya kadar devam edin deniyor. Ben hayatta almam o kadar ilacı. Ersoy ise sırf sıtma yüzünden bir sürü yere gitmek istemiyor bile. Fena halde çatışıyoruz.En sonunda sen ne alırsan ben de onu alırım dedi, kestirip attı. Ben daha önce hiç sıtma için ilaç almadım ve almak taraftarı da değilim. Kendimi iyi korumayı tercih ederim vücuduma o kadar çok kimyasal sokmaktansa. Bunun kahramanlıkla falan alakası yok ki. Ufacık bir parazite karşı nasıl kahramanlık taslayabilir ki insan? O yüzden asıl almaya çalıştığım ilaç sıtma tedavisi için kullanılan. Şu anda kullanılan tek bir ve çok güçlü bir ilaç var. Onu alırsam en azından o kadar korunmaya karşın hastalanırsak elimizde birşey olur. Türkiye'de bu ilaçlar yok.
Çok sıkıldım bu ilaç işinden ama yazacağım. Yazınca sanki üstümden yük kalkıyormuş gibi geliyor. Sonuçta bilmem kaç tane eczane gezip, bilmem ne kadar kuyruklarda bekledikten sonra o ilacı bulamayacağımızı, bulsak da reçetesiz alamayacağımızı anladık. İlk gittiğimiz iki yerde bize getirtebileceklerini söylemişlerdi, biz de ilk yere ısmarladık, bakalım alabilecek miyiz? Ama ısmarlamaya o kadar istekliler ki, ya bize acıdılar, ya da ilaç çok çok pahalı.
Göreceğiz...

CHINTSA

2010-01-30T21:39:00.000+02:00

Yola o kadar erken çıkınca uyuyuvermişim arabada. Ancak Port Alfred'de mola verdiğimizde uyandım. Ve mola yerlerihakkında yeni birşey öğrendim: Bir mola yerinde antikacı dükkanı olabiliyormuş. Diğerleri klasik, benzinlik, market, tuvaletler..Ve bir antikacı!! Matt'le birlikte bir bakalım dedik. Kendisi İngilizdir ve dünya turunda, hemen hemen ilk günden beri karşılaşıyoruz. O istediği bir kitabı, ben de bir kız izci arması buldum. Benim armada sorun yok ama kitaba neredeyse kırk lira verdikten sonra tam zamanında ingilizce değil, Afrikaanca olduğunu farkettik. Bir düşünsenize sırf o kitabı okuyabilmek için dil öğrendiğini.
Tabii, burada sadece antikacı yok. Marketin önünde ananas satıyorlardı; ufacıklar ve kocamanlar. Kocaman derken, gerşekten kocaman ve sadece yetmiş kuruş. Hepimiz aldık birer tane. Chitsa'da kahvaltı işi çözüldü.
Tekrar yola çıktık, dağ tepe aşıp Chintsa'ya, Buccaneer's a geldik.
Burası hakkında gelmeden çok şey duymuştum. Her giden mutlaka git, gidenler ayrılamıyor diyordu. Ne diyeyim? Gerçekten harika bir yer ve öbürlerine göre çok ucuz. Dorm kişi başı 90, oda 220 rand. Odayı aldık, bir de baktık ki ayrı bir kulübede odamız. Üç oda var, banyo ve mutfak ortak kullanılıyor. Biz burada üç gece kaldık ama sadece son gece komşularımız oldu. Mutfağı, salonu ve de harika manzaramızı kimseyle paylaşmadık.
Bizim evden yüzme havuzu elli, göl kenarı yüz metre kadar. Oranın da hemen önü deniz. Kumsalda kocaman kum tepeleri, rüzgardan saklanıp güneşlenmek isteyenler oraya gidiyor. Deniz çok dalgalı ama o kadar güzel ki. Sahilde yürürken yosunlar bile resim gibi. Aynı su altındaki mercanların renkleri burada sahile vurmuş.
Sahili geçince köyün içinde süpermarket ve içki dükkanı da var. Yürüyerek onbeş dakika. Biz de oradan etlerimizi alıp, iki gece evde yaptık yemeğimizi. Et o kadar ucuz olunca. Aslında tam önde, terasımızda ızgaramız var, odunu bile hazır içinde ama sadece son gece vakit oldu, onda da rüzgardan yakmaya cesaret edemedik. Bu kadar güzel bir yeri bir mangal için yakmak istemem.
Burada denize in, tembellik yap derken zaman kolay geöiyor. Akşam da bara gidiyoruz, bira zaten iki lira. Muhabbet ederken zaman akıp gidiyor.
Burası bana Olympos'u hatırlattı. Bazen otururken kendimi orada sanıyorum. Bir ara sahipleriyle tanıştım, merak ettim sordum. Hiç duymamışlar. Web adresini verdim, bir bakın dedim. Bence görmeliler. Aynı Kadir'in yerinin eski hali gibi. (Yenisini bilmiyorum, yıllardır gitmedim. Yandıktan sonra tekrar yaptılar, umarım eskisi gibi olmuştur. Dünyada bir eşi yoktu)
Burada doğanın içindeyiz. Heryer ağaç, çiçek. Çok güzel kuşlar, böcekler var. Ve hatta maymunlar. Ersoy ön tarafa atladıklarını görmüş ama ben sadece sabah çatıda çıkardıkları gürültüleri duydum. Daha sonra da havuz başında rastlamış. O kadarı bana yeter zaten. Hindistan'dan sonra maymun görme meraklısı değilim.
Yani burası aynen dedikleri gibi: Adam sırt çantalılar için bir resort yaratmış. Ama gelen sadece biz değiliz. Buralı aileler de çoluk çocuk haftasonu için geliyorlar.
Buraya BAYILDIM!!!
Üç gece az bile ama yola devam etmek lazım. Buradan sonra Durban'a gidiyoruz ve araba sıklığı azaldığı için iyi ayarlamazsak hiç istemediğimiz bir yerde kendimizi iki gün takılmış bulabiliriz. O yüzden oturup hesapladık, başka bir yerde kalmadan dosdoğru Durban'a gidiyoruz. Orada ya bir, ya üç gece kalmamız lazım. Bir gece işimize yaramıyor çünkü ilaç gibi bazı çoookkk gerekli şeyleri almamız lazım..
Durban....

JEFFREY'S BAY VE PORT ELİZABETH

2010-01-27T21:37:00.000+02:00

Buraya gelmemiz geceyi buldu. Sadece adı yüzünden Ubuntu Hostel'de kalalım dedik, gerçekten hoş yermiş. Bedava wi-fi bile var.
Ama burası gerçekten sörf yapmayacaklara göre değil. Sağ kol dalgaları dünyaca ünlü. Zaten köy, burayı sörfçülerin keşfinden sonra büyümüş. Biz hem Arda'ya bazı eşyaları göndermek, hem de yürümüş olmak için merkeze gittik. İşin doğrusu güzel bir kafe, inanılmaz candan insanlar dışında bir şey bulamadık. Denize bırakın girmeyi, sahile bile inmek imkansız. Rüzgar o kadar güçlü ki, yürünmüyor bile. Sörfçüler bile umudu kesmiş bugün. Sahilde meraklı-çok ama çok meraklı olmaları lazım- birkaç turist ve onları izleyen zenci gençlerden başka kimse yok. Olsun, kaldığımız yerden manzarası yetti.
Buradan istikamet Port Elizabeth..Artık iyice geceye kaldık buralarda. Aslında burada birşey yok ama araba beklerken bir gece kalmak zorundayız. John da öğlende bizden ayrıldı, tatili bittiği için dönmek zorunda. İyi alışmıştık birlikte gezmeye. Şirketini ikna et, gel Türk şaraplarını tatmaya dedim. Bakalım....
Buradaki hostel biraz hayalkırıklığı oldu. Anlaşılan eskiden çok hoş bir yermiş ama zamanla gözden düşmüş. Bizim oda havuz kenarında. Orada içinde mutfak ve yatakhaneler olan bir yer daha var ama geldiğimizde buralı gençler vardı. Sanırım üniversite öğrencileri, uzun dönem için kiralamışlar. Zaten görevli kadın bize ana binadaki tuvalet ve mutfağı kullanmamızı söyledi, pırıl pırıl ve çok modern. Diğer tarafla kıyaslandığınsa cennet gibi kalıyor.
Odamız da eski püskü ama böyle zamanlarda Tunus'u hatırlatıyorum kendi kendime. Herşey gözüme pek güzel geliyor o zaman.
Sabah depar 06:45. Kadıncağız o saatte kalkıp kahvaltılıkları bile hazırlamış bize. Ama odadan çıkmadan gördüğüm birşey moralimi fena halde bozdu. Hala Ersoy'a söylemedim ama birileri gardırobun üstünde ilaçlarını unutmuş. İki kocaman kutu, üçlerinde az da olsa var ve ikisi de antiviral. Bu kadar antiviral kokteyl almak gereken tek bir hastalık biliyorum, AIDS. Aslında şaşırmamak lazım, bu ülkenin nüfusunun 1/4'ü HIV pozitif. Bazen kalabalık yerlerden geçerken düşünüyoruz da, hala inanamıyoruz.
O yüzden benzinliklerde, marketlerde, hatta hostellerde bile bedava prezervatif var. Kadın tuvaletlerinde bile. Ama en azından ilaçları da bedava verdiklerini bilmek iç rahatlatıcı. Bizdeki hastaların çektiklerini düşününce...
İnsanların hastaları çok fena yargıladığını biliyorum ama unutmamak lazım, kimse bu hastalığa isteyerek yakalanmıyor. Özellikle son zamanlarda bununla doğan o kadar çok çocuk var ki...
Yolumuz Chitsa'ya artık...

STORMS RIVER

2010-01-25T21:36:00.002+02:00

Burada aslında yine sadece bir gece kalmaya karar verdik. Hemen yakınımızda Titsikamma Ulusal Parkı var ama bu ülkede her ulusal parka gideceğim derseniz, en az bir kaç ay kalmak lazım. Kaldığımız yer hemen parkın dibinde olduğu için biz de bir gece kalıp, ertesi gün yakınlarda bir yürüyüş yapıp, yola devam etmeye karar verdik.
Hazır Ersoy alışmışken burada da dormda kalalım dedik. Ama öbüründen sonra hiç de iç açıcı değildi doğrusu. Akşam yemekten sonra Ersoy erken yattı, ben de bahçede biraz yazı yazayım dedim ama gürültüden mümkün değil. Burası tam bir party hosteli ve kimsenin uyumaya niyeti yok. O kadar gürültüde ben de fazla yazamadım, bari biraz ateşin başında oturup biramı içeyim dedim ama yanıma oturan yirmilik Alman hatun muhabbetin beşinci dakikasında elini dizime atıp, ben lezbiyenim deyince, ondan bir on dakika sonra da korkunç bir sesle şarkı söylemeye başlayıp, bana şarkıcı olacağını anlatınca kaçtım odaya.
Ben hemen uyumuşum, sabaha kadar deliksiz hem de. Ama Ersoy sabaha kadar sarhoşlar ve horlamalardan gözünü kırpmamış. Sabah kalktığımızda hiç de mutlu görünmüyordu!
Kahvaltıdan sonra biraz bacaklarımı açmak istedim, köyün merkezi çok yakın zaten. Hani markete de uğrarım diyordum ama alacak birşey bulamadım. Köy ufacık, merkez de üç- dört dükkan zaten. Ama arada yürüyüşpatikalarından birinin yolunu buldum. Hostele dönüp Ersoy'u aldım, birlikte yürüyüş yoluna geldik. Burada bazı rotalarda giriş ücreti ödemek gerekmiyor, hatta girişteki deftere gerekli bilgileri yazıp, kendi iznini kendin alıyorsun.
Yol çok kısa ve çok iyi işaretlenmiş. Bir süre bir yoldan ilerledikten sonra orman patikasına giriliyor. Buralarda yılan, leopar, vs..varmış ama yakınlarda kaldıklarını sanmıyorum. Onlar bizden, bizim onlardan korktuğumuzdan daha çok korkuyorlar. Patika dar ve ormana girdikten sonra nem, ısı birden artıyor. Tam ortalarda bir yerde dev eğrelti ağaçları var. Kendilerine ot diyemiyorum artık, o kadar büyükler ki. Büyük ihtimalle milyonarca yıl önce de böyleydiler. Bilmeyene: Eğrelti otları neredeyse fosil bitki sayılabilir, milyonlarca yıldır hemen hemen hiç değişmemiş ender bitkilerdendir.Kaynak: Arzu Larousse...
Hoş bir yürüyüş olmasına rağmen yol boyu iki dev kırkayak ve birkaç kuştan başka birşey görmedim.
Köyün kafesinde birer tost yiyip, hostele dönüp, sıkılmaya devam ettik.
Bu bekleme işi çok can sıkıcı doğrusu. Benim için daha kolay, okuyacak bir sürü kitap buluyorum ama Ersoy için zor oluyor..
Buradan Jefferson's Bay'e gidiyoruz..

PLATTENBERG BAY

2010-01-24T21:35:00.001+02:00

Sabah kalkıp, üçümüz hep birlikte sahile gittik. John, Ersoy ve ben..Niyetimiz biraz denize girip, güneşlenmekti. Ama dalgalarla epey uğraştıktan sonra güneşlenmenin daha iyi bir fikir olduğuna karar verdik. Ama anlaşılan o da o kadar iyibir fikir değilmiş.Bir süre sonra kendimi pek iyi hissetmemeye başladığımı farkettim. Ersoy'la dönmemiz ne kadar sürdü bilemiyorum, normalde beş dakika. Ama ben bahçeye gelir gelmez uzandım ve arada üstümün örtülmesini hissetmek dışında uyanmadım. Tam dört saat uyumuşum orada. Güneş çarpmasından birşey olmaz diyenlere duyurulur..Buralarda ozon deliği fena halde büyümüş, güneş fena yakıyor....
İnsan güneş çarpmasından telef oluyor, hem de fena halde. Kaldıramadım kafamı bir türlü yastıktan.En sonunda araba geldi de kalktım. Plattenberg Bay'e gidiyoruz...Albergo'da kalacağız.
Orada ne var, ne yok pek bilemiyorum ama ben hostelde yeterince eğlendim zaten. İlk eğlence Ersoy'un ilk defa dormda kalmayı kabul etmesi oldu. Bugüne kadar beni türlü bahanelerle savuşturdu ama madem yoldasın, hepsini yapacaksın dedim. Şansına karşımıza harika bir dorm çıkmaz mı? Deniz uzakta kalsa da manzarası güzel.
Buraya bayıldım zaten. Sahipleri dünyayı backpack gezmiş bir çift. Mekandan da anlaşılıyor. Kocaman, güzel bir mutfak, tertemiz duşlar, tuvaletler ve bedava mangal. Yani ateş bedava. Zaten hemen karşımız süpermarket, ne istersen al, mangalda pişir. Onca yıldır gezerim, ilk defa böyle bir uygulama gördüm. Mutfak vardır, bazılarında ateş yakıp mangal yapacak yer de. Ama hiçkimse koca bir ızgara hazırlayıp, gelin millet pişirin etlerinizi demez. Bir de eskiden Olympos'ta olan uygulama burada hala geçerli. Buzdolabından aldığını kendin oradaki listede işaretliyorsun, giderken ödüyorsun..
Izgara falan deyince lüks sanmayın. Burada et neredeyse sudan ucuz diyeceğim ama su da bedava zaten. Musluk suyu hemen heryerde içiliyor. Marketlerde şişe suyu var ama çoğunluğu meyveli..Ete gelince yarım kiloluk bir biftek 6-8 lira arası. O kadar ucuz olunca abarttık, iki biftek ve iki de koskocaman köfte attık ızgaraya.
Ertesi gün akşama kadar arabayı beklemekyen başka yapacak bir şey yok. Etrafta bir yerlere gitmek lazım ama nedense et, su, hatta petrol bu kadar ucuzken ulaşım çok pahalı. Hele turlar...Her yerde bir tura gitsek burada ayda adam başı onbini buluruz. Yine de can sıkıntısı ağır bastı, Ersoy, John, ben bir araba çağırtıp yirmi kilometre ötedeki Tenikawa Çiftliğine gittik. Aslında burası çiftlik falan değil, bir vahşi hayat bilinçlenme merkezi. Bu adı ben değil, onlar koymuş. Üçümüze bir rehber verdiler, başladık teker teker kediciklerin bölümlerini gezmeye. Çeşit çeşit vahşi kedi, leopar, çitalar. Leopar dışında hepsinin kafeslerine girdik. Hatta yavru çitalardan birini sevmeme bile izin verdiler. Yani kim dokunmak ister dediklerinde her zamanki gibi ben ben diye zıplayan ben oldum haliyle. Bir Danua kadar bir yavru ama sevince aynı kedi gibi gırlamaya başlıyor. Ben bunu eve götürmek istiyorum dememe bırakmadan ayırdılar beni hayvandan. Bu arada bizim Ankara'daki erkek kedimiz Spike'ı buraya koysak, vahşi diye yuttururuz valla. Ben zaten hep şüphelenmiştim hayvandan..Kendisi sokakta bulunma zaten..

Son olarak kuşların yanına gittik. İki cins kocaman leylek var. Biri hayatımda gördüğüm en çirkin hayvanlardan biri ama o kadar akıllı, o kadar canayakın ki. Dev gibi gagasını asla can yakmak için kullanmıyor, sadece ayakkabı bağlarını ya da gömleğini didikliyor keyifle. Öbürü ise buranın mili kuşu, yaratığa güzel demek hakaret olur. O kadar zarif, muhteşem bir yaratık. Ama huy olarak diğerinin tam tersi, ters, agresif, hatta saldırgan. Güzelliğin laneti işte..

Buranın girişi aslında çok pahalı. 145 rant yani otuz liraya yakın. Bizim ufak bir indirimimiz olunca, 130 ödedik. Bence değdi. Sadece çita mıncıklamakanlamında değil, burada, bu hayvanların yaşamı, davranışları hakkında o kadar çok şey öğrendim ki. Örneğin o dünyanın en hızlı koşan hayvanlarından biri olan çitaların bir tek çakala bile yem olabileceğini. Beslenme basamağında hiç de sanıldığı gibi yukarlarda değiller zavallılar..Kalanını artık gelince meraklısına anlatırım.
Burada çok hoşuma giden başka birşey de resepsiyondaki resimler oldu. Kocaman, siyah beyaz fotokopiler, bir kadın ve birkaç ayrı adamın resimleri..Dolandırıcı ve hırsızların..Sorunca anlattılar. Buradaki hostel ağı birbirine çok bağlı ve bu adamlar birden fazla suç işlemiş tipler. Sırt çantalı gibi gezip, hostellerde kalıp, gözlerine kestirdiklerini soyuyorlar ya da dolandırıyorlar. İşleri bu. Hele biri kaç kere yakalanmasına rağmen bir türlü hapse atılamıyor çünkü yakalandığında hemen avukatını çağırıyor ve mallarını ya da paralarını çaldıkları insanlara ya şikayetlerini geri almalarını ya da paralarını bir daha göremeyeceklerini söylüyorlar. Hepsi de bizim gibi gezdiği için polisle, davayla uğraşmamak, yollarına devam edebilmek için şikayetlerini geri alıyorlar. Amcam durmadan tipini de değiştirdiği için yakalanması zor ama yine de uyarı anlamında ellerindeki resimleri buraya asmışlar. Ben de yayınlıyorum, olur da bunlardan birini görürseniz aman uzak durun, eşyalarınızı sağlama alın.

Akşamüstü tekrar arabaya doluşup, Storms River'a devam ettik.

WILDERNESS

2010-01-23T21:33:00.001+02:00

Bugün arabanın bizi almasını beklerken öğlene kadar vakit öldürmekten başka birşey yapmadık. Aslında bu, tam benim gibi miskinlere göre bir şey. Elimde bir Ludlum kitabı, araba gelene kadar pinekledim, durdum. Ludlum kitapları tam yolculuk için yazmış. Akıcı, hızlı ve çook kalınlar. Oku oku bitmiyor. Ama sıkılmadıktan sonra sorun yok, edebi açıdan bir şey kazandırmayabilir ama zaman geçirmek için birebir.
Arada George'da durduk. Buradan Oudtshoorn'a da gidiliyor. Aslında ben o tarafa gitmeyi çok istiyordum, hem manzara hem de devekuşu yumurtaları için ama böyle bir programla hem zor, hem de servis için ayrı ücret ödemek gerekiyor. O yüzden düşünüp taşınıp, orayı atlamaya karar verdik. Zaten çok istersem, Cape Town'dan bir günlüğüne araba kiralayıp gelmek de mümkün.
Wilderness'ta araba bizi Beach House Backpackers'a gittik. Amerikalı John da bizimle birlikte. Dalıştan sonra hemen arkadaş olduk adamla. San Francisco'da bir şarap ithalat firmasında çalışıyor. İşine bayıldım: Şarap tadımcısı. Özellikle İtalya'dan çok şarap alıyorlarmış. O yüzden hem geziyor, hem şarap tadıyor işte. Ben de isterim böyle bir iş!!
Burada da ayrı bir oda aldık. Aslında ben dormda kalalım diye epey söylendim ama Ersoy gerek yok dedi. Burada özellikle alt kattaki dormun bazı yatakları direk denize bakıyor. Hayatımda hiçbir dormun bu kadar güzel manzarası olduğunu görmemiştim..

Gelir gelmez, çantaları bırakıp hemen önümüzdeki sahile indik. Kocaman dalgalar, rüzgar. Çok yüzülesi bir yer değil ama manzara muhteşem. Sahilde bir sürü insan kocaman oltalarla balık tutuyor, hemen arkadaki tepeden atlayan paraglidecılar da buraya iniyor. Heryerde köpekleriyle yürüyen, denizi seyreden insanlar. Ama nedense kalabalık yok ortada..

Ersoy biraz uyumak istedi, ben de akşam yemeğini oradan almaya karar verdim. Güzel bir braai -yani mangal, grill, bbq-. Sonra biz bir kaç kişi ateş başında oturken, diğerleri bilardo ve tekilaya başladılar. Benim içmeye niyetim olmamasına rağmen ısmarlanınca iki-üç tane de ben yuvarladım. Sonra genç tayfa çıkınca Annie'yle muhabbete başladık. Buranın sahibi İrlandalı Annie ve kocası. Annie birkaç yıl önce gelmiş İstanbul'a. Hala anlatırken gözleri buğulanıyor, aşık olmuş bizim deli şehre. Konuştuk,konuştuk..Ta ki benim gözler kapanmaya başlayana kadar...

MOSSEL BAY

2010-01-21T21:31:00.001+02:00

Bugünün nasıl geçtiğini hiç anlamadım. Sabah zar zor kalktım, giyindim. Çayımı içeyim, uyanırım dedim ama çayımı da ağzıma almamla püskürtmem bir oldu, o kadar sıcakmış ki ağzım tamamen kavruldu. Üstüne üstlük bluzlardaki lekeler çıkmamış, bir de hava fena olunca sıfır moralle başladım güne. Hani her terslik üstüste olur ya..İnsanı çıldırtmak için..
Hava bozuk falan diye ağlamadan çıktık Amerikalı John'la yola, limana doğru. Hava o kadar kötü ki, dalamazsak ne yaparız diye düşündük epey. Bir de benim aklımda çamaşır suyu bulma derdi. Muhabbet ede ede, yokuş ine çıka limana gelmemiz yirmi dakikayı buldu. Geldiğimizde yalnız olmadığımızı gördük. Bir sürü insan toplanmış, dalış için bekliyor. Para ödemekti, ufak bir brifingdi derken bizim tekne geldi. Toplam onbir kişiyiz, tekne pek ufak gözüktü gözümüze. Bir de bir İspanyol çift var, neredeyse tek kelime ingilizce anlamıyorlar. Bana kaldı yine haliyle tercümeler..Tekneye binince sığdık ama hava hala fena, moral sıfır bende. Bu havada köpekbalıkları bile çıkmaz ortaya diye düşünüyorum. Koyun karşısına gidip demir attıktan sonra da karşımıza ilk yarım metrelik bir bebek balık çıkmaz mı? Bende bitti tüm büyük beyaz görme ümitleri haliyle..İlk gördüğüm bu olursa dedim kendi kendime. O sırada bir yavru daha geldi ama allahtan bu biraz daha büyük, iki metre kadar. Şansım dönüyor galiba derken seslendiler, ilk grup suya diye. Altı kişi hemen atlayıp giyindi, girdiler kafese. Ben beklemek istedim, hareket artar diye düşündüm o an nedense. O kadar köpekbalığı belgeseli seyrettik haliyle..İlk grup giydi dalış elbiselerini, girdi kafese..Bekliyoruz gelsin diye vatandaşlar..Geldiler en sonunda hem de nasıl. Kocaman, 3-3,5 metrelik köpekbalıkları..İki balıktan sonra sıra bize geldi, girdik kafese. Geldi gelecek derken bir başladılar, bir- iki derken etrafımızda dev gibi sekiz tane köpekbalığı toplandı. Hele biri pek agresif, her tarafındaki yaralardan belli zaten ne kadar sinirli olduğu. Yara izleri yüzünden ona scarface adını taktım, öyle de kaldı. Scarface biraz sonra ne kadar sinirli olduğunu hepimize kanıtladı. Yemleri dubasıyla yemekle kalmadı, içinde bulunduğumuz kafese de saldırdı. Bir saniye önce elimin olduğu yerde onun diş izlerini gördüğümde korkmadım değil. Ama korkmaktan çok eğlendim. Parmaklarımı yemediği sürece hiç sorun değil. Yine de anlaşılan bizim hatun- dişiydi bu arada- sinirini alamamış, gidip bu sefer kafesin altını yemeye çalıştı..

Sonuçta hayatımda yaptığım en güzel, en eğlenceli şeylerden biriydi. Bence sırf bunu yapmak için bile buraya gelmeye değermiş. Korkutucu derseniz, evet, korkutucu. Ama Scarface bu kadar saldırmasa o kadar çok hoşuma gidermiydi, bilemiyorum. Bir yandan da şans, gidip, saatlerce bekleyip görememek de var. Bence kokumu aldı hayvanlar..Etli butlu Türk, bir daha nereden bulacaklar??
Geri dönerken John'la tek konuştuğumuz köpekbalıklarının ne kadar muhteşem yaratıklar olduğuydu. Parayla pulla ölçmek mümkün değil.
Buraya dün geldiğimizde ilk yaptığım şey çıkıp etrafı dolaşmak oldu. Minibüsle gelirken bir kısmını görmüştük ama yine de biraz bacaklarım açılsın, arada da markete gidip alışveriş yapayım dedim. Kaldığımız yer hemen merkezde ama burada pek merkez falan da yokmuş zaten. Ana caddede birkaç dükkan, aşağıda alışveriş merkezi yavrusu bir yer, o kadar. Sokaklarda da o kadar az insan var ki, hani nüfus sayımı falan mı var diye sorasım geldi. Yine de şehrin güvenli olduğu hemen belli oluyor. Bir çok evin duvarları bırakın elektrikli telleri, yok gibi. Armed Response tabelaları da çok az.
Kaldığımız yer Mossel Bay Backpackers. Hoş, temiz bir yer. Aslında burası üç ayrı bölümden oluşuyor. İlk bina dormlar.(Yani yatakhane, türkçesi var ya da yok bana dorm demek daha kolay geliyor.)Mutfak, oturma odası orada. Hemen arkasındaki ikinci binada bizim kaldığımız iki- dört kişilik odalar var. Yan tarafta ise ufak bir bahçe ve küvet kadar bir havuzun etrafında lüks odalar. Biz orada kalmamamıza rağmen havuzu kullanabiliyormuşuz. Biz havuzu değil ama havuzbaşındaki bedava wi-fi'yi kullandık! Ofisteki bilgisayarda internete girmenin on dakikası on rand, yani iki lira..Biraz pahalı geldi haliyle. Zaten benim yanımda iki yıl önce Tayland'dan aldığım, hafızası az olsa da hala süper çalışan minik laptopum var. Nasıl olsa para etmiyor, hem herşey de parmak hafızalarda..Çalınma korkusu olmadan getirdim rahat rahat buralara..O yüzden genelde geceleri, ortalık sakinleyince yazmayı planlıyorum. Bir nevi meditasyon..

Burada kaldığımız yerde iki şeye bayıldım. Biri mutfak. Gayet düzenli, tabak, bardak, tencere, ne ararsan var. Mikrodalga fırın bile. Uzakdoğu Asya, Hindistan falan derken unutmuşum insanın kullanabileceği bir mutfak olmasının, arada kendi yemeğini yapabilmesinin rahatlığını..Gözünü seveyim Güney Amerika hostellerinin. Seneye oradayım valla..

Diğer bayıldığım şeyse bahçedeki champa ağaçları oldu. Bayılırım champaya. Kırmızısı, beyazı, sarısı..İnanılmaz güzel kokar o yapma gibi duran çiçekleri. Akşam altında oturup biramı içmek tam bir keyif oldu benim için. Yıllardır niyetlendim bir tane getirmeye ama olamadı ne yazık ki. Zaten zavallı bizim memleketin kışına dayanamaz.
Diyeceğim odur ki: Mossel Bay'e köpekbalıkları dışında gelmek için bir sebep yok. Ama yapacaksanız da Gansbaai yerine buraya gelin derim. Orası kadar kalabalık değil, balık da belki daha fazla var burada..
Yarın Wilderness'a gitmeye karar verdik. Bir tabiat parkının hemen yanında ama beni cezbeden aslında adı oldu. Böyle güzel bir isim var mı? Bakalım ismi kadar güzel mi?

CAPE TOWN

2010-01-20T19:12:00.002+02:00

Burada iki gece daha kaldık, iki gün boyunca da Arda ve John bizimle birlikte koşturup durdular. Merkezdeki turizm ofisine gittik önce. Gördüğüm en iyi organize olmuş ofisti gerçekten. Zaten ödül bile almışlar. Hakediyorlar bence. Namibya derken hemen alt katındaki Air Namibya/ turizm ofisini de bulduk. Vize için Pretoria'ya gitmeye hiç gerek yokmuş, buradan almak beş dakika sürüyor..Oradan Botswana konsolosluğunu da bulduk. Meğer taşınmış, epey yürüdük,bulduk bulmasına ama öğle tatilindelermiş. Mozambik konsolosluğu da yakın olunca vizeyi soralım dedik. Sorun değil, yirmibeş dolara ister buradan, ister kapıdan alın dediler. Ne güzel iş ya..Kafam çok karışmıştı memleketten ayrılmadan önce bu vize işleri yüzünden. Akşamüstünü de alışverişle geçirdik. Bizi bir outlet merkezine götürdüler. Ersoy bir çift Salomon ayakkabıyı çok beğendi ama şans işte,sadece benim numaram varmış. Eh tabii, ben kaptım ayakkabıları:))) Sonra da oranın en büyük alışveriş merkezine gittik. Yanlış anlaşılmasın, tek gittiğimiz mağazalar Cape Union Mart ( Outdoor mağazası) ve kitapçılar oldu. Bizim son dakika alışverişleri için. Bana ufak sırt çantası, sivrisinek koruması falan gibi..Yalan söylemeyeyim, arada başka şeylere de gözüm kaymadı değil ama nasıl olsa yanıma almam, hatta giymem mümkün olmayacak, sonraya bıraktım.
O gece akşam çok yakın bir aile dostlarının oğlunun doğumgünü kutlanacaktı. Restoran şehrin dışında, penguenlerin olduğu yere çok yakın olduğu için erken çıkıp penguenleri görmeye gittik. Daha önce Patagonya'da da görmüştüm ama bu kadar yakından değil. Hatta bir sürü yumurta bile gördük. Burada penguenler kendilerine ayrılan bir alan içindeler. Ama bazı yaramazlar kapının yanında açımasını bekleyip, hemen dışarı kaçıyorlarmış. Ne yapacaklarsa?? Çok eğlenceli hayvanlar..
Oraya giderken Arda bir balina gördü. Şansa bak..Hiç zamanı değil bu aralar ama gördü işte. John arabayı çekti kenara bakalım diye ama bir daha ne kadar arandıysak da göremedik.
Akşam yemeğini harika bir restoranda yedik. O gece de iyice doyduk kalamara, karidese, ve bendeniz bir de pirzolaya..Bruce ve Hillary çok tatlı insanlardı, çok eğlenceli bir akşam geçirdik. Acilen buradan ayrılmamız lazım, zaten kilo almış durumdayım, burada her geçirilen gün bir kilo demek..
Ertesi gün trenle şehre inip, daha önce baktığım rent a car şirketine gidelim dedik. Ama son anda gitmeden birşey içelim diye oturduk ve orada fikir değiştirip, BazBus bileti alalım dedik. Araba çok az daha pahalıya çıkıyor ama önemli bir miktar değil. Daha çok tembelliğimize geldi sanırım. Telefon edip, yerini öğrendi Arda. Sea Front'taymış. Dolmuşla oraya gitmek, yeri bulmak onbeş dakika, biletleri almak da on dakika sürdü. Merkez ofisten alınca 240 rant, yani elli lira kadar daha az ödedik. Böylece ertesi gün yola çıkmaya karar verip, deniz kenarından Water Front'a doğru yürümeye başladık. Burada deniz kenarı yepyeni lüks apartmanlarla dolu. Fiyatlarını düşünmek bile istemem ama gerçekten güzeller.
Water Front'a varmak sandığımdan uzun sürdü, çok hoş bir yürüyüş ama vardığımızda hem çok aç, hem de susamıştık. Arda bizi Ocean Basket'a götürdü. Bu restoran zinciri epey yaygın ve adından belli olacağı üzere deniz ürünleri veriyor. Burası için belki süper ucuz değil ama bence bize göre bedavaya yakın. Bizde o fiyata deniz ürünü verseler, herhalde aşırı yemekten erkenden ölüp giderdim.
Şansımıza tam kenarda, açık havada bir masa da boştu. Onca yolu yürüdüğümüze elli kere değdi, üstüne acıktığımız için ne var ne yoksa hepsini süpürdük.
Oradan çıkıp alışveriş merkezine, büyük bir kitapçıya gittik. İçinde kafesi de var. Ve en hoş yanı, istediğin kitabı alıp, istediğin kadar okuyabiliyorsun ve hiç kimse sana ne yapıyorsun demiyor. Burayı halk kütüphanesi gibi kullanmak mümkün. Ama kitap fiyatlarını gördüğümde sebebini anladım. Ben bizdeki kitap fiyatlarını pahalı bulurum, burada resmen uçmuşlar. Yine de bir fauna- flora kitabı almadan çıkamadım. Benim zayıf yönüm de kitaplar ne yazık ki. Üstelik bir şey gördüğümde ne olduğunu anlamayı seviyorum. Limanın yerleşik fokunu da gördükten sonra akvaryuma doğru gittik ama kapanmış. Burada akşam beşbuçuk- altıdan sonra sokakta kimse kalmıyor zaten. Sağolsun John gelip bizi aldı, eve götürdü.
O kadar yemeğin üstüne tekrar yiyemem dedim ama Wade'in yaptığı noodle'ı görünce uçtum resmen. Herşeyin üstüne kajuları da eklemiş, inanılmaz bir yemek yapmış. Zaten kendisi madalyalı bir şef olduğundan- valla şaka değil, üçü altın, altı tane madalyası var- onun elinden yemek yemek ayrı birşey. Off ya diyorum, bilsem ben memleketten neler getirirdim onlara..Ah ah..Buraya gelecek olan olursa bana mutlaka haber versin.
Eşyaları toplayıp, yattık demek isterdim ama yatan Ersoy oldu. Ben gecenin bilmem kaçına kadar Arda'nın başını şişirdim..Ya da inşallah şişirmemişimdir.

İSTANBUL- DUBAİ- CAPE TOWN

2010-01-18T18:48:00.002+02:00

Dubai'ye gecenin bir yarısı geldik. Havaalanı yepyeni. Çok fazla birşey olmasa da ben iki uçtaki restoran- barları bulunca çok sevindim. Çok pahalı olsalar da hem sigara içilebiliyor, hem de wi-fi internet var. Cennet gibi geldi. Tabii saatlerce beklemek, hem de uykusuz, cennette bile zordur ama atlattık yine de. Üstelik burada hem sigara hem içki bizim havaalanına göre çok ama çok ucuz- barlarda değil, dükkanlarda..Yine de aklınızda bulunsun, burada tabii ki rakı yok ve bizde Duty Free'den alınsa bile havaalanında el koyuyorlar-mış. Nasıl mantıksa artık....O kadar istememe rağmen Cape Town'a Arda'ya bir rakı almaya cesaret edemedim. Sırf alırım da el koyarlar, güzelim rakıyı imha ederler diye.

Neredeyse on saatli yolculuğun hemen hepsini uyuyarak geldim. O kadar yorulmuşum, uykusuz kalmışım ki Dubai havaalanında. Bir ara uyanıp yemek yedim, azıcık televizyon seyrettim ve yine uyudum.
Akşamüstü saatlerinde Cape Town'a indik. Daha pasaporttan geçmeden camdan aşağıdan birinin el salladığını gördük. Arda olmalı dedik. Henüz şahsen tanışmadığımız arkadaşımız. Aslında tam olarak bir arkadaşımızın arkadaşı ve artık buraya yerleşmiş. Onu görünce içim nasıl da rahatladı ama. Tek başımıza, karşılayan olmadan ilk defa bir yerlere gelişimiz değil tabii ki ama yine de tanıdık biri olması çok iç rahatlatıcı.
Pasaport kontrolde epey kuyruk olmasına rağmen bize sıra çok çabuk geldi. Daha önce her kimden duyduysam, buraya girişte dönüş bileti bir aydan daha sonra bir zamanaysa sorun çıkabiliyormuş. Bize ne zaman dönüş dediklerinde iki buçuk ay sonra dememize rağmen daha fazla soru sorulmadan girdik ülkeye.
Çıkar çıkmaz Arda ve John'u gördük. İyi ki bizi almaya gelmişler, havaalanının her yeri inşaat halinde. Biz otoparkı bulana kadar yıllar geçerdi.
Wade ve Arda'nın evinde misafiriz bir kaç gün. Alışık değilim sırtçantasıyla gezerken bu kadar lükse ama nasıl da iyi geldi.
Akşama doğru arabayla çok güzel panoramik bir yoldan biraz şehrin dışına gittik. Burası Cape Town'da en iyi pizza yapan yermiş. Ben buna daha çookk şehir eklerim. Yıllardır yediğim en güzel pizzaydı, hatta daha iyisini yiyip yemediğimi hala hatırlayamıyorum..

İSTANBUL- DUBAİ

2010-01-18T03:48:00.002+02:00

Yine kış geldi, bize yol gözüktü. Afrika'ya gelme fikri nereden çıktı hiç hatırlamıyorum ama olabilir falan derken iki hafta önce biletleri almamızla yolculuk kesinleşti. Ve hatta yola çıktık ta Dubai'ye kadar geldik bile. Şu anda havaalanında beklemedeyiz. Fazla şarjım olmadığı için bu sefer uzun uzun yazamayacağım ama keyfimiz yerinde, ikimizin de fena halde uykusu olması dışında bir sorun yok. Aslında uzanılabilecek koltuklar var ama bu oturduğumuz yerde sigara içilebildiği için sanırım uçak saatine kadar buradayız. Ersoy çayını, ben biramı içiyorum..Güneş doğmak üzere, ezan şimdi okunuyor..
Detayları akşama Cape Town'dan yazarım artık..

AFRİKA FİKRİ...

2010-01-17T18:44:00.000+02:00

Bileti alalı fazla olmadı..Sanırım üç haftadan daha az. 17 Ocak İstanbul'dan yola çıkarak ertesi gün akşam Dubai aktarmalı olarak Cape Town, Güney Afrika'ya varış. Bu sefer biletleri Emirates'den aldık. THY direkt uçtuğu için fiyatları da uçmuş. Diğer havayollarından Emirates, Qatar ve Air Egypt'ın fiyatları ise beşyüz euro civarında dolaşıyor. Doha havaalanında evelki yıldan kötü anılarım var. Ufak, sıkıcı, fazla imkanı olmayan bir havaalanı ve hayatımda gördüğüm en kötü sigara içme odalarından biri orada. Emirates en azından Dubai'de bekletiyor. O ikisiyle Air Egypt arasındaki fiyat farkı sadece otuz euro olunca karar vermek zor olmadı. Esra'nın İspanya'ya gitmesi ve biz gitmeden hep beraber bir yemek yemek istememiz de eklenince biletleri 17 Ocak- 23 Mart İstanbul- Cape Town gidiş dönüş olarak aldık.
Afrika nereden çıktı diye sorarsanız...Hiçbir fikrim yok aslında. Bu yaz bana birileri bu sene yolculuk nereye diye sorduğunda, bilmem, belki Afrika demiştim. İyiki de demişim. Öyle deyince öyle kaldı ve biz de kendimizi Afrika'ya giderken buluverdik işte.
Son durum: Ersoy kontrol etmiş, Air Egypt daha da ucuzlamış. Dolduramadılar anlaşılan uçakları..Neyse, ucuz falan ama o kadar daha beklemek istemezdim zaten. Bilet aldıktan sonra beklemek her dakika daha zor geliyor bana..

SON ZAMANLARDA

2009-12-10T02:46:00.002+02:00

Son zamanlarda yine bir sürü yere gittim, hayat hızlı geçiyor..Ve ben yetişemiyorum bazen..
Arada Tunus yaptık, hala yazmaya çalışıyorum. Bitince neden oralarda yazamadığımı anlarsınız..
Oradan Ankara ve Çamkoru'da kafa kampı..
Son olarak yarın Barcelona'da sadece keyif yapmak için yola çıkış..Müze falan yok,sadece uyku ( oranın uykusu tatlıdır), yemek ve gezmek..
Acısız bir gezme anlayacağınız...
Ama bakın facebookta ne yazdım:
"Çanta hazır, ben hazır..Uçak saati beklemek zor...Yarın öğlende herkesin şerefine bir Barselona birası içerim artık..Grupsuz, işsiz güçsüz..Sadece keyif işte.."
" Bu gece tam nostalji gecesi..Önce Erhan taa 99'da depremden sonra İspanyol hastanesindeki fotoğrafları buldu, hepimizin gençlik halleri..Sonra eve geldim, sırtçantamda bir kaç yer açılmış, oturdum onları tamir ettim. Lafı kolay, çanta tam 13 yıllık..96'da Güney Kore'ye gitmeden Selim dayım hediye etmişti. O zamanlar nerde bizde o çantayı alacak para??"
"O günden sonra çantam beni dünyanın her yerine taşıdı. Güney Amerika'dan Kamboçyalara, Borneolara, Nepal'e, Hindistan'a geldi. Arada Avrupa'yı kimbilir kaç kez turladı..Birkaç yeri açıldı diye onu hayatta bırakmam..Şimdi benimle Barselona'ya geliyor ama bu son yolculuğu değil. Daha Afrika'ya da dayanır eminim..Çok sağol dayıcığım benim....."
Yaa işte böyle..Daha ne eğlenceli detaylar var ama sonra. Saat 3 oldu ve ben 6,5'ta kalkacağım..Umarım..
Yarın görüşürüz:))

SAHRA ÇÖLÜ

2009-11-16T07:34:00.000+02:00

Sabah 8'de kahvaltımızı yapmış olarak otelin önüne çıktığımızda Ahmet bizi bekliyordu. Öğlen yemeğini yediğimiz Ghomrassen'e, Ksar El Hallout, Beni Ghdir vadisinden geçerek geldik.
Matmata'dan ilk çıkışta yol Atlas dağlarının eteklerinden geçiyor. Tepelerin hemen ardında deniz görülüyor. Deniz bu kadar yakın olmasına rağmen kışın hava çok soğuk. O yüzden insanlar yüzyıllardır toprağın içini kazarak oralara saklanmışlar ya zaten. Bu sadece turistik otellere yönelik bir atraksiyon değil anlayacağınız. Yolda bir sürü ev görülüyor tepelerin içine kazılmış..
Arada Ersoy fotoğraf çekmek isteyince duruyor Ahmet. Bana da bitkileri gösteriyor. Ama Akdeniz iklimi, ne olacak? O söylemeden ben diyorum dağ kekiği, biberiye diye. Bizde şuna kullanılır, aa bizde de ...şeklinde muhabbet ediyoruz. Muhabbet derken şakır şakır konuşuyoruz sanmayın. Onun ingilizcesi çok az, bizim de arapça ve fransızcamız ama anlaşıyoruz işte.
Yol üstünde bir tepede kocaman bir dinazor heykeli var. Dünyanın önemli jurassic bölgelerinden biri de buralarda. Şaşırmamak lazım, Afrika burası. Üstelik buzul çağı öncesi aynı Amazonlar gibi tropik ormanlarla kaplı olduğu da biliniyor. Bugünkü çöl hali kimseyi şaşırtmasın, buralardan hala dinazor fosilleri çıkıyor. Yol üstünde bir de manzara noktası var. Tepeden Toujane köyü görülüyor. Manzara harika ama köyde pek bir şey beklemeyin. Sadece ışığı iyi yakalarsanız harika fotoğraflar çekmek olası. Benim asıl hoşuma giden hemen yol üstünde kalan, önünde bir yığın zeytin olan zeytinyağı fabrikasıydı. Fabrikaysa köy değirmeni işte.
Oradan Ksar El Hallout'a devam ettik. Ksar kelimesi burada bir çok yer için kulanılıyor, Berberilerin kendilerini ve yiyeceklerini kotumak için özellikle sarp kayalıkların tepesine, aynı arı kovanları gibi inşa ettikleri kaleler demek. El Halouin'de ilk defa başka bir 4x4'le karşılaştık. Fransızlar vardı. Bunlara giriş falan ödemek gerekmiyor. Ama buraya giden olursa oradaki bekçiye benim için bir-iki dinar versin. Adamcağız bahşiş için çalışıyor ama ben o kadar suratsızdım ki bana hediye ettiği çiçeklere karşılık ona yarım dinar falan verdim. Sonra da çok pişman oldum. Öbür dolandırıcılardan sonra o kadar da iyi gelmişti ki bana...
Bir sonraki durağımız Ksar Haddada oldu. Burası o kadar iyi korunmuş ki, bir kısmı bir otele çevrilmiş. Ama geri kalanı olduğu gibi korunuyor. Merak edenler için: Burası Star Wars I, the Fantom Menace'taki Tatooine gezegeninin Mos Espa köyü:))
Böyle böyle gezerken saat onbir buçuk gibi oldu. Ahmet öğle yemeği vakti dedi. Erken ama olsun, sonuçta adam buraları bizden iyi biliyor. Belki daha sonra yemek yiyecek bir yer olmayacak. Sonuçta burası çöl ve öyle her iki adımda bir restoran yok.
Yemeği Ghomrassen diye bir köyde, ufak bir restoranda yedik. Ahmet ne yemek istediğimizi sordu, girişte tavuk görmüştüm, tavuk dedik. Salata eh işteydi ama kızarmış tavuk gerçekten güzeldi, anasonlu kızartmaları çok sevmesem de rakı gibi geldi tadı.
Çölde restoran yok diyorum ama her köyde okul var. Hükümet politikası, ne kadar küçük olursa olsun, her köyün kendi okulu, elektriği ve içilebilir suyu var. Buradaki ATM bile gayet yi çalışıyordu.
Buradan köy yollarını takip ederek Ksar Guermessa'ya geldik. Biraz tırmanmak lazım ama manzara gerçekten değer. Çıkış ve iniş yolu ayrı. Ama çıkış yolundan 4x4'lerden başka aracın geçmesi imkansız. İniş ise gayet düzgün. Normal arabayla gelinirse, inişten çıkmak lazım.
Burada ilgimi manzaradan başka taşlar da çekti...Bazılarında kristaller, bazıları parlıyorlar..Tabii ki elmas falan değil..Sadece burada eskiden su varmış ve o parlayanlar da sadece mika..Ersoy fena korktu beni taşları karıştırırken görünce, haklı adam, buralar akrep doludur. Ama unuttuğu şey kış mevsiminde olduğumuz..Ben ise nereden bileyim daha o taşlardan çok göreceğimi??
Ufak vadilerin içinden geçerek çöle doğru ilerlemeye başladık. Burada da hurma yetişiyor ama çok ufaklar. Hayvanlar için yem olarak kullanıyorlarmış.
Artık ufaktan kum ve kumu, yani çölü tutmak, yani daha fazla ilerlemesini engellemek için kurulmuş barikatları görmeye başladık. Çöl ortasında verdiğimiz molaya kadar ben siestamı yapmayı tercih ettim. Yanlış anlaşılma olmasın, yollar korkunç, hoplaya zıplaya gidiliyor ama ben Hindistan, Bolivya otobüslerinde uyumuş insanım. Bana vız gelip tırıs geçiyor bu zıplamalar.
Molada gözümü açıyorum, gerçekten de çölün ortasındayız. Yolumsu izin kenarında bir baraka, gençten bir adam kahve satıyor. Ama içerisi gölge ve adamcağızın yavru bir de kedisi var. Burası en yakın köye otuz kilometreden fazla ve gencin motoru bile yok. Gece de burada kalıyormuş. Böyle bir yerde kala kala filozof olur insan.
Ama gerçekten çok güzel kahve yapıyor. Yine de siz siz olun, benim yaptığım salaklığı yapıp "Süt??" demeyin. Tabii ki yok, elektrik bile yok ki.
Tuvalette çok şaşırdım. Tamam, alaturka, su yok ama tertemiz. Bizimkilere ders olmalı bu genç adam. Demek ki temiz olması için illa şakır şakır sularla yıkamak gerekmiyormuş..
Tuvalete gitmenin bir yararı da çöl çiçeklerini görmek oldu. Şu anda adlarını hatırlayamıyorum ve bundan çok utanıyorum ama inanılmaz güzel koyu pembe ve beyaz çiçekleri olan çalıcıklar var burada. Herhalde yazın görmek mümkün olmaz...
Bu arada Ersoy fena bozuk çalıyor, nasıl çöl burası, nerede kumlar diye..Arkadaşlar, her çöl kum dağları demek değildir. Dünyanın en kuru çölü Atacama'dır ve hiç kum tepesi yoktur orada. Tecrübeyle sabit...
Yol uzun. Dün gece Ahmet haritada göstermişti, akşam kalacağımız yer olan Ksar Ghilane'ye aslında karayolu da var ama neredeyse geldiğimizden fazla yolu geri dönmek gerekecek. O yüzden çölden gitmek daha mantıklı (ve de bana göre eğlenceli). Aslında böyle yaparak Ksar Oueld Soultane gibi bazı yerlere gitmemiş oluyoruz ama çok istesem de çölde bir geceden fazla geçirmeye vakit yok. Bir daha gelirsem Ksar'ları da zaten görmüş olacağım için kendimi bir haftalığına falan çöle atmak niyetindeyim. Tabii ki işinin ehli bir rehberle...
Akşamüstü Ksar Ghilane'ye geliyoruz. Burası için o kadar çok şey anlatılıyor ki kitaplarda. Çölde bir vaha..
İlk önce Ahmet bizi otele götürüp çadırımızı gösteriyor, bu akşam çadırda yatacağız. İşin raconu bu. Burada tabii ki dört yıldızlılar da var ama biz ekonomik adamlarız. Çadır Berberi çadırı!! Anlatırım detayları..Ersoy'la dolaşırken o yıldızlı yere de gittik. Adamlar manzara için bir kule bile inşa etmiş, kocaman bir yüzme havuzu, klimalı çadırlar..
Çantaları bırakıp, vahanın merkezine, sıcak su kaynağına gittik. Her yer hurma ağacı, bahçeler dolusu..Vahanın merkezinde gerçekten bir sıcak su kaynağı var. Ufak ve çok sığ ama var. Gelmeden önce ben girmeyi düşünüyordum ama çevredeki amcaları ve bakışlarını görünce denemek bile istemedim. Üstelik sağı solu dükkan ve restoran dolu. Tabii ki burası benim naifçe hayal ettiğim yer değil. Bu kadar turistik bir yerin sakin olabileceğine inanabilmem bile bence hataydı. Sonuç: Banyo falan yok. Buraya yirmi yıl önce gelmek lazımmış...
Sıra meğerse deveye binip gün batımı seyretmeye gelmiş bu arada. Ben bu detayı atlamışım. Ben deveye BİNMEM çünkü. Hayvanları severim, ata, file, deveye de binmişliğim var. O yüzden de binmem diyorum. Bu korku değil, sadece hoşlanmıyorum. Hele deve tepesinde kilometrelerce gitmek..Belki çölün ortasında günlerce gideceksin dense tamam ama bir saat git, gel. Yok, hiç bana göre değil. Ben oturup su başında hayallere dalmayı tercih ederim bir kere. Elimde sigaram, biram...Pardon yanlış oldu, alkolsüz bira demek lazım. Havuz başı restoranında alkolsüz bira var sadece. Denedim, iğranç. Bira alkolsüz olsun diye yapılmamış ki..Kim icat etmişse artık..
Anlaşılan Ahmet'in içi rahat etmedi benim yalnız kalmama, "Önemli değil, Ersoy deveyle gitsin, ben seni arabayla götürürüm" dedi. Peki, o olur. Ersoy'u devesine bindirip yolladık, Ahmet'le buluşmama hala vakit var.
Bu arada deveye binmek çok çok fotojenik. Benim gibi gıcık değilseniz mutlaka yapın. Ben sonradan pişman olur gibi oldum, en azından fotoğraflar için...
Nerde kaldık?? Evet, hala vakit var..Gün batımı seyredeceğim ve hala biram yok. Aklıma geldi, madem turistik otel var, o zaman bira da vardır..Hemen yandaki otele gittim, EVET!!! Ama en mini boylardan..Hani Nescafe'nin ince uzun soğuk kahve kutuları vardır ya..Onların yarısından biraz daha büyükler. Üç tane alıp attım çantaya. O sırada Ahmet beni arabanın yanında bekliyordu. Bindik, hoplaya zıplaya gittik Ersoy'ların geleceği Roma kalesine. Epey dolanmamıza rağmen yine de develerden hızlı gittik. Çünkü Ahmet baktı benim hoşuma gidiyor, ne kadar tepe varsa, hepsine çıktık, indik. Arada yüreğim ağzıma gelmedi değil ama olay bu işte. Korkacaksın ki adrenalin salgılansın. İşin eğlencesi korkmakta. Günün birinde korkmaktan vazgeçersem üzülürüm o yüzden. Buna adrenalin bağımlılığı deniyor ya!!
Roma kalesi- ki aslında kale değil, korungah demek lazım- ok..İyi işte..Ama Ahmet baktı bizim o kadar hoşumuza gitmedi, Ersoy da deveyle dönmek istemiyor, bizi yine dağ tepe yapıp başka bir yere götürdü. Burada kum, çöl çok daha güzel..
Kızıl kumu bir bira kutusuna doldurup çalmadan edemedim..
Otele döndüğümüzde bir sürü başka grubun gelip etrafımızdaki çadırlara yerleşmiş olduklarını gördük. Hepsi ya Alman ya da Fransızdı. Ve bütün yabancılar arasında en genci bendim, düşünün artık yaş ortalamasını. Akşam yemeği otelde dahildi. Önce benim çok beğendiğim, tavuk suyuna bulgurlu bir çorba, sonra sevmediğim kuskus ve meyve. Allahtan ekmekler güzel de sadece çorba bile yetti bana.
Yemekten sonra eğlence dediler, bara gittik. Bu tip şeyler hep müşteriler içki içsin,müessese para kazansın diyedir ama ben zaten hem biraz şarap, hem de sigara içmek ve içerken de donmamak istemediğim için zaten gidecektim. Ersoy'la bir şişe roze şarap aldık, o sırada şöförler, rehberler ve otel çalışanları çalıp, söyleyip, dansetmeye başladılar. O zaman anlaşıldı, müşteriler için değil, kendileri içinmiş. Herkes kaçıp gitti, en son biz kalktık ama müzikleri gecenin geç saatlerine kadar sürdü.
Biz de çadıra gittik ama Berberi çadırı dedikleri şey ince, siyah yünden bir şey. Kapıya da aptal bir battaniye asılmış, içerde ise dört tane tek kişilik yatak. Çarşaflar ve birer battaniye ile. İnsan donar burada ama anlaşılan sivrisinekler donmuyor. Ya da benim geldiğimi duydular, hepsi burada. Ama elektrik için fiş falan yok, elektrik son derece anlaşılabilir sebeplerden dolayı jeneratörden ve o da saat 11 gibi kapatılıyor. Ersoy alta, üste battaniyeler koyup bir koruma duvarı oluşturdu, ben de yattım ama bu ağırlıkla, üstelik dışarda yıldızlar pırıl pırıl parlarken içerde yatamam ki.
Aldım elime kağıdı, kalemi, son kalan JB dostumu çıktım dışarı. Hemen ilerde bir ateş gördüm, gittim. Almanlarmış, çadırda kalıyorlar. Hiç utanmadan sordum, ateşinizi paylaşabilirmiyim diye. Hemen davet ettiler. Biraz konuştuk, motokrosçular. Bir arkadaşlarının buradan yirmi kilometre ötede motoru bozulmuş, şansına yanında bir ağaç kurusu varmış, orada sabahı bekliyormuş. Yine şanslı dedim, en azından depoda benzin var, ağacı yakar siz sabah gidene kadar dedim. Meğer onlar da aynı şeyi söylemiş..
Öyle muhabbet ettik denemez. Ediyorduk aslında..Ta ki benim Türk olduğumu öğrenene kadar. Almanca bilmememe inanamadılar. Bir kadının dünyanın neredeyse her yerini gezmiş olduğuna inanamadılar. Çok iyi ispanyolca, ingilizce bilmeme, dilbilimden mezun olmama, içki,sigara içebilmeme, ve de en korkuncu başımı örtmememe inanamadılar.
Hayatımda ilk defa Türk kızları hakkında önyargılı insanlara rastlamadığım halde onların cehaleti beni çok rahatsız etti. Gidip, ateşsiz, soğuk çadırımın önünde oturmak daha rahat geldi. Aldım popomun altına kapı niyetine kullanılan battaniyenin bir kısmını, sarındım örtülere, seyrettim sevgili yıldızlarımı..
Sanırım hayatta daha çok sevdiğim hiçbir şey yok......
Saatler sonra Ersoy beni kapının önünde neredeyse donmak üzere bulduğunda hala ben "Bırak, yıldızların altında uyuyayım" diyormuşum..
Ölümüm yıldızlardan olacak..

EL JEM VE MATMATA

2009-11-15T04:41:00.003+02:00

Sabah erkenden çıktık. Resepsiyon görevlisi bile lobide battaniyesine sarılmış, uyuyordu. Anahtarı bırakıp çıkarken gittiğimizi bile duymadı. Yürüyerek tren istasyonu çok yakınmış zaten, beş dakika da varıp, saat 8:10 trenine bilet aldık. Bu sefer yolculuk bir saat bile sürmeyecek, bilet de ,kişi için 5,900 dinar tuttu. Niyetimiz El Jem'i görüp, bugün günışığı izin verdiği kadar güneye, çöle doğru inmek. Matmata'ya kadar gidebilmeyi umuyoruz ama buradan sonra tren yok. Sadece otobüs ve dolmuşlar var ama dolmuşlar hem daha sık, hem daha hızlı. Zaten bugün gideceğimiz yer kadar otobüs olduğunu sanmıyorum. Varsa da günde en fazla iki seferdir, yakalamamız zor.
El Jem çok yakın, yol bir saatten az sürüyor. Geldiğimizde çantaları bırakacak yer baktık, yok. Daha doğrusu tren görevlisi bırakabileceğimizi söyledi ama gar, tren saatleri dışında kapalıymış. O kadar sık sefer olmayınca..Çaresiz yüklendik çantaları ama meğer anfitiyatro çok yakınmış. Hemen girişte de dükkanlar, restoranlar var. Birine çantaları bırakıp, bırakamayacağımızı sorduk, tabii, bırakın dediler. Orada hazır oturmuşken birer de kahve içip, girdik tiyatroya. Bilet kişi başı 7,000 dinar, artı olarak da her zamanki fotoğraf makinası ücreti, 1000 dinar. El Jem için ne diyeyim? Çok çok güzel ve çok iyi korunmuş. Şu resimlere bakın:

Bunlar eski graffitiler..Buradan iki şey öğrenmek mümkün:
Bir, vandalizm çok eski bir adet..
İki, turizm buralarda çok ama çok eskiden başlamış.

Çıkışta Ersoy aynı biletle girilebilen müzeye de gitmek isteyince, ben kafede oturmayı tercih ettim. Gitti, epey zaman gelmedi. Benim için sorun değil, keyfim yerinde. Gölgede oturmuşum, kahvem var, defterimle uğraştım. Ama en sonunda merak etmeye başladım çünkü daha önümüzde luaj luaj ( Louage louage) gitmemiz gereken dünya kadar yol vardı. Gelince bir sandviç yedi, hatta İstanbul yazılı tişörtünü aslında bizi güzelce kazıklamış olan garsona hediye ettik ve louage istasyonuna kadar baş dakika kadar yürüyüp, dolmuşumuzu bulduk. Bu sefer dolmasını beklerken epey zaman geçti ama iki saatten biraz daha fazla bir zamanda Sfax'a gelebildik. Burası Tunus'un en büyük şehirlerinden biri. Zaten şehirlerin boyutlarını dolmuş duraklarından hemen anlaşılıyor. Örneğin burada bilet gişeden alınıyor, bilet karşılığı. Öbür taraflarda direkt şöföre ödeme yapılıyor.
Gabes'e gidecek dolmuşumuzu bulduk ama hala dolmamıştı. Karnım çok aç olduğu için gidip yiyecek poğaça gibi birşeyler aldım. İçleri boş sanıyordum ama ne yazık ki değilmiş. Tavuklu bir iç olduğunu görünce çok fena hayal kırıklığına uğradım. Yiyemeyeceğimden değil, sadece çok acı olacağını bildiğim için. Cips de satılıyor ama ben gerçek birşeyler yemek istediğim için geri dönüp, karşısındaki dükkana baktım. Harika!! Sandviç yapıyorlar, hem de baget ekmeği içine. Bir ekmek alıp yarısının içine daha yeni tavadan çıkmış kızarmış yumurtayı koydurdum, diğerini boş olarak aldım. Yanımda her zaman acil durumlar için bulunan peynirle yemek için..Hemen herşeyin tadına bakarım, açsam da yerim ama ne yazık ki acı ve ben iyi bir ikili değiliz.
Sonunda dolmuş dolunca yola çıktık, deniz kenarından Gabes'e doğru ilerlemeye başladık. İlginç bir manzara..Solumuzda ilerde deniz görülüyor ama çölde ilerliyoruz. Ersoy inanmakta zorluk çekti ama deniz olması demek çöl olamaz demek değil. Peru'da da görmüştüm bunu..
Gabes'e de varmamız yaklaşık 2,5 saat sürdü. Oraya vardığımızda Matmata dolmuşunun başka bir duraktan kalktığını öğrendik, yaklaşık on dakika yürüme mesafesinde. Bu seferki durak çoook uzun zaman önce kapanmış olduğu her halinden belli bir restoranın önünde..
Yine bekledik dolmuş dolsun diye...
Sanıyoruz ki bu son. Meğer değilmiş. Bu dolmuş Yeni Matmata'ya gidiyormuş. Bizimse gitmek istediğimiz Eski Matmata..Hal böyle olunca yeniden eskiye gitmek için tekrar başka bir dolmuşa binmek zorunda kaldık..
Gitmek istediğimiz yere varana kadar iyice akşam olmaya başladı. Vardığımızda da dolmuşun şöförünün yardım önerisi geldi, size kalacak yer ayarlayalım, tur ayarlayalım diye. Saatlerdir yoldayız, canım çıkmış zaten. Ersoy gidip kalacak yerlere bakmaya gitti, ben de çantaları alıp oturdum gün batımına karşı. Güneşin batışı çok güzel ama hava gitgide soğumaya başladı. Tam güneş battı, ben ufaktan merak etmeye başladım ki Ersoy geldi. Zaten açık iki yer varmış, ikisi de birbirinin aynıymış. Biz de yakın olanına gidelim dedik.
Matmata için LP'de "Öğle yemeğinizi yiyip, devam edin. Kalmaya değmez" diyor..Yine yanıldın LP!!!
Çünkü kalacağımız yere geldiğimizde toprağın içine oyulmuş olduğunu gördüm. Çok farklıydı. Ama asıl sürprizle odamızın olduğu yeri görünce karşılaştım. Ben burayı yıllar önce yabancı bir belgeselde görüp, hayran kalmıştım. Hayalini kurduğumu bile unuttuğum bir yerdi. Yere oyulmuş kocaman bir deliğin etrafında, yine toprağa oyulmuş odalar. Avlunun tepesi açık, yıldızlar görülmeye başlamış bile. Rüzgardan da korunduğu için hiç soğuk değil. Oda çok basit ama içerisi sıcacık. İnanamadım, sevinçten bir çığlık atıp gülmeye başladım. Adamlar iyi ki yoktu o an, kesin delirdiğimi düşünürlerdi.
Burası Star Wars'ın çekildiği yerlerden biri..Restoranın bulunduğu avluda bütün dekorlar bile duruyor...

Akşam yemeğini de orada yemeye karar verdik. Zaten etrafta başka bir yer varmış gibi de görünmüyordu. Salata, patatesli omletimsi şey ve tatlı çok güzeldi ama ben şu kuskusu hala sevemedim. Yağsız, tuzsuz bulgurun hiçbir tadı yok.
Yemekle bir şişe şarap içip, televizyonu açtık. Çeken tek kanalda da bizim türk dizilerinden birinin olduğunu görünce çok eğlendik. Zaten bu diziler yüzünden burada herkes bizim memleketi bu kadar iyi bilip seviyor ya..
Bu arada bize tur yapmayı teklif Ahmet geldi. Fazla zorlamadan, az bir pazarlık ve çokça kazıklanarak ertesi sabah 8'de başlayarak iki gün bir gece çöl turu yapmayı kabul ettik. En azından grup olmayacak, private tur tadında...
Gece Ersoy yattıktan sonra çok uzun zaman oturup, boukha (incir rakısı, pek fena) içip, yazı yazdım. İkide bir de gerçekten burada olduğuma inanabilmek için de dışarı çıkıp yıldızlara baktım durdum..
En güzel uykularımdan birini uyudum o gece..

Kaldığımız yerin yukardan görüntüsü...

SOUSSE

2009-11-14T04:32:00.000+02:00

Tunus'ta düzgün çalışan bir demiryolu şebekesi var. Daha önceden de kontrol ettiğimiz için 08:40'ta Tunus'tan kalkan ve Sousse'da duran bir tren olduğunu biliyorduk. Otelde kahvaltımızı edip, yürüyerek istasyona gittik.
Kahvaltı deyince sakın gerçek kahvaltı anlamayın. Burada kahvaltı demek genelde bir parça ekmek ya da kruasan, yanında da reçel ve tereyağı- ya da margarin- ve sütlü kahve demek. Daha kaliteli yerlerde çikolatalı kruasan bile olabilir ama kesinlikle tatlı birşeyler gelecektir. Beğenmiyorsanız, peynir- zeytininizi yanınızda taşımaktan başka çareniz yok demektir.
Biletlerde iki sınıf var. Yüksek sınıf olan iki dinar daha pahalı ama koltukları geniş ve rahat. Yer numarası yazması da aldatmasın, yabancılar dışında kimse takmıyor. Biz de fark o kadar az olunca her ne kadar yolumuz sadece iki saat olsa da birinci sınıfa bilet aldık ( daha doğrusu ben aldım)..Biletleri göstermeden perona giriş izni yok. Biz içeri girdik, tamam tren de orada ama ben hala rahat rahat sabah sigaramı içebilmiş değilim. Oradaki görevliye sordum, burada içilir mi diye, gülerek bana oradaki minicik büfeyi gösterdi. İşe bak, peronda yasak ama beş metrekarelik, havalandırmasız büfede serbest. İlginç adamlar ama benim çok hoşuma gidiyor bu iş. Ersoy trene gitti, ben de kendime güzel bir kahve alıp yaktım sigaramı. İçerde benden başka birkaç kişi daha vardı ama tek kadın ve tek yabancı benim. Yine de etrafa baka baka rahatça sigaramı, kahvemi içtim, kimse de ne lafla, ne bakışla rahatsız etmedi beni.
Tren tam zamanında hareket etti. Binalar yerini yavaş yavaş köy evlerine, zeytinliklere bıraktı. Aralarda da uzun kaktüslere. Çöl buralara kadar sokulmuş ama insanoğlu da ekerek girmeye çalışıyor içine çölün. Vagonda içecek servisi bile var..
Hammamet'ten bir turist grubu bindi bizim vagona. Klasik 60-70 yaşlarında kuzey avrupalı teyzeler ve amcalar. Hallerinden belli, Hammamet'teki “Herşey dahil” otellerden birinde kalıyorlar, herhalde canları sıkıldı, Sousse'ye bir günlüğüne gidiyorlar. Görünmez bir “All inclusive” etiketi yapışmış alınlarına:))
Sousse'da inince şöyle bir etrafa bakındık. Elde harita var ama gideceğimiz yerin uzaklığını kestiremeyince bir taksiye bindik. Kalmak istediğimiz yer surların içinde, eski şehir tarafında kalıyor. Oraya gelmemiz bir-iki dakikadan fazla sürmedi ve sadece 60 kuruş tuttu, yani bir liradan az. O kadar yakın olduğunu bilsek binmezdik taksiye. Ama zaten zor olan kısım oradan sonrasıymış. Pazar olduğu için iki yüz metrelik mesafeyi sırtçantalarıyla yürümemiz neredeyse on dakikamızı aldı. Otelin adı Emira. Resepsiyondaki amca çok iyi ingilizce konuşuyor ve odaya bir bakın önce, ne kadar vereceğinizi söyleyin diyor. Gösterdiği oda çok temiz ve sevimli. Her yer rengarenk fayans, hatta yatağın şiltesi bile fayanslarla süslü bir beton altlığın üstüne yerleştirilmiş. Odanın, hiçbir yeri görmeyen, yüksek duvarlarla çevrilmiş, içinde bir masa, iki sandalye ve birkaç yeşillik bulunan bir balkonu bile var. Yüksek duvarlar olmasa ne görürdük diye merak ettim, sandalyeye tırmanıp baktım. Manzara yok, etraf binalarla çevrili. Oda önde olsa belki manzara olurdu ama o pazar yeri gürültüsünü çekeceğime manzarasız kalırım daha iyi. En azından rahatça, tepem açık oturabileceğim bir yer var. Her na kadar soğuktan fazla kalamasam da..
Tek kötü tarafı her zamanki gibi..Banyo bir felaket.Ama yine de bir öncekinden temiz ve soğuk suyu bile akıyor. Yaşlanmaya başladım galiba, hiçbirşeyi beğenmiyorum.
Odayı aldık, arada amca bahşiş istediğini kibarca belli edince ona da bir beşlik verdik. Eşyaları bırakıp hemen dışarı fırladık. Çok görecek şey var ya!!
Otel zaten sur içinde olduğu için camiye ve ribata ulaşmak beş dakikamızı aldı. Cami restorasyonda ama görevli girmemize izin verdi. Normalde bir giriş ücreti var ama sanırım restorasyon yüzünden alınmıyor, bizden sadece çıkışta bağış kutusuna birşeyler atmamızı rica etti. Sonra da ekledi:”Siz zaten türksünüz. Bu geleneği bilirsiniz” . Elbette biliriz. Yıllardır gruplarla her ziyaret ettiğimiz camiye resmi ya da gayrı resmi bir bağış yapmışlığımız var. Buraya da yaptık tabii ki.
Belki restorasyon yüzündendi ama içerde bizden başka kimse yoktu. Gerçek bir tarih olan mihrabı iyi göremesek de en azından avluyu rahat rahat gezdik. Malezya'daki canavarlardan sonra çok iyi geldi bana.

Oradan hemen ilerisindeki ribata yani kaleye geçtik. Burası da müze konumunda olduğu için bilet almak lazım ve tabii fotoğraf makinesi için de ayrı bir ödeme yapmak. Burada da yeni yapılmış resmi bir törenin izleri var. Bayraklar, süslü bir platform.
Tabii ki buraya gelene kadar törenlerin ne için olduğunu öğrendim. Meğerse devlet başkanının iktidardaki yirmi ikinci yılını kutluyorlarmış. Ülkenin önde gelen bütün şirketleri, hatta resmi kurumları başkanın aynı fotoğraflarıyla gazetelere sayfalarca ilan vermişler, kutlamak için. Başkan babamız çok demokratik. Sözümona yapılan seçimlerde nedense yıllardır hep o ya da onun yandaşları kazanıyor. Gazetelere sansür diye birşeyden sözetmek mümkün değil, çünkü hepsi hükümete bir tarafından bağlı. Çok konuşanların başına da mutlaka birşeyler geliyor..Kendisi bir aziz, karısı da bir azize. Ülkede on beş günde bir yayınlanan bir de ingilizce gazete var. Bir makalede eşinin erdemlerinden, ailesinin ona verdiği mükemmel eğitimden sözediyordu. Kadın başkanın ikinci karısı ve aslen bir kuaför!!Nasıl süper bir eğitim almışsa artık...
(Yanlış anlamayın kuaför arkadaşlar..Ne demek istediğimi siz de çok iyi anladınız bence)
Tamam, bir daha Tunus'a girememeyi garantiledim bu laflarımla!!
Gezmeye devam edelim bari. Bütün o süslere rağmen ribata bayıldım. Hele ki her tarafı tepeden gören kulesine. Buraya çıkarken tek sorun merdivenlerin çok dar ve dik olması. Kesinlikle yaşlılara göre değil. Siz iner ya da çıkarken karşı yönden biri gelirse vay halinize. Sıkışıp kalmak işten değil. Ama dediğim gibi manzara buna kesinlikle değer.
Buradan da çıkınca başka bir ev-müzeye doğru ufak bir tırmanış yaptık. Adı Dar Essid. Yine içinde Orijinal mobilyalarıyla iyi korunmuş bir Tunus evi. Ama diğerinin ihtişamı yok bunda. Benim ilgimi alakasız kulesi ve hizmetkarlar bölümünden ev sahibinin hemen yatağının üstüne açılan pencere daha çok çekti. Röntgencilik için mükemmel..
Bu arada burası da bedava değil. Giriş için iki euro ya da üç bin dinar, fotoğraf için de bin dinar daha ödemek gerekli.
Biraz terasında otururken iyice karnımız acıktı ve merkeze doğru indik. Ne yiyeceğimize karar vermemiz epey zaman aldı ve en sonunda Caracas'a gittik. Tunus işi, pizza, makarna, herşey var burada. Sadece içki yok, bir de sigara içecek açık hava yeri. Yine de o açlıkla dünyanın yemeğini ısmarladık ve her zamanki gibi ben kendiminkini bitiremedim. Bu sefer Ersoy da yardım edemedi, o da kendininkini zor bitirdi zaten. Bu yemekten önce ekmek, zeytinyağı ve acı biber sosu ikramı fena şişiriyor insanı.

Gelen hesap ise inanılmaz derecede normaldi...Bir ton balıklı, bir karbonara spagetti, yine ton balıklı Tunus salatası ve bir litre içecek sadece on dört bin dinar tuttu.
Bu arada porsiyoncuklardan bahsetmiyorum. Diyorum ya, ben bitiremedim bile..
Benim bu bitiremediğim yemekten kalktığımızda saatin sadece bir buçuk olduğunu farkettik. Sousse'da nasıl zaman yetecek derken, herşeyi görmemiz, arada bir de yemek yememiz, hem de koşturmadan, rahat rahat, sadece üç saat sürmüştü. Bari kalkıp sahile gidelim dedik, o da zaten beş dakikalık yol. Denizi gördüğümde neredeyse ağlayacaktım. Bembeyaz, incecik bir kum, sakin, besberrak bir deniz..Girilesi yani..Ama mayolar otelde, bense gidip almak, üstümü değiştirmek için fazlasıyla tembelim. Deniz kenarında bir otelde kalmak varmış. Tamam çok daha pahalı ama bu denize girmek için değer. Pahalı derken de yine sırtçantalı bütçesine göre pahalı. Girişte yüz liraya yakın bir miktar istiyorlar ama sezon dışında buralar neredeyse bomboş, pazarlık yapılırsa eminim fiyat epey düşer.

Ağzım sulanarak denize giren birkaç kişiye baka baka oturduk sahilde. Oradan meydana geri dönüp, tam meydana bakan bir barda birkaç bira içip, etrafı seyredip, otele döndük. Ufak bir siestadan sonra tekrar dışarı çıkıp, sahile gittik. Sezon dışı olduğu için hemen hemen kimse yok buralarda. Arada yan taraftaki barlardan bağrışlar geliyor, bu ara Afrika kupası oynanıyormuş da. Bir de sözümona turistik yer ama hala barlarda bir tek kadın göremedim. Onun yerine bizim gibi sahilde bir taraftan yürüyüp, bir taraftan millete laf atıp müşteri bulmaya çalışan iki gay genç vardı. Zaten Tunus, Avrupalı gaylerin ideal turizm beldesiymiş...Burası da özellikle Avrupalı sex turiziminden en çok pay alan ülkelerden biriymiş dünyada. Hem yakın, hem ucuz..
Dünyanın değişik yerlerini görüp, hemen her yerde bununla karşılaşmaktan midem bulanmaya başladı..
Gece olunca hava iyice soğudu, rüzgar da iyice arttı. Maç bittikten sonraysa her yer kapatmaya, millet evine dönmeye başlayınca ortalık iyice ıssızlaştı. Gündüz gittiğimiz barda yine hiç kadın olmamasına rağmen dışarda biraz daha oturup, otele gittik. Sabah yolculuk önce El Jem, oradan bakalım nereye???

Tunus'ta bira

TUNUS- Başkentte son gün

2009-11-13T10:47:00.002+02:00

Bugünü benim özel isteğim üzerine merkezde geçirmeye karar verdik. Aslında Ersoy başka bir yerlere gitmek istiyordu ama hep dediğim gibi, ben koşturmayı sevmiyorum. Müze gezmektense medinayı, pazarları gezmeyi tercih ederim.
Dün gece duş yapamadık. Hava buz gibi ama odadaki banyoda suyu ılıştırmayı bir türlü beceremedik. Sıcak su var ama soğuk gelmiyor. Bir yanlışlık olmalı diye düşündük. Dünyanın her yerinde otellerdeki en büyük sorun sıcak sudur, asla soğuk değil. Üstelik bu sefer kararlıyım, hayatta duş yapmadan çıkmam. Madem asıl zor olan, sıcak su var, soğuk da mutlaka olmalı benim mantığıma göre. İşte yanıldığım nokta o. Soğuk su falan yok. Otelin o karmakarışık su sisteminde bizim kata soğuk su gelmiyor. Oysa kaynar su gürül gürül akmakta. Ersoy aşağı inip çıkıyor, yapacağız, yaptık diyorlar ama bir değişiklik yok. Ben de inadım ya, doldurup kovayı bekliyorum biraz soğusun diye. Hayatta kaynar suyla yıkanamam ki. Maşrapa olsun diye de büyük su şişelerinden birini kesip bekliyorum. Ersoy'a en sonunda odayı değiştirelim demişler ama bizimki diğerlerini kontrol ettikten sonra bu odada kalmamızın daha hayırlı olacağını söyledi. Bizim iyi oda bu haldeyse, diğerlerinin halini düşünmek bile istemem. Zaten aralık kapılardan gördüklerimden hiç hoşlanmamıştım.
Şimdi demeyin nereden çıktı bu kadar kapris diye..Buraya az para vermiyoruz. Bir de son yıllarda çok uçuk ucuz fiyatlara kalmaya alıştıktan sonra burası pahalı geliyor..Ve odalar gerçekten çok kötü. İçerisi buz gibi, üstüne üstlük de sivrisinek dolu. Benim evde unuttuğumun yerine hemen sivrisinek ilacı aldık dün ama odada en az elli tane vardı. İlaca da bayağı alışkınlar arkadaşlar..Yani koşullar pek iyi değil ama en azından sıcak su var:))
Kova- maşrapa olayı işe yaradı. Canavar gibi duşumu yaptım, Ersoy'a bile bir sürü su kaldı. Çıkıp biraz dolanıp, turizm ofisine uğrayıp harita aldık, kahvelerimizi içip, kahvaltımızı yapıp başladık çarşı pazar gezmeye. Öyle dolanırken de Türk Caddesi'ni, Kamel Ataturk Caddesi'ni ve “Ö” ile yazılan dönerciyi bulduk.

İlk önce benim en çok merak ettiğim yer olan yiyecek pazarına gittik. Bir şehirde gezmeyi en çok sevdiğim yerlerin başında bu pazarlar gelir. Bu adamlar ne yer, ne içer, kaç paraya alırlar? Bence o yerin insanını anlamanın en iyi yollarından biridir. Yiyecekler o ülke hakkında çok şey anlatırlar insana.
Pazar yeri çok büyük değil ama gayet düzenli. Bir tarafta meyve-sebze, biraz ilerde ayrı ayrı bölümlerde et- tavuk ve balık, en sonda da peynir ve hamurişi satıcıları. Ben havuçlarına bayıldım, tam çizgi film havuçları. Aklıma hemen Bugs Bunny geldi. Sivri uçlular ve tepelerindeki yeşillikleri kesilmemiş. Mandalinalarıysa ayrı güzel. İnce kabuklu, çok ender çekirdekli ama o kadar tatlılar ki. Zaten Tunus'ta bir haftada yediğim mandalinayı burada bir yılda yemem ben.
Bir de kocaman zeytin tezgahları. Bir santimlik minyatür zeytinlerden tutun da (sanırım aşısızlar), kalamatalara kadar her renk ve boy zeytin var. Kiloyla satılıyor ve en pahalısının kilosu 4,5-5 lira. Adamlar zaten zeytin ve zeytinyağı üretiminde dünyada ikinci sıradalar. Yine de yağının fiyatı o kadar da ucuz değil. Bizdekine yakın gidiyor nedense. Bazı zeytinleri çok güzelken bazılarının kokusu o kadar güçlü ki, zeytinyağını çok seven ben bile dayanamadım kokuya.
Balık satılan neredeyse pazarın yarısını kaplıyor. Kalamarlar ve karidesler gerçekten çok ucuz ama balık açısından çok fazla çeşit yok. Sanırım çupralar da çiftlik balığıydı.Yapabilsem oradan şöyle bir beş kilo kalamar, bir o kadar da bebek ahtapot almak isterdim. Dosdoğru ızgaraya..Off ya..
Peynir tarafındaysa bir sürü mozarella var. Süpermarkette edam gibi bir sürü çeşit var ama burada anladığım kadarıyla kendi ürettiklerini satıyorlar. Hoş, o yabancı peynirler de burada üretiliyor. Fransızların başka bir mirası işte. Bana uzattıkları her peyniri tattım ama beyaz peynirleri pek yavan geldi doğrusu. Zaten bana peynir beğendirmek zordur, Edirneliyiz malum..
Yürüye yürüye medineye geldik. Medine aslında çarşı demek, hacca falan gitmedik yani. Bizdeki arastalar, kapalıçarşıların oradaki adı da medine işte. Girişteki ve girişe yakın dükkanların hemen hepsi turistik yerler ama içerilere doğru gittikçe sokaklar tamamen değişiyor. Ufacık, labirent gibi sokaklar içiçe geçmiş. Tam kaybolduk derken bakıyoruz kuyumcular tarafına çıkmışız. Sonra neredeyiz diye tekrar etrafa bakınırken, hükümet konağına çıkmış buluyoruz kendimizi. Arada başını camdan çıkarmış bir teyzeyle muhabbet etmeye bile çalıştık ama o arapça, biz başka, anlaşamadık işte. Tek anladığımız bizim türk olduğumuzu öğrenince çok sevinip bizi evine davet ettiği ve teyzenin dedelerinin osmanlı olduğu.
Bu Tunus'ta türk olmak ayrı bir olaymış. Tunus'ta, El Kef'te türk olmak neredeyse soylu olmakla bir tutulurken, daha güneyde kimsenin umrunda değil, hatta çok hoşlandıklarını bile sanmıyorum. Türk olduğumu söylesem mi, söylemesem mi diye bocaladığım çok oldu. Önyargılardan hoşlanmasam da başkalarının öyle olmasını engelleyemiyorum ne yazık ki..
Dolaşalım derken bir sokaklara girdik ki, ben bile yolumu, yönümü tamamen kaybettim. Oysa dağda ormanda kaybolmayı hiç beceremedim yıllar boyunca. Bir ara Mahmutpaşa gibi sokaklardan geçti, sadece kadın giysileri satılıyordu ve tıklım tıklımdı. Sonra da erkek eşyalarının satıldığı tarafı yürüdük. Sürpriz!! Burada nedense hiç kalabalık yoktu..
Sonunda yürüye yürüye bir baktık tekrar meydana gelmişiz..Bir kahve, otele gir, çık, yemek ye derken gece olmuş bile..
Sabah erkenden Sousse'ya doğru yola çıkıyoruz.

TUNUS-Devam

2009-11-12T08:04:00.002+02:00

Gece tam anlamıyla donduk. Battaniye falan fayda etmedi. Epeydir bu kadar üşümemiştim, işin komik tarafı üstten değil, alttan üşümekti. Sanki betonda yatar gibi. Ersoy zaten fırladı, başka yer bulalım diye. O benden beter üşümüş gece. Ben hala iyi niyetli, sen çık ara, ben duş yapayım dedim. Yok ya, o kadar kolay değil. Azıcık suyu açtım, işin doğrusu sıcak suyu beklemedim bile, kapattım. Hani pis kalmak daha kolay geldi o an..Zaten hava buz, bekle, çantayı aç, falan filan..Üşendim.Ersoy nasılsa bir yer bulur..
Sağ üstteki bayrak sarkan açık pencere bizim odanın..

Pencereden meydan manzarası. Görülen duvar medinenin ana giriş kapısından kalan..

Hanımlar, tuvaletleri hiç sormayın. İlla oturmanız gerekiyorsa ya da azıcık titizseniz buraya gelmeyin bile. Ben?? Alışkanlık......
Ersoy biraz sonra döndü, başka bir yer bulmuş. Çantaları yüklenip, gittik. Bu sefer otelin adı Transatlantik. Ama öyle dev gibi bir şey beklemeyin. Kocaman, yüksek tavanlı bir oda. Küveti ve bidesi bile var. Ama en iyi zamanları geçeli en az elli yıl olmuş. Odadaki tek modern şey bazı fransız kanallarını bile çeken bir televizyon. Koridorlar, merdivenler güzelim çinilerle dolu. Ama dediğim gibi, elli yıl öncenin en lüks, en hoş yerlerinden biri olsa da o kadar bakımsız ki. İnsan o kadar güzel bir binanın bugünkü halini görünce üzülüyor bile. Akşam yatakta epey düşündüm, kimler gelip geçmiştir buralardan diye. Otelin o zamanki zerafetini, duruşunu..Şimdi onlardan ufacık bir iz bile yakalayabilmek için epey dikkatli bakmak gerekiyor.
Olsun, yaşanmışlıkları hissetmek yaşanamamışlıkları görmekten yeğdir.............
Bugün için program çok dolu ( Ben programlardan nefret ederim ama ah Bardo)). Bardo müzesi gezilecek, kesinlikle gezilecek hem de. Dünyanın bir numaralı mozaik müzesi- imiş. Bazıları bizdeki Antakya Müzesi'yle karşılaştırıyor. Sonra Kartaca harabeleri, fotojenik, kapı fotoğrafları köyü Sidi Bou Said var.
Burada metro dedikleri, gördüğüm kadarıyla çok iyi işleyen bir tramvay sistemi var ama taksi de çok ucuz. Biz de bir taksiciye taksimetresinin olup olmadığını sorup biniyoruz.
Buranın taksicilerinin bir kısmı çok dürüst, bir kısmı da harami. En azından tarife 1'de (gündüz) taksimetre açtırmak lazım..Bizi olmayacak yerde kazıklamaya çalışan da oldu, çok dürüst olan da. Her cinsi var anlayacağınız..
Bizim ilk bindiğimiz taksici de şansımıza dürüst adam. Müze yakın değil ama bir sorun var: yollar kapalı..Bir caddeyi kapalı görünce dolaşıyoruz, öbür taraf da kapalı, her yer polis dolu. Bir yerlerde yine bir tören var. En sonunda inelim, belki yürüyerek gideriz diyoruz ama meğer başkan buralardaymış. Oradan dolan, burada dolan derken dağılan kortejlerden törenin bittiğini anlıyoruz, sora sora müze girişini buluyoruz. Başka bekleyenler de var ama müzede kalan büyükbaşların çıkmasını bekliyoruz. Kilometrelerce yol yürüdük sırf bu müzeyi görmek için, umarım değer..
Beklerken tam müze kapısının karşısındaki bir kahvehaneye oturduk. Gazoz isterken ben garsona içtiği sigaranın Tunus sigarası olup olmadığını sordum. Buranınmış. Hesabı isterken bana bir paket Tunus sigarası getirdi. Anlayamadım, hesap o kadar az ki, sigaraya para kalmıyor. Sonradan sigaranın gerçek fiyatını öğrendiğimde farkettim, meğer hediye getirmiş, yabancı hatun merak ediyor diye. İşte Tunus böyle bir yer, bir yandan kazıklayanlar, bir yandan de hediye edenler:))
BARDO MÜZESİ
İçeri girerken bilet alabilmek için gişenin açılmasını bekledik. O sırada tuvalete gittim. Tertemiz ve bedava. Bizim bazı ören yerlerimizin bundan öğreneceği şeyler olmalı. ( BERGAMA örneğin)

Tek kelimeyle muhteşem. Hayatımda-ki ben çok müze gezerim- hiç böyle zengin bir koleksiyon, bu kadar ince işçilikli, iyi korunmuş, sağlam mozaikler görmemiştim. Daha önce ününü duymama rağmen gözlerime inanamadım. Hala anlatacak kelime bulamıyorum. Mozaik tamamen ayrı bir sanat, yapımı çok emek istiyor. Bakmak kolay ama nasıl yaptıklarını düşünemiyorum bile. Hele bir de bir köşeye atılmış gibi duran güzelim heykeller. Neye sahip olduklarının farkındadırlar diye umuyorum sadece..Antakya Müzesi??? Kusura bakmayın, şu anda kıyaslanamaz bence. Aslında son yıllardaki kazılarda birçok yeni mozaik çıktı ama koyacak yerleri yok hala..
Gitmeye değer mi derseniz: Gece önünde bile uyumaya değer bana göre..Ben mozaikleri çok severim, sonuçta renkler ve zevkler tartışılmaz. Sadece bu müzeyi görmek için binlerce turist her sene Tunus'a geliyor diyeyim ve kapatayım bu konuyu.
Sırada Kartaca var. Müze ve bütün kalıntılar için tek bir bilet alınıyor. Toplamda gezilebilecek onbir yer var ama bilet sekiz yer için geçerli. Zaten bazılarının arasındaki mesafe epey fazla olduğu için bir günde gezmek zor. Tabii sabahın köründe kalkıp bütün gün yürümeyi göze alanlar için. Ya da tembeller taksiyle yapabilir bunu.
Her girişte bekçiler oraya ait olan yere bir imza atıyor. Kartaca müzesinin yeri ve manzarası çok güzel ama asıl kalıntılar aşağıda dağınık halde bulunuyor. İşin doğrusu müzede manzara dışında pek bir şey yok. Hele ki Bardo Müzesi'nden sonra tam bir hayalkırıklığı. Yanında uzaktan harika gözüken ama artık kullanılmayan bir katedral var. St Louis Katedrali, Kral 9. Louis için yapılmış,
diğer bir adı da Acropolium. Sadece arada sırada konserler için kullanılıyor. Ve de bugün Tunus'ta kullanılır durumda olan tek Roma Katolik kilisesi, şehir merkezinde bulunan St. Vincent de Paul Katedrali. Hazır şehir merkezindeyken bir bakayım derseniz aklınızda bulunsun, sadece ayinler için açılıyor. Yani öyle müze gibi canının istediği saatte girip çıkmak yok. Aynı şey camiler için de geçerli. Sadece namaz vakti açıklar..
Katedral-müze'yi üç liraya gezmek mümkün ama tahmin edeceğiniz üzere ben merak edip de girmedim. İşin ilginç tarafı bu sefer Ersoy'un da girmemesiydi..Ha ha!! En sonunda birşeyden bıktı.
Asıl kalıntıların bulunduğu deniz kenarına yakın bölge başkanlık sarayının tam yanında kalıyor ve şehrin en zengin mahallesi. Müzeden oraya yürümek yaklaşık 15-20 dakika alıyor ve yokuş aşağı, çok keyifli bir yol. Yürümek için tekrar ana yola dönmeye de gerek yok. Hemen katedralin arka tarafından bir yol sahile doğru iniyor. Biz pek benzetemedik ama bir rehber arkadaşa sorunca o tarif etti..
Ana yola geldikten sonra tabelaları izleyerek yolu bulmak çok kolay. Tepeden iner inmez lüks villalarla dolu bir mahallede bulduk kendimizi. Bazıları o kadar güzeldi ki, ben bakakalınca Ersoy beni birkaç kere çağırmak zorunda kaldı.
Dediğim gibi gezecek çok yer var ama biz dosdoğru Antonin Hamamı'na doğru yola çıktık. Gün batımında Sidi Bou Said'de olmak istediğimiz için çok vaktimiz yoktu. Aslında hamam denilen yer epeyce büyük ve hamam kompleksinden başka birçok bina daha var. Bu hamam, Roma'dakinden sonra antik dünyanın en büyük, en iyi korunmuş hamamıymış.Gerçekten de büyüklüğüne hayran kalmamak mümkün değil. Ve tam deniz kıyısındaki korumuna göre çok iyi korunmuş.
Sol taraftaki beyaz duvarlar başkanlık sarayına ait..Önde hamam..
Hamam diyorum ama sadece bildiğimiz anlamda bir hamam değil, deniz suyu terapisi için de kullanılmış, yani aynı zamanda bir deniz hamamı. Çok sonraları denizin aşındırıcı etkisinden korumak için bir duvar yapılmış. Şu anda da denizi hamamdan ayıran tek şey o duvar.
Hamamın hemen hemen tamamı gezilebiliyor. Hemen hemen diyorum çünkü başkanlık sarayı hemen kalıntıların yanında olduğu için bir yerden sonra ilerlemek, hatta kalıntıların herhangi bir yerinden objektifi o tarafa çevirip fotoğraf çekmek kesinlikle yasak. Ortalık asker kaynıyor ve turistlere karşı oldukça sert olabildiklerini çok yerde okudum. Zaten çekmeye gerek de yok, Sidi Bou Said'in tepesinden başkanlık sarayı arazisi ve limanının manzarası çok daha güzel!!!
Fotoğraf demişken aklıma geldi, hemen her yerde fotoğraf çekebilmek için bin dinar yani bir lira kadar para ödeyip, bilet almak lazım. Ama iki kişiye tek bilet yetiyor.İlk aldığımız yerde benim aşırı dürüstlüğüm yüzünden iki bilet aldığımızda adamlar bana garip garip bakmışlardı. Daha sonra biz de usule uyup, tek bilet almaya başladık.
Sidi Bou Said'e güneş batmadan varmak istediğimiz için ana yola kadar çıkıp bir taksiye atladık, benim daha ne yürüyecek, ne de yokuş tırmanacak halim kalmadı.. Ersoy orada fotoğraf çekmek istiyor ve hava da ufaktan bulutlanmaya başladı bile zaten. Sağolsun taksici de aşağıda bırakmak yerine tepeye kadar çıkardı bizi. Üstelik adamcağız dürüst çıktı, bir dinar bile tutmadı o kadar yol.
Burası Tunus'un en turistik yerlerinden biri. Bir sürü yabancı, dükkanlar, rehberlerinin arkasında gruplar. Manzara çok tanıdık, ama rehberlerin ellerindeki Costa tabelalarını görünce bir an kendimi çok kötü hissettim nedense. Bilmeyenlere: Costa bir cruise şirketinin adı ve bir sürü gemileri var. O gemilerden biri bile limanda olsa, İstanbul veya Efes'te tur yapmak neredeyse imkansız hale gelir kalabalıktan..Ben gemi gruplarını görüp zaten daralmışım, bir de satıcılar çıkıyor her adımda karşımıza. Nerelisiniz diye başlayıp muhabbet açmaya, mal satmaya uğraşıyorlar. Bir tanesi İspanyol, İtalyan deyip tutturamayınca bana Slovenyalımısın diye sorunca öyle bir bakış atmışım ki, adam satıştan falan vazgeçip kaçtı içeri....Ne yapayım, fena daraltıyorlar beni..
Sidi Bou Said'de yapacak fazla Bir şey yok. Manzara gerçekten çok güzel, evlerse harika ve çok bakımlılar. Aynı bizdeki gibi çoğunu yabancılar alıyormuş zaten. Köy aslında 13.yüzyılda burada yaşamış olan aynı adlı sufi dervişinin mezarı ve cami çevresine kurulmuş. Ta 1915'ten beri koruma altında.
Öyle olunca çoğu insan buraya manzara, ev ve ünlü Tunus kapıları fotoğrafı çekmeye geliyor. Şimdi düşününce aklıma kapılar ve çöl geliyor en çok zaten. Buraya gelip de kapı fotoğrafı çekmemek imkansız bence. O kadar güzeller ki. Bir zaman sonra hepsi birbirinin aynı gibi gelse de, değiller. Zaten ustalar çivilerle yaptıkları motiflerin her evde farklı olmasına özellikle uğraşırlarmış. Tabii, farklılıklar olsa da kullanılan semboller ve renk çoğunlukla aynı. Kapıların çoğu mutluluk, zenginlik ve iyi şans için gök mavisine boyanmış. Ama arada sarı ya da doğal renginde bırakılmış olanlar da var. Sarı, güneşin sarısını ifade ediyor. Kapılar ne kadar süslü olursa olsun, onlara bakarak evin ne kadar zengin olduğunu söylemek mümkün değil. Bazılarında kapı tokmağı olarak Fatma'nın Eli kullanılmış. Kuzey Afrika'nın birçok yerinde bu el sembolü aynı bizim mavi boncuklarımız gibi koruyucu görevi görüyor.

Kapıların hemen her kültürde önemli bir yeri olsa da Tunusluların hayatında sanki daha başka bir anlamı var. Kötü şans getiren bir kapısı olan evlerin terkedildiğini bile duydum. Bunun hayat tarzlarıyla çok büyük ilgisi var. Geleneksel ev yapısı dışarı tamamen kapalı, evler yüksek duvarların arkasında saklı ve tek giriş de ana kapı. Sokakla hiçbir bağlantısı olmayan evler bunlar. Kadınlar ne kadar modern gözükse de hala çoğu yerde o kapıların arkasında yaşıyorlar. İçerde havuzlu, güzel avluları var. Odalar, mutfak, vs.. bunun etrafına dizilmiş. Tozeur medinesinde inşaatı süren bir evin kapısından içeri bakmıştım da hayranlıktan ağzım açık kalmıştı. Suratımın hali çalışan işçileri bile eğlendirmiş olacak ki, gülerek beni içeri davet etmişlerdi.
Burada bir de Dar El Annari adında bir müze-eve gittik. Hemen yol üstünde zaten. Ben başta çok sıcak bakmasam da şu anda Tunus'ta gördüğüm en güzel şeylerden biri olduğunu düşünüyorum. Girişi 3.500 dinar ve bileti alırken elinize bir de bir sayfalık, ev hakkında bilgi veren bir kağıt veriyorlar. Çıkışta geri bırakıyorsunuz. Ama işin hoş tarafı bize verdiklerinin türkçe olmasıydı. Buraya ne kadar çok türk geldiği hemen anlaşılıyor.
Burası mobilyalarıyla, çinileriyle çok güzel korunmuş bir Tunus evi. Evin herşeyine, dekorasyondaki detaylarına, çalışma odasının dedemin odasını hatırlatan kokusuna, çatıdan manzarasına bayıldım. Burası benim hayal evim olabilirdi, ah bir de deniz kenarında olsaydı.

Çatıdan gün batımı manzaraları..

Girişe verilen paranın her kuruşuna değer.
Her neyse, Sidi Bou Said böyle bir yer işte. Güzel, pahalı ve fazlasıyla turistik ama bir gidip görmeye kesinlikle değer. Dönüşte taksiye otoparktan binince gemi yolcularına tur yapan bir taksiciye düştük ve de kazıklandık. Dönüş yolunu azıcık uzattı galiba, onyedi dinar ödedik. Olsun dedik, arada sırada kazıklanmazsak turist olduğumuzu nereden anlayacağız:)))
Tunus'un da turist kazıklamakta diğer yerlerden bir farkı yok hatta gelen yaşlı, orta yaşlı salak turist tipleri yüzünden epey de alışkanlık kazanmışlar. O akşam hemen Cafe de Paris'in yanındaki Brasserie du Cafe de Paris'te akşam yemeği yedik. (Bu arada isimlere hiç takılmayın, burayı Champs Elysee sanıyorlar dedim ya..) İki pizza ve iki bira aldık. Pizzalar boy boy, biz özellikle küçük boy istedik. Yemekler iyiydi, pizzalar kocamandı, bizdeki orta boy gibi, yanlış mı getirdiler diye bile düşündük. Yine de afiyetle yedik. Hesabı istediğimizde garson otuzsekiz dinar dedi. Yok devenin nalı! Ben gayet hatırlıyorum menüdeki fiyatları. O kadar para ödemek için en büyük boyun deniz ürünlüsünü falan yemek lazım. Hatta o bile yetmez. Çocuğa sordum, bu en büyük boy mu diye..Yok dedi, ufağı bu. Ben parayı hazırladım, tam ödeyeceğim, aklıma geldi, bu adam bize fiş, adisyon falan getirmedi. Hık mık dedi ama adisyonu getirdi en sonunda. O zaman çözüldü iş. Meğer bizim hesap onsekiz dinar tutuyormuş. Bu ne diye sorunca, benim ingilizcem kötü gibi bahaneler ileri sürdü. Yok valla, o kadarını yemeyiz. Sipariş alırken gayet iyi olan ingilizcen iş hesaba gelince mi bozuldu? Bahşişi de katıp yirmi verdim, bu sefer utanmazca bana bahşiş beş dinar demez mi? Dayanamadım güldüm artık, yeter o kadar sana deyip kalktık. Dikkat etmesek, yaşlı, yorgun ya da sarhoş olsak bizden iki katı hesabı alıp bir güzel yarısını cebine atacaktı uyanık. Burası tek yer değil bunu yapmaya çalıştıkları. Genel olarak dikkatli olmak lazım.
Kullandıkları bir diğer kazıklama tekniği de kahvede yapılıyor. Capuccino isterseniz fiyat dört dinara, hatta daha fazlasına çıkarken, capucin ise sadece 0.70 dinar. Ucuz kahve olduğuna uyanmış turistler için bazı yerlerde nedense kahve makinası bozulmuş, zavallıların sadece La Vazza marka makineleri çalışıyor. Burada mesele para harcamaktan kaçmak değil, tabii ki bizde daha pahalı. Ama adamların ucuz, güzelim kahveleri varken niye İtalyan markaları para kazansın?

TUNUS, ÖNCESİ VE SONRASIYLA..

2009-11-11T07:51:00.008+02:00

Başlık pek şiirsel oldu ama ben Tunus'un değil, benim Tunus yolculuğumun öncesi ve sonrasını anlatacağım bu sefer..Bu sene nasıl geçti anlamadım. Daha dün Goa'da gece denizde yolumu kaybederken bir anda çölde yıldız seyrederken, güney haçını ararken buldum kendimi. Arası nasıl uçtu gitti, hiçbir fikrim yok. Ama neler yaptığımı bana en iyi anlatan rüyalarım. Hala geceleri kayıp bavullar ve laf dinlemeyen gruplarla boğuşmaya devam ettiğime göre epey zor bir yıl olmuş. Bu sene çok sıkı çalıştım, yazmak istedim, onu bile yapamadım. Daha doğrusu yazdım da yayınlayamadım (Yanlış anlama olmasın, ben “yayınlamak” kelimesini internette yayınlamak anlamında kullanıyorum. Hernekadar milyonlarca hayranım benden kitap beklese de vakti değil).Daha önce de dediğim gibi, madem gezemedim, ben de gezenlerin yazdığı kitapları yazdım. Yavaş yavaş yayınlayacağım. Hepsi bir arada çok sıkıcı olur:))
Bu aralar programım yine çok dolu. Merak edenler var, hemen söyleyeyim: Aslen Hacettepe mezunu bir dilbilimci olup, şu anda freelance ispanyolca-ingilizce rehberlik yapmaktayım. Eskiden arada yurtdışına da grup götürürdüm ama artık yapmıyorum. Sebepleri bende saklı kalsın..Hatta genelde sadece İspanyolca çalışıyorum. Bütün sezon deli gibi çalıştıktan sonra da kendimi vuruyorum dağlara, bayırlara, başka kıtalara. Gezmemin de rehberlikle alakası yok. Eski bir izci, dağcı ve fena halde otostopçuyum. İlk otostoplarım 13-14 yaşında otobüse paramız yetmediği için kamplara giderken kamyonlara yaparak başladı. Ve tabii ki ailelere yalan söyleyerek..O zaman Ankara'da bit pazarından uyku tulumu bile alamazdık ki. Kaç kere diz boyu karda sabaha kadar titrediğimi çok iyi bilirim. O yüzden beni gezdiren rehberlik olmadı, tam aksine gezdiğim için rehber oldum ya..Vagabond haklısın, ama ben zaten gittiğimde duruyorum ya..Nerede kendini daha iyi dinlersin, Nepal'in bir köyünde akşam sekizde elektriksiz, mum ışığında tek başına kalınca mı, evde televizyon karşısında mı? Ya da elli iki saatlik bir otobüs yolculuğu, yalnız??Buradaki hayat televizyon dizilerine benziyor. Bir kez seyret, aylarca uzak kal, bir daha seyret. Emin ol, ufak yeğenlerimin büyümesi dışında hayatta hiçbirşey kaçmıyor. Ben burada olsam da olmasam da hayat devam ediyor. Nasıl uzattım ama yine..Yazmayı da özlemişim gönlümce. Şöyle sessiz, rahatsız edilmeden bir köşede...
Tamam, şimdi size bu Tunus hikayesi nereden çıktı onu anlatayım. Bir kere hiçbir şekilde benim önümüzdeki beş yıllık planımda-ki öyle bir şey de yok zaten- olmayan bir yerdi. Tunus'ta ne yapar insan? Deniz, güneş, plajlar..Ünlü Hamamet..Son birkaç yıldır dünyanın her tarafında türlü egzotik yerde deniz keyfi yaptım ama bir yere sadece deniz için gideceksem, kalkıp Kaş'a, Olympos'a giderim. Ne işim var başka memlekette??( Aslında Goa'ya veya Koh Tao'ya sadece keyif için gidebilirim tekrar:)))Neyse, benim demek istediğim öyle beş yıldızlı yerlerde tıkılmak hiç bana göre değil.Zaten bu ara gezme işi de sırf benim THY'den yıl sonunda geçerliliğini yitirecek onbeş bin milim olmasıydı. Yazık o kadar mile, mutlaka bir yere gidilir diye düşündüm. Fas dedim, biletlere bakarken Ersoy'dan “Tunus'a gidelim, orada çok Roma, Kartaca, Fenike kalıntısı var” diye bir fikir çıkınca ben de tamam dedim. Sonuçta tatlısu rehberi değiliz, hala kazıları takip eden tiplerdeniz ikimiz de. Tabii bedava bilet için çok geç kaldığımı anlamam uzun sürmedi. En yakın gidiş biletini 21 Kasım'a alabiliyorum ama bayramda eski arkadaşlarımla eski usul donmaca kafa kampına gitmeye kararlıyım. Hemen arkasından 4-5 günlük bir İspanyol bayramı var, İstanbul'da çalışacağım. Sonra 16 Aralık doğumgünüm, burada kalıp geçen seneki gibi evde parti vermek istiyorum. Sonrası zaten noel, yılbaşı falan. Yani zaman yok. Olanı uydursam da Ersoy'a parayla bilet alınca astarı yüzünden pahalıya geliyor. Öyle böyle derken, neredeyse iki gecem internette bilet aramakla geçti. Fena halde sıkılmışken, Tunis Air'daki promosyona denk geldim. 11 Kasım gidiş, 21 Kasım dönüşle kişi başı vergiler dahil 360 lira. Üstelik vize de yok. Ersoy dışarda, telefon ettim alıyorum diye. Onun pek umurunda değil. İnsanın şahsi seyahat acentası Arzu olunca böyle rahat oluyor işte.. Ne istiyorsan al diyor..Ben de almaya çalışıyorum biletleri, olmuyor. En sonunda ofislerine telefon ettim, meğer sayfada gözükse de internetten bilet alınamıyormuş, sadece rezervasyon yapılıyormuş. Bileti ofisten almak lazım, hem de peşin parayla. Kredi kartı falan kabul etmiyorlarmış..Bakarmısın havayollarına. Neyse, daha kötülerini de gördüm. En azından eve yakın, Ersoy gelirken alıverdi biletleri. Böylece Tunus yolu gözüktü..Anlayacağınız kaza- ya da şans eseri- işte.Kalacağımız topu topu on gece olunca eşya hazırlamak da sanırım yarım saat sürmedi. Ne de olsa alışkanlık..Bütün senemiz bavul hazırlayıp, açmakla geçiyor ne de olsa. Bu arada Tunus'a fideceğimizi duyan bir sürü arkadaşım, orada o kadar zaman ne yapacağımızı sordu. 3-4 gün yeter dedi herkes. Ben bir şey demiyorum, ama az bile geldiğini söylemem lazım. Geri kalanını okuyunca anlarsınız, neden ufacık ülkeye on bir gün yetmiyormuş diye....
11 KASIM
Uçak akşam sekizde, demek altıda alanda olmak lazım, o zaman evden beşte çıkalım diye hesap yaptık ve aynen de uyguladık. Bir de tabii disiplin diz boyu, sanki tura gidiyoruz. Alışkanlık işte. İkimiz de bu tip şeylerde çok dakiğiz, ben buna profesyonel deformasyon diyorum..Aslında havaalanına erken gitmeyi severim. Oturup dünyanın her tarafından insanları seyretmek vakit geçirmenin en eğlenceli yollarından biridir. Ben bir de son birkaçyıldır uçmaktan pek hoşlanmadığım için bir-iki biramı içerim arada. Tek sinir olduğum şey şu aptal sigara yasağı. Ayırın kardeşim içenlerle içmeyenlerin alanlarını. Bana bu kadar işkenceye ne hakkınız var? Alkole dokunamıyorlar ya, hınçlarını sigaradan alıyorlar işte..(Bu konuda eleştiri falan kabul etmiyorum, sigarama karışana kızarım..Çok hassasım bu konuda, ona göre!!))Neyse, kredi kartları sağolsun, salonda oturup, birşeyler yiyip içerek bekliyoruz. Bu arada benim her tarafım ağrıyor, Ersoy telaşlanıyor. Eyvah, hatun tam yola çıkarken grip oldu diye. Valla grip mi, değil mi bilemiyorum ama hastalanamam. Tamam, mikrop, virüs her neyse ama ben hasta olmayı kabul edemiyorum. Vücudum da alışmış galiba bu inadıma, bakıyor olmuyor, kovuveriyor mikropları. Sonuçta yıllardır, hele de evden uzakta hiç hastalanmadım. Olan ufak tefek şeyler sadece. Sanırım gerçekten hem vücut direncinin, hem de ruh halinin etkisi çok büyük. Ben sadece hasta olmayı kabul edemiyorum, o kadar..O yüzden de hastalanmıyorum. Bu sene Hindistan dönüşü de aynı şey olmuştu. Aylarca Nepal, Hindistan, o kadar pis yerlerde yedik, yattık, bir şey olmadı, döndüğümüzün ertesi günü nezle olmuştum..( Ya da grip, ben farkı anlamıyorum)En sonunda uçağa biniyoruz ama o kadar rahatsız ki. Tam da Tunus havayollarından beklediğim şey. Koltuk araları tam charter uçakları kadar, benim boy uzun, bacaklar uzun, sığana kadar epey debeleniyorum ama en sonunda nasıl becerdiysem daha uçak kalkmadan uyuya kalıyorum. İyiki de uyumuşum, çünkü meğer kapılar kapandıktan sonra bir saate yakın beklemişiz kalkışa kadar. Bense hiçbirinin farkına varmadan o kadar zaman uyuduğuma göre demek koltuklar o kadar da rahatsız değilmiş. Arada yemek servisinde uyandım sadece. Onda da yemeğimi yiyip, bir ufak beyaz şarap içip tekrar uyudum gitti. İki buçuk saatlik uçuş nasıl bitti anlamadım bile..Bu arada dikkatimi bizimle aynı uçakta olan ailelerin baulları çekti. O kadar kocamanlar ki, ben bile sığarım. Onlar yetmezmiş gibi bir de dünya kadar el bagajları var. Üst taraflara sığdıramayan çok oldu. Anladık alışveriş de ama nasıl yani??Yine de sağolsunlar, paracıklarını bizim esnafa bırakmışlar..Ülke ekonomisine katkı yani:))
Bu arada dikkatimi çekti, uçaktan inen tek sırtçantalılar bizdik. Çıkar çıkmaz da yanımıza bir genç geldi, halinden belli, rehber, yolcularını almaya gelmiş. Türk, adı Cem, üç yıldır orada yaşıyormuş. Tam bir İstiklal delikanlısı, küpeleri, kıyafetleriyle. Daha sonra yol boyu onu çok andık, merak ettik burada nasıl yaşıyor diye..Bize otel bulmaya Habib Burgiba caddesine gitmemizi söyledi, hatta türklerin çok sık kaldığı Excel Otel'i de aradı, yer yokmuş. Zaten geceliği 80 liraymış, biz ucuza alışığız ya, pahalı geldi. Hatta yer olmadığını duyunca rahatladık bile. Ama ilerleyen günlerde ne kadar haklı olduğunu da gördük..Yine de bize o caddeye gitmemizi, Habib Burgiba'nın “Çakma Champ Elysses” (Türkçesi Şanzelize) tek kalınacak yer olduğunu söyledi. Sonuna kadar da haklıymış... Turizm danışmaya gittiğimizde adamlar çok ilgisizdi, bize iki harita verdiler, ama taksiyi de hemen çağırdılar. Aslında dışarda durak var ama burasıyla ilgili o kadar çok şey okuduk ki, gelsin, pazarlık ederiz dedik. Taksici yirmi dinar dedi, biz on. Zaten normalde dört dinar tutuyormuş ama akşam dokuzla sabah beş arası yüzde elli zamlı. Yani normalde 6-7 dinar. Ama olsun, zaten yorgunuz, daha otel arayacağız, on veririz dedik.Havaalanı merkeze çok yakın ama biz geldiğimizde saat on buçuğu geçiyordu. Yekta'ların kaldığı Hotel Medina'ya gittik..Kapı demirlerle kapalı ama seslenince açtı amca. İki kişilik oda yokmuş, banyolu- tuvalet yok- üç kişilik bir odayı aldık. Oda direk meydana bakıyor, bayraklar asılı önünde.Yanımızda su bile olmadığını farkedince, hemen çıktık, bir pizzacıdan hem su aldık, hem de biraz yürüdük. Haritada kocaman gözüken cadde meğer kısacıkmış.Her yer de yavaş yavaş kapatmaya başlamıştı. Bir de her yerde ışıklar, süsler, taklar dolu, işçiler bir kısmını söküyordu. Anlaşılan bu gece buralarda bir kutlama varmış. Ama saat zaten geç, soğuk da iyice başlayınca otele döndük. Yarın anlarız artık..

Ersoy uyumaya hazır..Gerçekten buz gibiydi..

INTERNET EXPLORER

2009-11-11T02:42:00.000+02:00

Bloğun IE'de görülmediğini daha yeni öğrendim, üzerinde çalışıyorum..Ama sinir etti beni:(((

Yitik Masumiyet, Somaly Mam

2009-08-09T12:53:00.004+03:00

Turlara aynen devam, dur durak demeden..Dün, arka arkaya iki tane haftalık tur yaptıktan sonra eve geldim..Evde olduğumu, sabah erken kalkmamın gerekmediğini bile algılamak epey zamanımı aldı..Çamaşırları yıkamak, televizyon seyretmek bile ayrı keyif evde..

Bugün yine kitaplara devam edeceğim. Okuduktan hemen sonra yazmak lazım ama birçoğu için ne yazık ki öyle yapamayacağım..Yine de bu seferki kitap yepyeni. Geçen hafta aldım, alıralmaz da bitiriverdim. Zaten Temmuz 2009 baskısı..

Kitabın adı Yitik Masumiyet, yazarı Somaly Mam, basan da Bilge Kültür Sanat Yayınevi. Benim kitabı alma sebebim üstünde “ 21 Dile Çevrilen Uluslararası Bestseller” yazması değil, kitabın Kamboçya'daki Seks Köleleri üzerine benim gördüğüm türkçede basılan ilk kitap olmasıydı. Oralardaki seks trafiği üzerine çok şey okudum ama bunu da bir alıp okuyayım dedim.

Bu kitap asla edebi bir eser değil, sanatsal bir roman ya da hikaye okumayı bekleyenlere göre ise hiç değil..Yazarı olan Somaly Mam eski bir genelev çalışanı..Çok küçük yaşta tecavüze uğradıktan sonra geneleve satılmış, bir şekilde ayakta almayı becererek şu anda Kamboçya ve çevre ülkelerdeki seks ticaretinde çalıştırılan kadın ve çocuklara yardım etmeye çalışan bir örgüt kurmuş. Kitabın dili çok sade, abartılar, süslemeler yok. Hatta en korkunç ayrıntılar bile aynı, sakin üslupla yazılmış. Bu, insanı daha da çok etkiliyor aslında. O çocukların başına neler geldiğini ve hala da birçoğunun içinde yaşadığı cehennemi o kadar sade anlatmış ki, okurken bunların bir hayal dünyasında değil, burada, yaşadığımız dünyada olduğunu ve tamamen gerçek olduklarını daha iyi anlıyorsunuz.

Kitapta “ Sevişmek, yatmak, seks yapmak, birlikte olmak, öpüşmek, okşamak” gibi cinsel eylem içeren kelimeler yok. Onun yerine tek bir kelime var “Tecavüz”..Adamın karısıyla ya da başka biriyle birlikte olma eylemini anlatan tek kelime bu. Çünkü olan sadece bu..Normal ilişkilerden sözetmek mümkün değil.

Kendi hayatını anlatırken de son derece dürüst..Başına gelenleri, yaptıkları ve yapmadıklarını aynı sade üslupla, süslemeden özetlemiş..

Bu aslında çok basılması için yazılmış bir kitap değil. Bir yardım çığlığı..Yardıma ihtiyaçları olduğu özellikle son bölümlerde apaçık. Tabii, kitabın satması da bir gelir kaynağı öbür yandan..

Bu kitabı okumak için Kamboçya'ya gitmek gerekmez. Hemen gözümüzün önünde olanların da farkına varmamızı, dünkü gazetenin üçüncü sayfasındaki, tacirlerin elinden kurtarılan Ukraynalı kızın neler yaşadığını düşünmemizi sağlar belki.

O kadar iki yüzlüyüz ki..Etrafımız kendi karısının, kızının kafasını kapattırıp, “İş için” Tayland'a giden adamlarla dolu. İşte bu adamlar asıl o kadıncıkların müşterileri. Bir çok erkek bunu yapıyor..Köşedeki bakkal, bankanın müdürü ya da arkadaşlarınız. Ben turizm işindeyim, Uzakdoğu ülkelerine neden hiç bayan rehberler gitmez sanıyorsunuz?

Bence daha önce bu konuyla ilgili birşey okumadıysanız bu kitabı okuyun. Sonra da bir etrafınıza bakın ve düşünün: Türkiye'de çalışan o gencecik Rus kızlar buraya nasıl düşüyor diye..

Somaly Mam'ın kurduğu AFESİP sayfası:

http://www.afesip.org/

Türkiye'de seks trafiği üzerine bir belgesel (İngilizce)

http://www.youtube.com/watch?v=EFGxb1U7E2I

Ve bizde neler oluyor..

http://hurarsiv.hurriyet.com.tr/goster/haber.aspx?id=12241045&tarih=2009-08-08

CAN SIKINTISI NASIL GEÇER? AFRİKA GEÇİRİR Mİ?

2009-07-24T22:43:00.004+03:00

Bence geçirmez. Annem küçükken "Canım sıkılıyor" dediğimde, "İyidir, sıkı can kolay çıkmaz" derdi. Nasıl da nefret ettim zamanla bu laftan..Ama hala biri bana canının sıkıldığını söylediğinde ağzımdan kaçıveriyor işte..Her zamanki gibi geç de olsa anneme hak veriyorum o an.
Bugün bütün günüm bilgisayar başında Afrika araştırmakla geçti. Ağzımdan gideceğim lafı çıktı ya, gitmem lazım şimdi. Üstelik bu sefer yalnız olacağım. Bakalım sıtma beni yakalayabilecek mi bu sefer..İlaç kullanmam inadım da var ya. Tedavisi çok mu zor acaba? Tamam, ölen bile var ama ben şerbetliyim galiba..
Neden Afrika? Her zamanki gibi sebep yok ya da ben daha bilmiyorum. Başladıktan sonra çıkar anca sebep..Aslında bu aralar canım eskisi gibi dağlara vurmak istiyor. Dona dona, kaybola kaybola Niğde Aladağlar'da dolanmak istiyorum. Ne olursa olsun gece yıldızlara yaklaşabilmek, hiçbir yerde göremediğim milyonlarcasının keyfine varmak istiyorum. Ama yine de Afrika işi ciddiye bindi bir kere. Benim istediğim rotayı yaparsam yaklaşık 25 ülkeden geçerek döneceğim Türkiye'ye. O kadar ülke, o kadar sınır, vize..Nasıl olacak bilmiyorum..O yönden daha önceki yolculuklardan bir farkı yok aslında. Hep bilmeden gittiğim için..Ama bu sefer bir inadım var: Yanıma rehber kitap falan almayacağım. Gerçekten sıkmaya başladı bu: Aynı terzinin elinden çıkma geziler. Ne yaparsan yap ellerine düşüyorsun ama olsun. Ben Lonely Planet gezmesi değil, bana ait birşey yapmak istiyorum.
Aslında rota fena halde zor bu sefer, iyice araştırmak gerekecek. Dedim ya başladım diye, gördüm zorluğunu..İşin kötü tarafı benim istediğim rotayı yapıp da yazmış birini henüz bulamadım. Bölük pörçük hepsi. Hele de çoğunda fiyat falan yok. Sinir oluyorum buna. Şurada şu şu kadar, bu bu kadar diye yazmak çok mu zor? Necmettin Toraman'ın yazılarına bu yüzden bayılıyorum. Bu adamın daha çok gezmesi, hatta gezip de yazması için birilerinin ona maaş bağlaması lazım. Kampanya açacağım valla!!
Dedim ya bu aralar canım çok sıkılıyor diye..İş çok, evde kalamıyorum. Hatta önümüzdeki iki hafta eve gelemeden geçecek. İstanbul'a geleceğim ama grubu bırakıp hemen Ankara'ya uçup yeni bir tura başlayacağım. Şimdi soruyorum: Bu insan haklarına aykırı mıdır, değilmidir? Neyse, kendi düşen ağlamaz, iş sonuç olarak..Bana gezme olarak geri dönecek..
Bugün bunları düşünürken aklıma geldi. Burada can sıkıntısından ölüyorum ama neden başka yerlerdeyken, gezerken olmuyor? En sonunda buldum. Birkaç gün önce İstanbul'a gelirken, köprüyü görünce nasıl da ilk kez görüyormuş gibi baktığımı farkettim. Ertesi gün Beşiktaş'a indiğimdeyse herkesin günlük alışverişinin benim için ne kadar önemli, sıradışı olduğunu gördüm. Öyle ortalıkta dolaşıp, balık, peynir, meyve alabilmenin ne kadar lüks olduğunu. Ben fena halde özlüyorum bunları. İstiklal'e çıkıp, bir yerde oturup bir bira içmek, insanları seyretmek..Gerçek hayatları..Ya da bir kaç arkadaşla muhabbete oturmak, hatta ufaktan sarhoş olup onun bile keyfine varmak..Bunları yapabilenlere imreniyorum. Rehber olarak o kadar izole bir hayatım var ki. Her gece başka bir otel, bakmam gereken bir grup. Şimdi bile evimin balkonunda otururken azıcık keyif yapmaya çalışıyorum ama özlediğim şeyleri düşününce gözlerim doluyor. Düşünün, beni çok seven dört yaşında minnacık bir yeğenim var ve ailem beni görebilmesi için geçen hafta onu Ankara'da otele getirdi. Olacak şey mi? Ailemi özlüyorum, arkadaşlarımı özlüyorum ve elimden birşey gelmiyor. İşte bu duyguyu ha burada hissetmişsin, ha dünyanın öbür ucunda. Bir fark yok..
Belki de bu alışkanlıktandır uzun uzun gezebilmem. Bu akşam hissettiğim yalnızlığın Lumbini'deki o karanlık geceden farkı yok.
O yüzden can sıkıntısı geçmez, boşuna uğraşmamalı. Bundan birkaç ay sonra Afrika'nın bilmem neresinde tek başıma oturmuş ağlıyor olacağımı biliyorum. Annemi istiyorum diye hem de. Kimsenin gelmeyeceğini biliyorum. Ve ben buna çoktan hazırım..
O yüzden de gidebiliyorum ya....

Gezipduru- Aydın Cıngı

2009-07-15T23:04:00.004+03:00

Annem bana küçükken "Sen kitapları okumuyorsun, sömürüyorsun" derdi. Haklıydı anneciğim. Bana o zamanlar normal gelirdi ama şimdi bakıyorum da hangi ilkokul çocuğu hediye olarak kitap ister? Hem de bütün yıl boyunca. Ya da hangisi benim gibi kendine alınan kitabı bir günde bitirip, bir de kardeşininkine el koyar? Ben öyle bir velettim işte. Çok daha sonraları ailemden para almadan kendi kazandığımla yaşarım ben dediğim, o yüzden de açlık sınırlarında gezdiğim zamanlarda bile üç kuruş paramı yemek yerine kitaba verdiğim çok oldu. Artık o zamanlar geride kalsa da hala okuyorum, bu seferse tek zorluk vakit darlığı..Bir zamanlar "Okumak isteyen insan vakit bulur, gerekirse tuvalette okur" diyen ben duş yaparken okunabilecek su geçirmez kitap rüyaları görmekteyim bu aralar. Olan zavallı otel çalışanlarına ve bana oluyor. Hala hepsini okuyamayacağımı bildiğim halde turlarda yanımda bir çanta kitapla geziyorum. Tam Nasreddin Hoca hikayesi: Olsun, ya vaktim olursa..Çantayı taşımayı kitapsız kalmaya bin kere tercih ederim.
Bu aralar dediğim gibi, para kazanma derdine düştüm. Kazanayım ki, kışa rahat rahat gezebileyim. Şimdilik, daha önce de dediğim gibi, gezi,ülke kitapları yorumlarıma devam edeceğim..Hani çok gezen de değil, okuyan da değil cinsinden..
Arada kitaplara bakıyorum, bir sürü notlar almışım okurken. Bazısını çok beğenmişim, bazısıyla da dalga geçmişim. Ama hiçbir zaman yazanın emeğine duymak gereken saygıyı unutmamak lazım. İçeriği tartışırım ama oturup yazmış, bir de bastırmış insanlara da saygı duymak lazım. Yazdıklarını beğenmemiş olsak da. Değişik yaşamlardan, çevrelerden gelen insanların yazdığı kitapları okumanın bir güzel yanı da herkesin o kendine has fikirlerini, gözlemlerini duymak. Sonuçta kimse bir tarihçi ve lise öğrencisinin gözlemlerinin aynı olmasını bekleyemez. Oysa ki biri diğerinden kötü değil, sadece farklıdır. Bir ülkenin bambaşka ikiyüzünü anlatırlar yazılarında.
Ben bu konuda çok zorlanıyorum. Bu sefer yine çok beğendiğim bir kitaptan bahsetmek istiyorum ama emin olun beğenmediklerime de sıra gelecek.
Ve sakın bu sayfanın bir kitap eleştirisi sayfasına dönüştüğünü de düşünmeyin, sadece kendim tekrar gidene kadar başkalarının yazıları hakkında ne düşündüğümü söyleme özgürlüğümü kullanıyorum. Yani hala böyle bir özgürlüğümüz varken bu memlekette..
Bu sefer hakkında yazmak istediğim kitabı okuyalı çok oldu ve yanımda da epey gezdi ben üstünde aldığım notları toparlayacağım diye. Yazarı Aydın Cıngı, daha çok kısa bir zaman önce de kendisinin bir arkadaşımın babası olduğunu öğrendim. Ama emin olun, arkadaşımın babası olmasının yazacaklarımla bir ilgisi yok. Böyle bir beyefendinin de buna ihtiyacı yok zaten. Kendisini alanında kanıtlamış bir siyasetbilimci.
Belki gittiği yerler hakkındaki bilgisi, belki de samimi yazım tarzı gitti bu kadar hoşuma. Kitabın başlangıcı yakaladı beni zaten: Gezmek: Fotoğraf makinasıyla ya da onsuz..Hani her gezenin başına gelir ya. Makinayı taşımak hem dert, hem bela olur başımıza da hala evde bırakamayız bir türlü. Daha o bölümü okurken dedim "Valla biliyor bu adam" diye.
Kitapta gittiği yerlerin siyasi geçmişini de bugüne bağlayarak o kadar güzel anlatmış ki, o sıkıcı "siyaset" kelimesi benim bile hoşuma gitmeye başladı sonunda..Bazı gezileri yıllar öncesinden kalsa bile sorunlar ve etkileri hala güncel.
Hem Uzakdoğu, Güney Amerika, Hindistan, Nepal ve Afrika'dan keyifli hikayeler, hem de sıkılmadan okunacak ciddi bir yakın geçmiş tarihi okumak isterseniz alın derim. Baktım, heryerde satılıyor.
Okunası kitap gerçekten..

Bu kadar muhabbet yeter artık bana. Yazacak çok şey var ama klasik özür "Zaman yok". Kalmadı işte. Yarın sabahın köründe Güney Amerika karması grubumla uzun bir tura başlayacağım. Ankara, Kapadokya, Konya, oradan ver elini Ege..
Ama bu sefer anlatan ben olacağım..İnsanları uyutmadan, sıkmadan tarih anlatmanın ne demek olduğunu bana sorun. O yüzden takdir ediyorum ya güzel yazanları..
Sağlıcakla kalın efendim..

Beyaz Kaplan-Bir Hindistan romanı

2009-07-03T22:10:00.002+03:00

Tekrar selam..
Nasıl çalışkan oldum ama değil mi? Hala Kınalıada'da İstanbul'a karşı bir yerim varken azıcık daha yazayım dedim..Bu kadar rahat yer kolay kolay bulunmuyor ne de olsa..
Gezme planları, anıları her daim var ama buraya birşey daha eklemek istiyorum. Kopyalayacak arkadaşlara şimdiden söyleyeyim: Hayır efendim, izin vermiyorum.. Bana bir mail atıp sormak zor değil, bugüne kadar da kimseye benim kelimelerimi kullanamazsınız demedim. Ama zahmet edip bir sorun yani..
Aslında böyle bir bölüm yapmaya gezgine.com'da başlamıştım ama malum, sansürlüyüz ya toptan google sites kullanıcıları olarak, yenileri oraya yazmanın şimdilik bir anlamı yok. O yüzden buraya yazıp, sansürümüz geçince sayfaya aktarmaya karar verdim..
Evet efendim, konumuz seyahat - ya da gezi- edebiyatı ve yayınları. Dün akşam çok sevdiğim bir arkadaşımın okul dertlerini konuşurken her nedense aklıma aslında bir dilbilimci olduğum ve bundan ne kadar hoşlandığım geldi. Yıllar unutturmuş bunları bana..Hoş, insan sevdiği şeyleri asla unutmaz, farkında olmadan dilbilimciliğimi yaptığım da oluyor arada mutlaka. Ama artık yazayım bütün o notları diyorum..
Sonuçta gezmeye başlamamızın sebepleri ya duyduğumuz ya da okuduğumuz hikayeler..Bir yerlerde duyuyoruz ya da okuyoruz ki insanlar geziyor, ya da bulunmuşluğumuz olmayan veya bulunsak da gerçekte ne olduğunu farkedemediğimiz yerleri anlatıyorlar. Kıtaların, ülkelerin, şehirlerin, mekanların ve insanların hikayelerini..Gerçek ya da yeni olup olmamaları önemli değil: O hikayeler başlatıyor insanı hayal kurmaya yakın, uzak diyarlar hakkında.
Bazıları da var, aynen başlıkta adını verdiğim "Beyaz Kaplan" gibi o günün, o ülkenin hikayesini yüzüne vuruyor okuyucunun. Orası başka bir dünya, turistin, gezginin ne olduğunu, nasıl olduğunu asla kavrayamayacağı bir dünya. Ve benim için başka bir önemi de orada hissettiklerimin ne kadar doğru ama aynı zamanda yetersiz olduğunu anlatan bir kitap bana..
"Beyaz Kaplan" yüzyılda bir dünyaya gelen bir Bengal kaplanı aslında. Hani şu ünlü hayvanat bahçelerinin kapıştığı, dünyaya geldiğinde gazete manşetlerine haber olan hayvan. Özelliği mi? Dünyada çok ama çok az olması. Zaten Bengal kaplanlarının soyu tükenirken, bu güzellikten sadece bir kaç tane kalmış durumda dünyada.
Yazarı Aravind Adiga aslında gazetecilikten gelme. Bu, yazdığı ilk önemli romanı ve 2008'de Man Booker ödülünü alarak bu ödülü alan dördüncü Hintli ünvanını kazandı. ( Bunlardan biri de Salman Rüşdi !!) Eğitiminin büyük bir kısmını yurt dışında almış, zaten bence bu kitabı yazarken bu kadar cesur olabilmesinin en büyük sebeplerinden biri de bu. Hindistan'daki akrabalarının hiç de iyi hisleri yoktur bence şu anda onun hakkında..
Bizde Hindistan hakkında her zaman büyük önyargılar, yanılgılar içinde herkes. Kimine göre Gandi'nin ülkesi, İngiliz sömürüsüne karşı kazanılan zaferin simgesi, kimine göre kadınların kocalarının cenaze ateşine atladıkları-atıldıkları yer, kimine göre dünyanın en fakir memleketi, kimine göre dünyanın bilişim merkezi, kimine göre de sonsuz barış ve huzurun ülkesi. Ne de olsa tarikatleri bizim buralara kadar gelmiş Osho, Sai Baba ve Amma'nın memleketi. Yok kardeşim, bence hiç biri değil. Bunların hepsinin bir karmaşası ve hatta çok ama çok daha fazlası. Gitmeden ve döndükten sonra okumaya devam edin. Hindistan karşınıza daha ne sürprizler çıkaracak..Hele de bu kitabı bir okuyun. O zaman bakın para verdiğiniz dilencinin gözlerine bir daha. O gözlerde gördüğünüz pırıltının teşekkür değil de nefret olduğunu bakalım anlayabilecekmisiniz? Ya da sizi fena halde kazıklayan satıcının gözleri? O da emin olun sadece kazandığı paraya sevinmiyor, onu fakir bıraktığını düşündüğü sizlerden bir parça daha intikam almış olmanın sevinci o gözlerde parlayan..Bunları anlattığımda bana inanmayanlar: Özellikle okuyun bu kitabı..Rehber kitapçıklarınızı, Taç Mahal'in heybetini bırakın bir tarafa, ucundan da olsa anlamaya çalışın bu insanları, gerçek fakirliğin neler yaptırabildiğini..
Okurken kitaplardan notlar almak gibi bir huyum var. Bazılarında beş on cümle, bazılarında sadece bir satır. Bu kitabı neredeyse olduğu gibi yazmam gerekecek eğer her istediğim cümleyi alırsam. Ve bazen bir cümle binlerce kelimeyi özetleyebiliyor. Gerçekleri, hayatı. En güzel örneklerden biri şöyleydi:"Evin duvarlarının dışında biriken çöpün miktarından, orada yaşayanların ne kadar zengin olduklarını anlayabiliyorduk."
Anlatmak için söze gerek var mı? Fakirler, gerçek fakirler çöp üretmez, üretemez. Çünkü alabildikleri, sahip olabildikleri herşeye ihtiyaçları vardır..
Bana bunları yazmam için para veren, reklam yap diyen falan olmadı. Ama bu kitabı Hindistan'da görüp almak istemiş, nedense bir türlü alamamıştım. Türkiye'de çıktığını görür görmez aldım ve bir solukta okudum. Yazar gerçek bir "Beyaz Kaplan" hikayesi anlatmış. Kendi dünyasından, çöplüğünden çıkıp başka bir dünyaya adım atmaya cesaret edebilecek, ve bunun için ailesi dahil herşeyini feda edebilecek kadar gözü kararmış bir adamın.
Hindistan'a gittiyseniz, gitmeyi düşünüyorsanız ya da sadece merak ediyorsanız bunu okuyun derim. Tabii benim lafım aşram aşram gezmeye gidip, oralarda binlerce dolar harcayarak mutluluğa ulaşma çabasında olanlara değil. Onların da kendilerine yol gösterecek hocaları var mutlaka:))
Sonuçta heryer Hindistan değil ama herkesin kendine ait bir "Karanlığı" ve "Aydınlığı" var hayatta.."Karanlığın" ne kadar karanlık, "Aydınlığın" da ne kadar aydınlık olduğu bize kalmış sonuçta..
Şimdilik sevgiler..

Sansür, İstanbul Maceraları ve Hamak..........

2009-07-03T01:04:00.003+03:00

Selamlar,
Son zamanlar çalışmak, çalışmak ve yine çalışmak şeklinde özetlenebilir. Yine de bu sefer arada biraz dinlenmeye fırsatım oldu en azından. İyi mi kötü mü oldu bilemiyorum aslında. Hazır evdeyken, hava da çok sıcakken bir gece balkonda, hamağımda uyudum. O gece de eve hırsız gireceği tuttu ve adam Ersoy'la ikimizin laptoplarını çaldı. Aslında epey salakmış, çünkü onların dışında tek aldığı şey benim sevgili kot montum oldu. Eh, hırsızın salaklığı bizim şansımız her zaman. Ersoy'unkine inanılmaz üzüldüm ama benimkine hala üzüleyim mi güleyim mi bilemiyorum. İkimizin de bütün fotoğraflar yedekliydi, o yönden sorun yok. Üstelik Ersoy'unkinin pilini de almamış, artık nasıl bulacaksa aynısını. İkisi de yeni değillerdi, para etmezler ama hele Ersoy'unki pilsiz hiç bir işe yaramaz. Benimkine gelince, arada iyi bile oldu diyorum çünkü yıllardır yazdığım biriktirdiğim herşeyle birlikte atmaya kıyamadığım, ya da önlem olarak tuttuğum bir sürü çöp de gitti. Üstüne ikimiz de yepyeni bilgisayarlara kavuştuk. Yani bir taraftan üstümden acayip ağır bir yük de kalkmış oldu.
Bana mail atanlara da yavaş yavaş cevap vereceğim. Malum yeni bilgisayar. Yenisine alışmak aynı yeni bir eve taşınmak gibi. Yerleştirmek, oturtmak epey zaman alıyor. Kusura bakmayın.
Bu aralar benim sinirimi en çok bozan şey tamamen başka. Sayın mahkemelerimizden biri artık neye kızdılarsa, sites.google.com'u kapatma kararı almış. Aralarında benim sayfam gezgine.com da var. Açan da zannedecek, ben birşeyler yazdım da kapandı. Olur olur. Burası Türkiye..
Valla benim bir suçum yok, kimin sayfası yüzünden kapatıldığı hakkında bir fikrim de yok. Ama sansürün bu kadarı... İnternet sansürü yüzünden Vietnam, Laos gibi ülkelerle dalga geçerken benim sözümona demokratik ülkemde aynı sansüre uğramak fena halde kızdırdı beni. Birkaç dakikada çıkarılan mahkeme kararları yüzünden bizim haber alma ve verme özgürlüğümüzün sınırlandırılmasına çok kızgınım. Nasıl bir yerde yaşıyoruz ya?
Tamam, sayfamı taşırım başka yere, yine açarım. Hatta bilenler için bu tip sansüre uğrayan sayfaları açmanın başka yolları da var. Ama herkes bunları bilmek ya da uygulamak zorunda değil. Adamlar bizi suçlamadan, yargılamadan mahkum ediyorlar. Nasıl bir anlayış olduğunu bilen bana da anlatsın lütfen. Ben bu yasağın benim yüzümden olmadığını bilmeme rağmen bir de tam tersini düşüneyim diyorum ki o zaman iş tamamen içinden çıkılmaz bir hal alıyor. Eğer benim yüzümdense, demek ki bu adamlar kimsenin gezmesini istemiyor demektir. Neden?
Çünkü gezenin gözü açılır. Görür, eğer salak değilse de mutlaka birşeyler öğrenir gittiği yerlerden. Demek bizim birşeyler öğrenmemize de karşı olanlar hala var. Ne sürpriz ya benim sevgili memleketimde!
Anlayacağınız cinlerim tepemde bu aralar bu anlamsız sansür işleri yüzünden.
www.gezgine.com'u en kısa zamanda açacağım tekrar...
Sayfama ulaşamayanlardan özür dileyemeyeceğim. Sadece dilemesi gerekenin ben olmadığıma inandığım için.
Gezmektense hiç vazgeçmek yok. Sadece bu senenin planını henüz yapabilmiş değilim. Amerika, Afrika..Kafamda ve bilgisayarımda ( yenisinde ) uçuşuyor hayaller şu anda. Evde her daim yanımda koca bir atlas, her zamanki gibi hayal kurma aşamasındayım bu aralar. Tek bildiğim, Afrika olursa yalnız gideceğim:))
Şimdilik bu kadar öfke yeter. Şu anda Atilla ve Emel'in Kınalıada evlerinde, yanımda açık pencereden sadece güzelliği gözüken, çirkinlikleri duyulmayan İstanbul'la bakışarak geçmeli zamanım. Hayat kısa, güzelliklerse az. Tadını çıkarmak lazım...
Siz de öyle yapın..
Sevgiler herkese..

2009-06-16T04:29:00.002+03:00

Nasıl da yazmıyorum o kadar zamandır, nasıl da işkence ediyorum kendime ama..Bu aralar mazohist olmam gerektiğine karar verdim. Oysa ki ben nasıl da severdim yazmayı, paylaşmayı. Tabii en çok da dinlenmeyi. Haliyle blog yazınca istemeyen okumuyor, okuyanlar kendi özgür iradeleriyle benim fikirlerime maruz kalıyorlar.
Geldiğimden beri çok sıkı bir çalışma temposunun içine girdim. Aslında malzeme orada. Benim gibi hem zevki, hem işi gezmek olunca kişinin olmadık durumlarla hemen hergün karşılaşıyorum. O an aklımda tutup aman yazayım unutmadan diyorum ama hemen ertesi gün bambaşka birşey çıkınca uçup gidiyor aklımdan. Telefona ses olarak kaydedeyim dedim ama o da işe yaramadı. Bilmem nasıl olacak bu iş?
Benim son zamanlarda nasıl olduğumu merak edenlere..Hayat süper görünüşte..İş var, aşk var, sağlık var. Evin borcu bitti, bu sene her hafta bir-iki gün İstanbul'da olduğum için iyi bir havuza sezonluk üye bile oldum. Korkmayın, sırtçantalı ruhumu kaybetmedim, gerçekten iyi bir fiyattı ve artık insanın kendini arada şımartması gerektiğini düşünüyorum. Hele de benim kadar yıpratıcı bir işi varsa. Emin olun, tur boyunca kaldığımız o güzel otellerde havuz falan vakit kalmıyor, kalsa bile onu yatıp kitap okuyarak geçirmeyi tercih ediyorum..
Gezmeyi hiçbir şekilde boşlamış değilim. Sorun bir sürü hayalimin olması ve hayatımın hepsine yetip yetmeyeceğini bilememem. Bir gün bakıyorum oturmuş Afrika'da ya da Orta Amerika'dan Amazon'a rota çiziyorum, ertesi gün, hatta birkaç saat sonra ufak bir yelkenli alma planları yapıyorum. Tek başıma okyanus geçme planlarıyla..Neden olmasın? İlk uzun gezimi yaptığımda da herkes deli demişti, sağ döneceğimdense kaç kişi emindi bilemiyorum. O zaman da, sonra da kaç kez dediğim gibi, herşey hayal kurmakla başlıyor.
Bu arada sağolsunlar kitaplar da beni dürtükleyip duruyor..Küçüklüğümden beri zaten sıkı bir okuyucuyum ama son zamanlarda sayın sigara düşmanı profesörümüz dışında her çıkan gezi kitabını alıp okumaya başlamışım. Bazıları çok güzel, bazılarıysa felaket saçmalamış. Yine de insana ilham veriyorlar. Yine de kimse kusura bakmasın ama ben bir haftada Nepal, bir ayda Güney Amerika hikayelerine inanmıyorum. Gitmek yerine oturup okusalar oralar hakkında daha fazla şey öğrenirler. Gitmeye birşey demiyorum ama kitap yazma cüretini gösterenlere de acayip kızıyorum..Yalan yanlış ne duyup, rehber kitaptan ne okuduysan yaz: al sana kitap. Emeğiyle yazanlara ayıp ediyorlar..Ama son zamanlarda yanımda gezdirip, gülerek, ağlayarak okuduğum kitaplar da var. İçten, hesapsız, ünlü gezgin olma sevdasıyla yazılmamış..Çok güzeller..Yazacağım sayfaya, tek tek, iyi ya da kötü..
Şimdi biraz tekne fiyatlarına bakacağım. Belki tekne alabilirsem bu kış bir yere gidemem..Vermesi çok ama çok zor bir karar!!

YOK YAAAAAA!!!

2009-05-06T04:11:00.001+03:00

Günler geldi geçiyor, döneli neredeyse bir ayı geçti ve ben ancak tekrar yazabiliyorum. Kafamı meşgul eden o kadar çok şey var ki..Bir de döndükten sonra toparlarım derken bir de buranın meseleleri eklendi üstlerine.
Bugüne kadar zaten gittiğim yerlerle ilgili yazıları bitirmeyi asla başaramadım. Herzaman en az iki sene geriden geldim. Yolculuk ayrıntılarını toparlamak kolay ama asıl zor olan yaşantılar. O yüzden bu aralar sadece gazete haberleri için ayrı bir sayfa bile açmayı düşünüyorum.
Uzun süre bir yerlerde kaldıktan sonra memlekete dönmek bana herzaman ilginç gelir. O kadar gidip dönmeye artık ilginçliklerin bitmesi gerekirmiş gibi geliyor insana ama bitmiyor. Aksine bana artıyormuş gibi geliyor. Bu sene de kendi kendimi haklı çıkardığım dönüşlerden biri oldu. Uykuyu abartmışım, daha uçak kalkmadan daldığım uyku inişe tam 22 dakika kala uyanmamla bitti. Biner binmez yediğim bir sandviç ve inmeden hemen önce bana acıyıp verdikleri bir kek dışında ağzıma lokma atmadan epey bir zaman geçirdim. Ama doğruya doğru, kimsenin değil, benim suçum. O süper sert yataklardan sonra THY koltukları bana kuştüyü şilte gibi gelince öyle bir uyumuşum ki..
Aslında geldikten sonra en az iki haftamı kendi ülkemde tam bir yabancı gibi geçirdim. O yüzden bana pek keyifli geldi. Ama bence hala en güzeli eve ilk girişim. Ayakkabı dolabını açıp, oradaki beyaz Reebok ayakkabılara bakıp, iç geçirip, sonra benim olduklarını anlamak, gerçek ve dolu bir buzdolabım olduğunu anlayıp, ona sarılmak oldu. İlk haftalarım salak salak etrafa bakınıp herşeyin gerçek olduğunu anlamaya çalışmakla geçti. Sonra memleketin temizliğine hayranlıkla bir hafta daha geçirdim. O ara yere düşen herşeyi temizlemeden yiyeceğimi, hatta dünyanın en temiz yerlerinin bizde olduğunu iddia ediyordum. Valla, hala bu fikrim pek değişmiş değil. Ama böylece buralara ne kadar aşık olduğumu bir kez daha farkettim.
Geldikten çok kısa süre sonra çalışmaya başladım. İşte orada fena halde afallamaktan korktum. Ama herşey tam tersi gitti. Korktum ya, öyle olmalı zaten. Hayatımdaki en iyi, en keyifli birkaç turdan birilerini yaptım. Allahtan böyle düşünen sadece ben değilim. Ben ne kadar kusur bulsam da gruplarım söylüyor bunları.
Bu arada bir de fena halde aklıma takılan birşey var: Benim web sayfası, www.gezgine.com. Herkes gidiyor bir yerlere ve blogunu, kitabını yazıp dönüyor. Ama allahaşkına nedense fiyatları tutmuyor. Bu aralar salaklık ettiğimi düşünmeye başladım. Bir ben miyim yazan bunları? Üstelik insanlar kopyalayıp kitaplarına basarken ben geziyorumları.com’a sayfamın adresini verdiğim için azar bile işittim. Neymiş,reklam yokmuş, herşeyi sayfaya yazacakmışım.. Telif hakkı sorunu galiba. Oraya yazılan herşey onlara ait oluyor. Kardeşim benim sayfamda reklam bile yok..... Şeytan diyor, yazma, yardım da etme..Ben kimseden yardım almadım sonuçta. Varuna’cılar da geziyor. Ama para kazanmak için değil. Adamlar dünyayı kaç kere gezdi, ortada ne kitap ne para kazanma hırsı var..
Bir de üstüne, birilerinin para kazanması lazımsa ilk önce ben olurum. Profesyonel turist rehberi olarak...Ve ben hala insanlar çıksın, gezsin diye uğraşıyorum..
Ayıp derim, o kadar..
Bu insanlar hakkında yorumlarım yakında sayfamda...

GOA-PALOLEM

2009-04-30T03:09:00.001+03:00

Toparlanmaya toparlandım ama epey zaman aldı. Daha döndüğümün ikinci gününde yatağa düşmek hiç de hoşuma gitmedi ama herhalde zavallı vücudum ancak bu kadar dayanabildi. Memlekete geldiğini farkeder etmez rahatladı, artık hastalanabilirim dedi ve bir de bu garip mikropla karşılaşınca bayrağı indirip pes etti..
Geleli tam bir ay oldu ama Palolem ve devamını yazmamamın tek sebebi hastalık falan değil aslında. Bahane ettim yazmamak için..Önce hastalık, sonra meşguliyetler. Aslında her ne kadar kabul etmek istemesem de dosdoğru yalan valla. Yazmamamın -ya da yazamamamın- tek sebebi çok zor gelmesiydi. Palolem’deki zamanlar o kadar keyifli geldi ki, buraya geldiğimde gerçek hayatla karşılaşınca saklamak istedim hatıralarımı. Sanki paylaşınca kaybolacaklarmış gibi.
Ama artık devam etmenin zamanı geldi..
Ersoy’u o gün istasyona bırakıp, Palolem’e doğru yola çıktım. Aslında Margao’dan otobüs de var ama hem yorgunum, hem de Ersoy’u yollamışım, canım hiç istemedi otobüslerle saatlerce uğraşmayı. Taksiden ucuz diye rikşayla gideyim dedim, istasyondakiler kuruş inmeyince dışardan binmeye karar verdim. Ersoy da benimle geldi ama oradakiler de fiyatta inmeyince kaderime razı olup, içerdeki rikşacılar görmeden gizli gizli bindim bir tanesine.
Ersoy’u orada bırakmak çok zor geldi doğrusu. Yolculuğa yalnız başlayıp yalnız bitirmek kolay geliyor bana ama bu sefer kendimi çok kötü hissettim. Mumbai’ye gitsem biletimi değiştirip birlikte dönebilirdik ama ne derler? " Pilavdan dönenin kaşığı kırılsın". Böylece Palolem’e doğru yola çıktım. Tabii 40 kilometrelik yolu, hele de dağ yollarını rikşayla gitmenin ne kadar iyi bir fikir olduğu epey tartışılır. Sallana sallana, zıplaya zıplaya ama sigaramı içerek! yaklaşık iki saatte Palolem’e vardım. Daha önce kaldığımız yerde kalmaya karar vermiştim zaten. Hatta bir gün önce arayıp, kalmak istediğim odayı bile ayırtmıştım. Oraya vardığımda kötü bir sürprizle karşılaştım. Benden bir gün önce gelen bir çift, bir gece kalacağını söyleyerek odayı almış. Ama sonuç olarak üç gece daha kaldılar. Arada başka aksaklıklar da çıkınca ancak orada kaldığım son on günü istediğim odayı alabildim. Orada benim oda konusu artık şaka haline bile geldi bir ara. Hani odaların hemen hepsi az buçuk aynı. Hepsi incecik kontrplaktan yapılma, deliklerle dolular. Bunun farkı diğerlerinden büyük, üst katta ve tam denize bakıyor olması. Balkona çıkıldığında insanı aşağıdan tamamen ayırıyor. Tabii bir de hamağı var. İşin doğrusu orada kalan arkadaşlarım ve sevgili Nepalli garsonumuz olmasa başka yere geçerdim. Adamlar işletmenin "İ" sinden anlamıyor, hatta daha önce 400 denen fiyatı 500 bile yapmaya kalktılar. Üst kat olduğu için duş hemen hiç çalışmıyor, arada su bile gelmediği oluyor. Kova falan idare ettim..Hepsi manzara ve hamak aşkına..Bakalım bu hamak sevgisi yüzünden hayatta daha neler gelecek başıma.. Sözümona günümün çoğunu o hamakta yatıp yazı yazarak geçirecektim ama sonunda o kadar eğlenmekle meşgul olunca kelime bile yazamadım iki hafta boyunca.
Eğlenme faslım daha gelir gelmez başladı. Plaja inerken biriyle selamlaştım, sonra onun arkadaşlarıyla tanıştım, sonra da benden birkaç gün sonra gelen iki kızkardeşle..Böylece birbirine tam ters ülkelerden gelen beş kişilik bir grup olduk ve uyanık olduğumuz her dakikayı birlikte geçirdik.En eğlenceli tarafı ise Andreas ve benim birbirimizden ayrılamaz hale gelişimizdi. Birimiz Kıbrıs Rumu, öbürü Türk, ama herşeyimiz aynı. Epey insan hayretten kalakaldı: Bir Türk ve Yunan..Ama bizi bizden iyi anlayan yoktu valla..
Hayat Palolem’de gerçekten çok dolu geçiyor. 10 gibi uyan, kahvaltı yap, sahilde otur, sıkılınca başka yerde otur, insanları seyret, güneşlen, denize gir, yemek ye, akşam partiye git, sonra bir daha denize gir. Hatta sonunda o kadar yoruldum ki, 200 metrelik yarıçaptan çıkmamak gibi bir karar aldım. Arada kaçamaklar olsa da genelde bu sınırları koruduk. İstisnalar motosiklet kiralayıp çevre kumsalları gezmek, (bir kere yürüyerek bile gittik)kanoyla akıntıya karşı kürek çekmek, Anjuna gece pazarına gitmek gibi şeylerdi.
Şaka bir tarafa, ben şahsen hem deniz, hem de ortam olarak en çok Palolem’i sevdim. Sahilin kuzey tarafı güneye göre çok daha sakin ve çok daha az insan var. Temiz, güzel bir kumsal. Genelde dalga da fazla yok, olduğundaysa çok daha eğlenceli oluyor. Ama yine de diğerleri kadar tehlikeli değil. Ya da ben öyle sanıyordum..Ta ki bir gece su iyice yükselip, tam kaldığımız yerin önünde bir rip curl oluştuğunu görene kadar. Bu arada bu rip curl dene şey aslında bir su koridoru. İki taraftan kıyıya gelen su ortada birleşip açığa doğru hızla akıyor. Çok daha büyüğünü Peru’da Huanchaco’da görmüş, üstüne bir de orada yüzmüştüm. Okuyanlar belki hatırlar: El Cemeterio, yani Mezarlık dedikleri yer. Burada da böyle birşey görünce dayanamadım, gece gece girdim suya. Tamam, çok eğlenceliydi ama bacaklarım ve kollarımdaki sıyrıklar epey can yaktı. Hatta halaizleri duruyor, hai iğrenç yara izlerinden hoşlananlara..O geceden sonra bir daha da o kadar büyüğünü görmedim zaten. Yani eğer sular yükseldiğinde gece denize girmezseniz, hiç sorun yok burada. Öyle tehlikeli balıklar falan da yok. Birilerinden kıyıda bulunan ölü deniz yılanları hakkında birşeyler de dinledim ama normalde zavallılar buralara yaklaşmıyorlar bile. Bir de restoranlarda verilen yavru köpekbalıkları var. Bir gün bir arkadaşıma çekiç kafa bile geldi yemek olarak.Zaten birşey olsa o kadar çok aile çocuklarıyla gelmezdi buralara tatil yapmaya. Yine de arada aklıma Jaws gelmedi değil. Ya o çekiçkafaların aileleri intikama karar verirse..Fena olur halimiz..Emin olun yetişkin bir çekiçkafayla denizde kimse karşılaşmak istemez..
Yemek deseniz hiç sorun değil. Her yer restoran dolu ve her cins yemek var. Adamakıllı et heryerde olmasa da, bazı yerlerde balık pahalı olsa da aç kalınmıyor. Yoğurt ve lassi dedikleri yoğurtlu içecek, hatta tuzlusu olan ayran bile var. İçki ise diğer yerlere göre çok daha ucuz, hatta 24 saat kapatmayan iki bar bile var. Yalnız orada dikkat etmek gereken iki içki var: biri hindistancevizi ya da kaju fıstığından yapılan fenni, diğeri de taze marihuana yapraklarıyla hazırlanan bangh lassi. Ben ilk fenni içtiğimde aman dikkat et dediler, garson bile şaşırdı ısmarlamama ama benim rakıya alışık Türk bünyemi etkilemedi bile. Diğeri ayrı hikaye..Özellikle Holi bayramı sırasında çok satılıyor, ama Hindistan’ın birçok yerinde satışı yasal. Hatta Racastan’da ayrı dükkanları bile varmış.
Goa aslında Fethiye’ye benzer bir yer. Hindistan’ın alan olarak en küçük eyaleti ama turizm sayesinde en zenginlerinden biri. Burada kuzeyden güneye her zevke uygun bir sürü plaj var. Ama daha önce de yazdığım gibi sözümona en rahatları olması gereken Arambol bile aşırı kalabalıklaşmış. Her yerde çok sakin yazdığı için herkes oraya gidince sakinlik falan kalmamış. Biz motorla bir gün de pek methettikleri Cola plajına gittik ama orası da ayrı hikaye. Sahile iner inmez gördüğümüz çadırlı konaklama yerinin tam pansiyon bir "resort" olduğunu farkettiğimizde yüzümüzün halini görmeliydiniz. Manzarası güzel, ama sinekleri pek fena bir nehir ve çok çok iyi yüzme bilmeyenlerin girmemesi gereken bir denizden başka birşey yok. Sinekler yüzünden hemen kaçtım oradan da.
Dediğim gibi, buranın en güzel tarafı ne yapmak istiyorsan, ona göre bir şey olması. Sakin istiyorsan sakin, parti istiyorsan parti var. Zaten Goa’nın en büyük özelliklerinden biri de partileri..Ama bunlar farklı, sessiz partiler. Gelenler 1000 rupi depozito karşılığında birer telsiz kulaklık kiralıyor, böylece ortada duyulmayan bir müzikte danseden bir sürü insan beliriyor. Aslında çok ilginç bir görüntü. Sessizlikte kendi kendine danseden bir sürü insan. Bu partilerin aslında ne kadar ünlü olduklarını ayrılmadan kısa süre önce anladım aslında. Meğer bizim kaldığımız yerde kalan, ne için geldiklerini anlayamadığımız Hintli genç bir çift, oranın sosyetesinin en ünlü tiplerindenmiş. Sonradan gazetelerdeki resimleri görünce düştü jeton ancak. Ama hala bizim zavallı bungalovlarda ne aradıklarını anlamış değilim. Ve de erkek olanın yüzme bilmediğini de gözlerimle gördüm..Yazık oradaki sosyeteye de..
Bazen bu dünyadaki en şanslı insanlardan biri olduğumu düşünüyorum. Hiç planlamadan, düşünmeden gittiğim yerlerdeki bayramların, kutlamaların içine düşüyorum. Burası da bir istisna olmadı. Holi bayramında garsonlarımız tarafından köydeki parti ve kutlamalara davet edildik. İki gecemiz tamtamlarla dans edip, ev ev köyü dolaşıp, birbirimize boya atmakla geçti. Ve orada sadece dört yabancıydık..Köy yolsuz, palmiyelerin arasında..Kaybolduk..İki gece sabaha kadar dansederek dolandık. Sabaha karşı yatmaya gitmeden temizlenebilmek için denize girmek zorunda kaldık. Bir gece bira çaldık, diğer gece köylülerle yerde oturup muz yapraklarında yemek yedik. Ben ise yemeyi deneyip acı yüzünden yiyemeyince, kuyu sularını kana kana içtim..Sonra ise..tuvalette saatler geçirdim tabii..Acılar içinde.. Olsun..İshal işte deyip geçtim..İnsanların yemeğini yiyip suyunu içmemek ayıp geldi bana. O kadar misafirperverlikten sonra..
O acı yemeklerin üstüne ise aşureler ikram ettiler. İnanamadım, anneciğim geldi aklıma..Yiyebildiğim kadar yedim. O kadar güzeldi ki..Çocukluğumun aşureleri işte, aynısı..Ama burada, Hindistan’da.
İşte o her gün ortalarda gördüğümüz, restoranlarda, tarlalarda çalışan insanlardı bunlar. Bir an öyle bir sızı hissettim ki. O beş kuruş kazanmak için çalışan insanlar kendileri yetmiyormuş gibi bir de bizi doyurmaya, mutlu etmeye çalışıyorlardı.
Tekrar söyleyeyim, orada dediğim gibi sadece dört yabancıydık, sahilde kalan binlerce turist arasından ya bizi davet etmeye uygun bulmuşlardı, ya da diğerleri gelmeye tenezzül etmemişti. Eğer gelmedilerse, aptallar herşeyi kaçırdılar..
O iki akşam benim oranın yerlilerine bakışımı tamamen değiştirdi..
Palolem günlerini böyle anlatmakla bitirmek imkansız. Ara ara yazmaya devam ederim artık..En azından şu geçmişin bir kısmını bitireyim de bugüne gelebileyim. Eski defterlerin arada sırada da olsa kapanması lazım. Bugünü yaşamaya devam edebilmek için..
En son gün zor ayrıldım Palolem’den. Ama sezon kapanıyordu artık. Benden iki gün sonra Soni, sevgili Nepalli garsonumuz bile Nepal’e döndü. Son günlerde geceleri de yağmur, şimşekler ufaktan başladı bile. Yakında bizim kulübelerin hepsi önümüzdeki sene tekrar yapılmak üzere sökülecek..
Dönüşte artık rikşalardan, taksilerden bıktığım için bu sefer bir otobüse atlayıp, Margao’ya gittim. Ama tren istasyonu deyince, şehrin meydanı yerine, oraya en yakın noktada beni ve burada yaşayan bir Fransız adamı indirdiler. İyi de indirdikleri yerde rikşa falan yok. Hal böyle olunca, yüklendim eşek ölüsü çantamı, başladım yürümeye..Üç kilometre yol, az değil. Fransız adam da otobüsten inerken çantama yardım ettiği için ne kadar ağır olduğunu biliyor, taşımayı teklif etti. Çok kibar bir davranış, bizim sırtçantalı camiasında azdır böyle kibarlıklar, hele de bir fransızdan gelmesi teklifin...Şaşırdım valla..Ama vermedim. Benim çantam, benim sorumluluğum. Taşıyamayacaksan, doldurmayacaksın bu kadar. Tren istasyonuna vardığımızda en az on litre su kaybetmiştim herhalde.
Mumbai’yi daha önce yazmıştım zaten. Belki sıralarını değiştirsem iyi olacak..
Ama Palolem benim en sevdiğm yerler sıralamasını tamamen değiştirdi bile..
Ama herşeyden önce teşekkürler Sumi, Andreas, Justin, Isabel ve Patricia....
Hayatımın en mutlu zamanlarından biri için..

PS: Tamam, itiraf ediyorum. Son satırları yazarken ağlamaya başlamıştım bile. Özlememek elde değil ki..

HASTALIK

2009-03-29T04:41:00.002+03:00

Çok özür dilerim ama fena halde nezle yüzünden yazamıyorum..Ya da en azından nezle diye umuyorum..
Biraz toparlayınca gorüşürüz..

HAMPI VE GOA

2009-03-29T04:36:00.001+03:00

Yazmayalı epey zaman oldu ama emin olun burada hayat çok meşgul. İnternet yerleri sürüyle var ama oralarda zaman harcamak tam anlamıyla ''Zamanı harcamak''.

Hampi'ye gittiğimizi biliyorsunuz. Zor, sıkışık ve bayağı sallantılı bir otobüs yolculuğu geçirdik. Hele de Ersoy yataklı tarafta gidemem deyince oturarak gitmek zorunda kalmak kötü oldu, sonuçta dönüş için yataklı almaya karar verdik. Hoş, bu yataklı otobüslerin de rahatlığı tartışılır ama..Yine de bu turist otobüslerinin bir iyi tarafı da yolcuları Hospet'te bırakmayıp, Hampi'nin ana caddesine kadar getirmesi. Normalde girişteki koca demir kapıdan hiç bir aracın girmesine izin yok. Tabii ki orada da iner inmez bizi klasik otelci güruhu karşıladı. Bazen gerçekten sinir oluyorum bu adamlara. O kadar yoldan gelmişiz, kemiklerim birbirine geçmiş, tek istediğim ayakta durup biraz kaslarımı açmak ve bir sigara içmekken, onlar bana otel satmaya çalışıyorlar. Bu sefer daha da kızdım çünkü bir taraftan da arada yolun sonundaki film çekimlerine bakmaya çalışıyordum. Üstelik saat daha çok erken olmasına rağmen hava çok sıcaktı , tam beni çıldırtmak için ayarlanmış sanki herşey.

Ersoy oradaki otelcilerden birine uydu, gidip bakalım dedi. Bakalım bakmasına da, ben rahat bir yer istiyorum bu sefer.. Zavallı adamlar ama benim sabah öfkeme kurban oldular sonunda.. Sorun: Alaturka tuvalet..Nefret etmem bir yana bazı yerlerde tercih bile ederim. Ama orada fena halde inadım tuttu nedense. Yeri istemiyorum ya. Sonuçta ben gösterilen yeri tuvalet dahil olmak üzere milyonlarca sebep yüzünden beğenmedim, bana böyle durumlarda birşey beğendirmek imkansıza yakındır zaten. Allahtan Ersoy beni biliyor, fazla itiraz etmedi. Onu bir cafede bırakıp başka bir yer buldum. Pazarlık falan derken anlaştık, yerleştik ve tam rahatlamış bir şekilde çıkarken otelden ertasi sabah check-out'un sabah 9'da olduğunu farkettik. Tamam, bir gece kalacağız ama bu kadar erkeni de fazla geldi. Bir taraftan adamlar da haklı, otobüsler erken geliyor genelde. Yine de o kadar yorgunluğun üstüne pek anlayışlı olamadık ve kaldığımız yerin sahibiyle ufak bir tartışma yaşadık. Adam hele de Türk olduğumuzu öğrenince hemen ''Müslümansınız, hepiniz aynısınız'' damgasını yapıştırıverdi üstümüze. Burada müslümanlar ve hindular arasında çok büyük problemler var. Ufak olaylardan tutun da ciddi katliamlara kadar herşey yaşanabiliyor. Bir gün öncesine kadar aynı köyde mutlu mesut yaşayan halk ufacık bi kıvılcımla ateşlenip birbirini öldürmeye, tecavüze, evleri ve insanları yakmaya başlayabiliyor. Hampi bir de üstüne üstlük hindular için kutsal bir hac yeri olduğu için burada yaşayanlar daha bir dindar. İçki satışı kesinlikle yasak, sadece nehrin öbür tarafında kalan birkaç yer yabancılara satış yapıyor, o kadar. Yine de karşılıklı pek iyi olmayan hislerimize karşılık, iki gün boyunca sorunsuz geçinmeyi becerdik amcayla ve ailesiyle. Hatta ayrılırken anne benim koca çantamı oğluna taşıttı bile.

İlk gün yakındaki tapınaklara, ikinci gün de bir rikşa kiralayıp daha uzaktakilere gittik. Tapınaklar aynı Angkor Wat gibi büyük bir alana yayılmış, burada günlerce kalıp hepsini tek tek gezmek mümkün ama bazıları pek yıkık dökük, bazıları da restorasyonda olunca bir gün tam yetti. Ne diyeyim, taş işlemelere bayıldım ama keşke bu kadar sıcak olmasaydı da rahat rahat gezebilseydik. Yine de bizim pencereli ve fanlı bir odamız var en azından. Buraya gelen hacılar öyle bizim gibi otellere yerleşip restoranlarda yemek yemiyor. Asıl köyün dışında bir köşeyi onlara ayırmışlar, herkes yerlerde yatıp, oracıkta yaktığı ateşlerde yemeğini pişiriyor. Kadınlar naanları, yemekleri hazırlarken erkekler de her zamanki gibi yan gelip yatıyor gölgede. Tuvaletleri hiç sormayın, her zamanki gibi, kim nereyi bulursa orası. Açık hava, manzaralı..

Dönüş biletimizi bu sefer diğer şirketten, yataklı olarak aldık. Hani belki bir fark vardır, diğerinden daha kötü olamaz ya. Akşam 6'da kalkıp, sabah erkenden Goa'da olacak sözümona. Saat 4'te kalkan otobüsle Hospet'e gittik. Palolem'de tanıştığımız İsrailli anne kızla birlikte..Otobüsün kalkacağı yer garaja çok yakın ama erken gelince bu sefer dut gibi kaldık ortada. Ben çıkıp dolaşayım dedim ama o kadar tozlu ve sıcak ki, bir tur atıp döndüm hemen. Yoldaki meyvelere içim gitti ama bu tozdan sonra yıkamak için en az on litre su lazım. Arada yıkamadan yesem de o kadar buralılaşamadım hala. Bu arada Ersoy da en sonunda sevgili ayakkabılarından ayrıldı. Güzelim ayakkabılar, yol boyunca o bırakayım dedikçe ben bekle biraz daha diyordum. Ama yetti adama artık, sonunda ofisin önünde bırakıverdi zavallıları. Bence hala dönüşte ihtiyacı olacak ama…En azından burada birileri çok ama çok sevinecek. Fena halde marka bıraktığı ayakkabılar..

Otobüs gelir gelmez ben atladım içeri hemen, yerimizi bulayım diye, her ihtimale karşı. İyi ki de yapmışım, çünkü yer numarası var sözümona ama bu numaraları sadece muavin biliyor. Bana üst katı gösterince hemen itiraz ettim ve saniyesinde alt kata geçiverdik. Bileti alırken alt kat diye özellikle söyledim ama burada öyle şeyler işlemiyor. Azıcık geç kalsam üst kattayız. Bu kadar ısrarımın nedeni sallantı. Zaten yollar beter, bir de üstte olunca daha da fena sallanıyor zamazingo. Ersoy da geldi, yerleştik yerimize. Bu sefer de cam açılmıyor, muavinlerin varoluş sebebini de böyle anlıyor insan. Bizim o kadar uğraşıp açamadığımız camı iki saniyede açtı çocuk. Arabada klima falan yok, camı açık istememin tek sebebi sigara değil yani. Hatta camın açık olması kötü bile. Goa'ya 6 saatlik rötarla geldiğimizde camın neden kapalı ılması gerektiğini anladım çünkü tamamen kıpkırmızı bir tozla kaplanmıştık. Ersoy yine tamam da ben zavallı son kalan açık renk giyeceklerimi giydiğim için dilenciden daha beter indim otobüsten. Olsun dedim bir taraftan, en azından açık camdan sigaramı içebildim. Aslında kimsenin umurunda değil, Hintli amcalar içerde rahat rahat içiyor ama bizi alıştırdılar ya yasağa, illa cam lazım. Ne salakça. Sanki yıllardır dünyanın vergisini alan bu hükümetler değil. Baktılar sağlık harcamaları vergiden alınanı geçiyor, yasaklayıverdiler birden. Hepsini toptan protesto ediyorum.. O yüzden mümkünse her yasak yerde sigara içmeye de dikkat ediyorum. Yasaklar kırılmak içindir ya..

Sonunda söylenen gibi Mapusa yerine Panaji'nin son durak olduğunu öğrendik. Amaç Anjuna’ya gitmek ve buranın standartlarına göre dünyanın yolu var, sanırım 40 kilometre kadar. Ersoy otobüse binelim diyor ama ben o kadar pisim ki ( Cam kenarı olmak zor), en sonunda patladım, ''Taksi istiyorum'' diye. Artık kendime dokunmaya bile tahammülüm kalmamıştı. Atladık arabaya, Anjuna'ya geldik. Yaşar'ın söylediği yere gideceğiz ama nerede olduğu hakkında en ufak bir fikrimiz bile yok (Sea Princess). Adam indirdi bizi bir tepede, aşağısı deniz ama kayalık. Ufak bir kahvaltıdan sonra farkettik, meğer ara yol varmış ve o kadar yolu sırt çantalarıyla, uyuşturucu satıcıları arasından yürümemize hiç gerek yokmuş. Başta anlatabilseydik derdimizi taksiciye keşke..En sonunda kalacağımız yeri bulduğumuzda artık hiçbirşey umrumda değildi, odaya doğru düzgün bakmadan tamam deyip kendimi elbiselerimle duşun altına bırakıverdim. Bunu yıllardır yapmamıştım.

Anjuna'da tam anlamıyla hayal kırıklığına uğradım. O kadar lafını duymuştum ki gelmeden..Harika, partiler falan..Yok ya! Benim için gerçekten berbat bir deniz. Hani ne yüzmek, ne de dalgalarla oynamak mümkün. Üstelik temiz bile değil. Sonra bu kadar popüler olmasının tek nedeninin partiler ve her yerde bulunan uyuşturucu olduğunu farkettim. Tabii bir de pazarları. Valla, kimse kusura bakmasın, benim cennet tanımıma hiç uymuyor.. Merak edip Arambol’e de gittik. Dünyanın vaktini alıyor, yaklaşık üç saat. Arambol daha da hippi, sahil daha da kötü. Süper parti mekanı ama benim gibi huzur huzur diye gezinip hiç ot takılmayan tiplere göre değil. Ama ümidi kesmemek lazım, uygun bir kafayla süper eğlenmek mümkün. Alışveriş, kafa yapmak ve dansetmek. Ersoy Bombay'a giderken ben geri Palolem'e postaladım kendimi.

Anjuna’da sözümona herkes rahat ya, inanmıyorum. Bir gece oturduğumuz yerde canlı müzik vardı. Bir zaman sonra ispanyol bir kız sahneye çıktı, işi abarttı. Ve sonunda hintli bir hatundan bir yumruk yedi. Ve mekandan uzaklaştı..Bir tek kişi bile zavallıma yardım etmedi, ben dahil olmak üzere..Ya kardeşim, siz hiç mi sarhoş olmadınız? Hep mi ayıktınız? Çok utandım sonradan kendimden. Yardıma ihtiyacı vardı ve biz, yabancılar onu yalnız bıraktık. Sadece kendimden utandım ve de hala utanıyorum. Ben de onu yalnız bıraktım….Sırf Ersoy kızmasın diye..Bir daha asla….

Yanlış anlaşılmasın, Anjuna'da da yine iyi vakit geçirdik. Herne kadar mükemmel olmasa da deniz kenarında yatmak, güzel yemek iyi geldi. Sadece Palolem'le kıyaslamak zor.